kafa yapıyor oksijenin fazlası

Neeeeeeey kadın şoför mü? Ben ineyim!!!

2012-01-31T21:05:00.000+02:00

Kadın şoför çok çetrefilli, karmaşık, yaldızı yedi kat göğün üstünde bir konu. Bu güruhun son 3 yıldır güzide bir üyesiyim. Yakın zamana kadar oturduğum küçük semtin yokuşlu dar ara yollarına kaldırıma sıfır park etmek için şakaklarıma kar yağasıya uğraştığım için de fena bir şoför sayılmam. Küçük de bir araba kullanmanın da faydasını çok gördüm. Ne bir far kırdım ne de kaza yaptım (maşallah). Topuklu ayakkabıyla vitesli arabayı canavar gibi kullanırım, iddiaya gel! :)

Kaş-Ölüdeniz arasını almıştık geçen yaz

Bana bu kendine güveni, acemilik zamanlarımda beni çok getirmiş götürmüş olan doktor arkadaşım Emel Kaya verdi aslında. Çünkü, şu an Sinop dolaylarında uzmanlığını yapmakta olan Emel, İstanbul trafiğinde10 kaplan gücünde bir şoför. Benim diyene taş çıkarır yani, epey iyi şofördür. Fakat hepimizin derdi aynı şey, küçük görülmek. "Kadın şoför mü neyyyy.... Ehliyet verilmesin kadın şoförlere!"

O zaman size de araba verilmesin değerli erkekler? Öyle değil mi ya... Bunun kadını erkeği yok ki! İyi şoför başka, kötü şoför başka! Minibüs şoförleri ya da taksiciler dendi mi sanki başka bir şey söylüyormuş gibi yapmayalım.

Aktüel'in Perşembe çıkacak olan yeni sayısında "erkek işi" gibi görülen işleri yapan kadınlarla ilgili bir haberimiz var. Orada kadın servis şoförleri, kamyoncu, araba tamircisi, vatman gibi birçok sürücü modeli başarılı kadının hikâyesi var. Yeri gelmişken söylemiş olayım. Birkaç hafta öncesinde de Otohaber dergisinin kadın şoför haberine konuk oldum. Yukarıdaki resme tıklayarak okuyabilirsiniz.

Bir de son bir not kadın şoförlere: Siz de ezik gibi çıkmayın yola arkadaşım! "Ay ben geri geri gidemem", "ay ben park edemem buraya" demeyin, olur mu öyle şey? Arabayı tatil günlerinde size bahşedilmiş bir mücevher gibi sunan manitanıza/kocanıza "ayy bugün ben mi kullanıyorum heyyo" demeyin. Tekerlekleri pompacıya şişirtmeyin -yok yok burada espri yok :)- kendiniz hallediverin. "Kadın şoför mü, ayyy ben ineyim!" diyenlere çemkirin. "Kadınların ehliyetleri toplatılsın" diyen ibişlere korna çalın, onları kaldırıma çakmakla tehdit edin, ne bileyim ben bir şeyler yapın. Adımız çıktıysa biraz da sizin yüzünüzden.. İzin vermeyin yahu bunlara. Bak durduk yerde herkese sinirlendim oldu mu şimdi...

Neyse, kıssadan hisse: Co-pilot olmak da zevklidir, ama ancak siz istediğinizde.

Hangisi gecenin en parlak yıldızı?

2012-01-29T22:05:00.002+02:00

** Touch İstanbul Şubat 2012 sayısında yayınlanmıştır***

“Ben!” diyor biri, “hayır şapşal, ben!” diye iteliyor onu bir diğeri. Rekabet duygusu, boks ringinde kanlı bir maça sahne oluyor. Peki ya sonra?

Dot’un yeni oyunu “Süpernova”da sahne, bu kez görünmez iplerle çevrili bir boks ringi. Biz seyircilerse, boks ringi etrafına dizilmiş, sanki az sonra kanlı bir boks maçı seyredecekmişiz gibi sıralanmışız, Dot’un Maçka, G-Mall içinde bulunan yeni mekanı dotmarsta’nın simsiyah salonunda. Biraz sonra tepemizdeki spotlar yanacak ve hafif üşümelerimiz geçecek, hayli hareketli dakikalara tanık olacağız ve biz de onlar gibi yavaş yavaş ısınacağız…

“Hayat, biz gecenin en parlak yıldızı olmaya giden saplantılı yolda ilerlerken, o yolculukta, o dakikalarda, o esnada oluşur… Fikirlerin havada uçuştuğu ve insanların kendini pazarladığı bir dünyada yaşıyoruz” diyor, “Beautiful Burnout/Supernova”nın yazarı Bryony Lavery. Lavery’nin kaleme aldığı oyunu, Dot oyuncuları Pınar Töre ve Tuğrul Tülek Edinburgh’ta izlemişler ve döndüklerinde oyunu bambaşka bir çeviri ve rejiyle sahneye koymaya karar vermişler. Her şeyi sıfırlamışlar. Heyecanlıyız.

Murat Daltaban’ın yönetmenliğini yaptığı oyun birbirinden hırslı beş genç boksörün ideallerine ulaşma çabasını anlatıyor. Eski önemli boksörlerden Bobby Burgess rolünde, usta tiyatrocu Ünal Silver var. Bobby Burgess astığı astık, kestiği kestik bir antrenör. “Burada demokrasi işlemez! Burası krallıkla yönetilir, kral benim, benim sözümü dinleyeceksiniz!” diye bağırdığı anda, hırs küpü beşli muma dönüyor, evet, orada kral Burgess. “Ya beni dinlersiniz, ya da çekip gidersiniz!”

Cemil Büyükdöğerli, beşli içinde en hırslı olan boksör Ajay Chopra rolünde. Çoğu zaman antrenörünün sözlerini dinlemiyor, kafasına göre takılmak istiyor. “Bak, yeni bir şey buldum!” diye heyecanla atılıyor mesela, ama krallıkta çok heyecan da sökmüyor. En sonunda ekipten kovuluyor, Chopra: “Ama ben en iyisiydim!” diye sızlanıyor giderken. İntikamı acı olacak belli ki.

YENİ ÇOCUK SALONA GELİR VE…

Pınar Töre, aralarındaki tek kadın boksör Dina Massie rolünde. Replikleri bir hayli ağır. Arada atarlanmaları, sert bakışları, ağzına doladığı ağır küfürleriyle ringin en haşin karakteri belki de. Ailesinden göremediği şevkatin, hatta yaşadığı travmaların yerine, boksun kanlı dünyasını tercih etmesi tesadüf değil. Lise yıllarında başına gelenleri anlatırken biraz yumuşuyor: Ne felsefe kulübü kesmiş Dina’yı, ne de tiyatro… Tüm önerilere kulaklarını tıkamış. O, yalnızca kum torbasını yumruklarken kendini buluyor. “Bana bulaşmayın!” diye tıslıyor dişlerinin arasından. Dövmeleri göz alıcı. Pınar Töre kan ter içinde hayat veriyor Dina’ya, hakkını teslim ediyor rolün. Dina hep antrenörünün gözüne girmeye çalışıyor ama cinsiyeti, onu bir numaradan mahrum bırakıyor. Hep gölgede kaldığını hissediyor, biraz küskün, bu onu daha da hırslı yapıyor. Emre Yetim’in canlandırdığı Ainsley Binnie de öyle, arka planda kalınca üzülüyor, küsüyor, neden şampiyon olamadığına yanıyor.

Aktüel'de de röportajın tamamını yayınladık

Yeni çocuk geliyor bir gün salona, adı Cameron Burns. Alevler içinde yanıyor alnı yüzü, taze, gencecik bir boksör. “Şampiyon olacağım” diyor, başka bir şey demiyor. “Bir boksörü ilk 3 dakikada, yo hayır ilk saniyesinde tanırsınız” diyor antrenör Bobby, “bu çocuk kesinlikle bir boksör.” Cameron, doğuştan gelen yeteneğinin farkında. Çaylak muamelesi görüyor başta ama çabuk alışıyor ekibe. Ekip de onu seviyor. Dina’yla birlikte salonda iki başlarına kaldıkları bir akşam, duyguları havada uçuşuyor. “Benimle bir yemek yer misin?” diye soruyor Cameron Dina’ya, “Hayır” diyor Dina. “Çok çalışacağım ve bir gün çok zengin olacağım, bir kamyon dolusu param olacak, o zaman benimle çıkmadığına çok üzüleceksin!” diyor Cameron. Önce sert küfürler eden Dina biraz olsun yumuşuyor, ama teslim olmuyor. Hiçbir şey istemiyor Dina çünkü, kalbi de zihni de yalnızca boks yapmak için çalışıyor. Dina’nın dans gösterisi sonrası soyunduğu sahne de oyunun çarpıcı karelerinden biri. Medeni cesaret, evet, oyunculuğun olmazsa olmazı, Pınar Töre’nin “biz sahnede kendimizi daha mutlu, daha tatmin edilmiş hissediyoruz. Ama oyuncuyuz, her şeyi oynuyoruz, işimiz bu” derken ne demek istediğini izlerken anlıyoruz.

BÜYÜK MAÇ, ZORLU RAKİP

Kovulan Ajay Chopra, şimdi büyük maça hazırlanıyor. Neil Neill, Bobby’ye göre aralarında en iyisi. Maça hazırlanırken, başına olmadık bir talihsizlik geliyor… Artık oyunda yok. Meydan Cameron’a kalıyor.

Bu, Cameron’un kendini milyonlara göstermesi için müthiş bir fırsat. Berrak Kuş, Cameron’un annesi Carlotta rolünde. Oğlunun yeteneğinin farkında, ağzı burnu dağılacak diye ödü kopuyor. Ama ne yapsın, Cameron boks ringinde nefes alıyor sadece… İzlemekle yetiniyor. O da hırslanıyor. Oğluyla gurur duymak istiyor, en sonunda duyuyor da, ama…

Oyunun finalini söyleyerek sürprizini kaçırmayalım. Ancak şu notları unutmadan ekleyelim. Boks ringinde geçen hikâye bulunmaz bir hint kumaşı değil, evet. Hırslı boksörlerin bazen gündelik dille çok örtüşmeyen, buram buram “çeviri kokan” diyalogları kulağı iğneleyebiliyor. Bu, orijinali başka bir dilde olan oyunların Türkçeleşmesinde yaşanan genel bir sorun zaten, izleyici gerçeklikten çıkıp birden her şeye yabancılaşabiliyor. (Belki de bu yüzden dili Türkçe olan bir oyunla kıyaslamamak lazım.) Dolayısıyla hikâye sizi çok çarpmazsa şaşırmayın. Ancak “Süpernova”nın prodüksiyonu için Dot ekibini açık yüreklilikle kutlamak gerekiyor. Gerçekten, Türk tiyatroları içinde neden birkaç tanesinin adını ezber ettiğimizin, tüm oyunlarına gitmek istememizin bir çeşit cevabı “Süpernova”nın görkemli prodüksiyonu. Tıpkı bir film karesi gibi, ağır çekimde atılan yumruklar muhteşem, özellikle bu sahnelerin ışık tasarımı öyle başarılı ki, gözlerinizi bir an olsun sahneden alamıyorsunuz. Sanki üç boyutlu bir filmin kare kare yavaşlatılmış sahnelerini izler gibi nefessiz kalıyorsunuz. Uygur Yiğit’in el attığı müzikler harika. Ekip, altı ay boyunca Tan Temel ve Sernaz Demirel’den dans dersleri almış, dolayısıyla hem yumruklar estetik bir şovla rakibe atılıyor, hem oyuncular kırk yıllık dansçılarmış gibi arz-ı endam ettiklerinde bir oyun değil de, dans gösterisi izlermiş gibi hissediyorsunuz. Başta söylediğimiz gibi, onların enerjileri çalkalanmış bir kutu kola gibi, sizi ısıtmaya ve heyecanlandırmaya başlıyor. Neredeyse atılıp siz de onlarla birlikte dans edeceksiniz.

Dot ekibi, bir buçuk sene boyunca boks dersleri almış ve gerçek birer boksör gibi disipline olmuş: “Oyunu çalışırken de ulaşmaya çalıştığmız bir hedef vardı. Ve bu hedef uğruna hem fiziksel hem zihinsel hem de psikolojik olarak epey acı çektik. Kendimizi tekrar onarıp tekrar döndük ve oyundaki çocukları artık çok iyi anlıyoruz” diyor, Tuğrul Tülek. “Boksun şöyle de bir riski var. Gencecik çocuklar olmalarına rağmen bu cesareti gösteriyor bu çocuklar ve ölüme kadar gidebilecek sakatlanmalar yaşayabiliyorlar. Ama bu aynı zamanda bir spor. Bu insanın neler verebileceği, hayalleri için neler yapabileceğini, nasıl bir konsantrasyon içine girmeleri gerektiğini gösteriyor” diye de ekliyor, Emre Yetim. Ekip çalışırken boks derslerinin yanı sıra boksla ilgili tüm belgeselleri, filmleri, maçları izlemiş. “Nakavt yumruğu yenince neler oluyor iyice anlamamız lazımdı” diyorlar.

Bize soracak olursanız, oyunun iki yıldızı var. Biri, Cameron Burns rolündeki genç oyuncu Hakan Kurtaş. Onu ekranda “Bir Çocuk Sevdim” dizisindeki Sinan olarak hatırlıyor, izleyiciler. Bu belki Allah vergisi, belki de eski bir sporcu bilemeyiz ama kondüsyonu ve vücudunu kullanışı o kadar iyi ki, tek başına olduğu sahnelerde de oyunu sırtlayıp götürüyor. Oyunun diğer parlayan yıldızı da, tıpkı hikâyedeki gibi, Ajay Chopra rolündeki Cemil Büyükdöğerli. Büyükdöğerli’yi ekranda birçok dizide, yarışmadan tanıyoruz, ama en çok Şahan Gökbakar’ın tv8’deki dönemlerinde karşısına geçip onunla tartışma programı sunan “Fahrettin” karakteriyle anımsıyoruz, galiba. Büyükdöğerli, Dot içindeki ilk oyunlarında dikkat çeken ufak tefek kilolarından kurtulmuş, spor yaptığı süre boyunca özellikle kollarına çalışmış, kas yapmış. Tüm oyuncular zaten bu süreç sonunda fit, ancak Büyükdöğerli’deki hayret verici değişim için açıp eski fotoğraflarına bakmanız gerekiyor.

Sözün özü, “Beautiful Burnout/Supernova”, sezonun en dikkat çekici oyunlarından biri, izlemeden geçmeyin.

Yazının dergideki sayfasına http://www.go-dot.org/press/touchistanbul20120201.html adresinden bakabilirsiniz.

** Touch İstanbul Şubat 2012 sayısında yayınlanmıştır***

Neyse'den yeni klip: Siyah (Esved)

2012-01-26T12:52:00.000+02:00

Bugüne kadar 750 milyon kez ifade ettiğim üzere, albümlerini çok sevdiğim Neyse'den kışa yaraşır renklerde bir klip geldi: "Siyah" şarkısına... Albümün en iyi şarkılarından biri olan "Siyah"ın klibinde Kosmos ve Musallat-2 filmleriyle tanıdığımız, klibe de süper yakışmış oyuncu Türkü Turan oynamış. Klip Kurban, mor ve ötesi, Pilli Bebek, Mercan Dede gibi sanatçı ve grupların video kliplerini hazırlayan DGMND ile "Kaybedenler Kulübü", "Bir Zamanlar Anadolu'da", "Bizim Büyük Çaresizliğimiz", "Burası Osmanlı" gibi birçok dizi ve film afişine imza atan It Is Red ortaklığıyla çekilmiş.

Güzel bir fikir, hem klibi izleyebileceğiniz hem de kamera arkası görüntüler ve fotoğraflara ulaşabileceğiniz bir de site yapmış grup. Klibin görsellerinden wallpaper falan yapabiliyorsunuz, epey zevkli. Buradan bakabilirsiniz.

Neyse hem sağlam çalan, hem de mütevazı hal ve tavırlarıyla (dergideki röportaj ve blogdaki kritikten sonra üşenmeyip teşekkür mailleri atmışlardı mesela hiç tanışmamamıza rağmen, beni çok mutlu etmişlerdi) gönüllerimizi fetheden bir ekip. 8 Şubat Hayal Kahvesi performansını işaretledim takvime. Babylon konserinden bir şey anlamamıştım çat diye geçip gitmişti. Hayal'in dünyası başka, kimi izlesem hayalleniyorum ben de orada...

Dönelim "Siyah"a. Bu vesileyle, pek de şiir sevmeyen biri olmama rağmen birkaç tanesini kayırdığım şiirlerden Özdemir Asaf'ın "Şimdinin" şiirini de anımsayıp, araya 90'lara takık bendenizin Aktüel için yaptığı Neyse röportajının da tamamını koyup, klibe paslıyorum sizi değerli KYOF okurları :)

Şimdi ben neden mi güler?
Şimdi ben bir başka bana,
Bir başka şimdi'den baktığımdandır.
Şimdi bu müzik neye çalmakta,
Ne var ona böylesine dalmakta?
Uçurumlarla dağlar birbirinden çıkmadır.

Selam verdim, görmedin, ne zaman, şimdi.
O şimdi benimdi, bu senin şimdi.
Şimdilerin kimi güldürür, kimi ağlatır.

Renklerin, seslerin, sözlerin anlamı, ağırlığı,
Kendileriyle ve öbürleriyle duyarlığı, uyarlığı
Bir de uymazlığı, duymazlığı, sağırlığı vardır.
'Bir şulesi var ki şem-i cân’ın
Fânusuna sığmaz âsumânın'
Çok şimdiler Şeyh Galib'in malıdır.

Şimdi buradaydı, nerede, oradaydı, görmedin mi?
Ben ora, sen bura, sen ora, ben bura dendikçe,
Şimdi bir şey olsadır, hem bir şey olmasadır.

'Ne meyle ne nay-ü neyle şimdi,
Gönül eğlenmeyor bir şeyle şimdi'
Şimdisinden Fuzuli uzanmış olmalıdır.

Bir şimdiden bir şimdiye köprü kurarlar
Da balıklar üstünde Yunus deyu geçerler.
Benim çocukluğumdaki yunuslar yuvarlaktır.
'Deryada deryalıklar, suda oynar balıklar,
Ne bu sevdâ olaydı, ne de bu ayrılıklar'
Çocukluklar çocuklardan azdır.

Ne olacak şimdi, ne olmuşdu, komşuda yangın çıkmışdı,
Sönmüştü, külleri uçuşmuşdu, basıma yağmışdı.
Bu çizgiler, bu aklar, o anı yangınından kalmadır,
Ne olduysa için-için ve neler de olmadıysa,
Hiçbir zaman demedimdi bir hiç için.
O konak asıl şimdi yanmaktadır.

Garaj olmasa Neyse de olmazdı

** Albümünüz çok yeni olmasına rağmen, bizim her şeye burun bükmeye alışmış müzik basınından büyük ilgi gördünüz ve çok olumlu yorumlar aldınız… Neler hissettiniz, bu sizi korkuttu mu, gaza mı getirdi, gelecek için planlara giriştiniz mi?

Açıkcası albüme olan tepkiler bizim de beklediğimizden hızlı bir şekilde hem nicelik hem nitelik olarak olumlu bir yolda ilerliyor. Biz de bu süreci sosyal bir deneyi gözlemler şekilde takip ediyoruz. Korktuğumuz söylenemez çünkü müzik yaparken eninde sonunda hedeflediğimiz şey bu sürece girmekti. Belki en abartılmış haliyle olumlu bir şaşkınlık yaşadık denebilir. Zaten hali hazırda tutkulu bir şekilde müzik yapabiliyor olmak da gaza gelmiş olmamızın hem sebebi hem de sonucu diyebiliriz. Eğer albüme tepkiler bu gazımızı sürdürebilmemize yetiyorsa Neyse' nin müzikal geleceği kapsamında albüm hedefine ulaşmıştır. Grubun önündeki süreçteki planları müziği mümkün olduğu kadar fazla kişiyle paylaşmak ve elinden geldiği kadar kendini müzik üretimine vermek olarak özetlenebilir.

** İlk albümünüz olmasına rağmen pırıl pırıl çalıp, iyi –ve entelektüel- sözlerle, mühim referanslarla tasarlanmış artwork’le bu işi ne kadar ciddiye aldığınızı gösterdiniz. “Anlaşılamamak” gibi bir kaygınız oldu mu hiç yazarken/çalarken? Heves kırıcı zamanlarınızda –bunca senede bol bol olmuştur diye tahmin ediyorum- kuyruğu nasıl dik tutmayı başardınız?

Yarattığınız ve/veya icra ettiğiniz bir şeyi insanlarla paylaşırken, hele ki alışılmış olanın nispeten dışında işler yapıyorsanız tabii ki olumlu olduğu kadar olumsuz veya ilgisiz tepkiler alma durumu oluyor. Barlarda cover şarkılar çaldığımız zamanlarda da biraz daha merkezin dışında parçalara yer verdiğimiz zaman belli bir orandaki kitlenin sahneye olan ilgisinin azaldığını deneyimlemişliğimiz var. Kabul görmemeyi göze almak emin olduğunuz fikirleri, keskin bir şekilde hissettiklerinizi takip etmek istediğinizde biraz kaçınılmaz bir durum sanki. Hevesimizi dış faktörlerden görece özerk ve kalıcı kılan şey muhtemelen geçen yıllar içinde kendiliğinden yerleşmiş olan ortak hissiyatımızın tutarlılığı.

** Bir röportajınızda “garaj stüdyonuz” olduğunu okudum. Türk gruplarının pek öyle bir şansı olmuyor sanki, genelde ya saat başı kirayla stüdyo tutuluyor ya birinin küçücük odasına kapanılıyor… “Garaj” Seattle’dan ve 90’ların önemli vokallerinden etkilenen gruplar için biraz da kilit bir kavram galiba :) Garaja kapanmanın, orada çalmanın, dönemin gruplarıyla benzer hava solumanın faydaları neler, size neler kattı?

"Garaj"da çalıyor olmamızı doğrudan 90ların Seattle' ına ilişkilendirmekten ziyade, öncelikle bir garaj ortamına sahip olmanın bir müzik grubu için yarattığı somut imkanları konuşmak daha doğru olur gibi. Bir müzik grubu için istediği zaman istediği kadar çalabiliyor olmak belki de nimetlerin en büyüğü. Bir kere üçümüzün de aynı semtte oturuyor olması da biraraya gelmemizi kolaylaştırıyor. Bu, İstanbul'da sağlaması zor bir unsur malum. Bunun yanı sıra oturmuş, sabit bir ses düzenine alışık olmak da grup müziğinin karakterinin belli bir tutarlılığa sahip olmasını sağlamış olabilir.

Bu somut etkilerin dışında, biraraya geldiğimizde aynı ortamın havasını solumak ve yaşanmışlıkların birikmesi ister istemez mekana duygusal bir anlam yükleme, orayla belli bir samimiyet ilişkisine girme sonucunu da doğuruyor ki bu da orada icra edilen müziğin hissiyatını doğrudan etkiliyor.

Bütün bunlara bağlı olarak bir yandan da "Garaj", gruba müziğe nereden kök saldığını, hangi hissiyatla sarıldığını hatırlatıyor. Bir bakıma asla kaybedilmemesi gerektiğini düşündüğümüz belli bir "amatör" ruhun korumasına yardım ediyor aslında. Hatta biraz daha ileri gidip garaj olmasaydı Neyse'nin varlığı tartışılabilirdi bile diyebiliriz belki.

** Neyse’yi Neyse yapan müzik olduğu kadar, edebiyat ve felsefe de. Ne okudunuz, müzik dışında başka neler yapıyorsunuz/ yapıyor musunuz? Bunlar sizi ne kadar besliyor? Müzik dışında bu üretimi değerlendirdiğiniz başka alanlar var mı -sinema yapmak veya kitap yazmak vb. gibi hayaller?

Deniz Ses Mühendisliği Yüksek Lisans öğrencisi, Melih mimar, Selim'se Sosyoloji Yüksek Lisans'ı yapıyor. Müzikle ilgili mesainin ivmelenmesiyle diğer alanlardaki uğraşlar geri plana düşmüş durumda. Fakat elbette alınan eğitim kişinin perspektifinin şekillenmesinde önemli rol oynuyor ve dolaylı etkilerini müzik grubuyla kurduğumuz ilişkide görüyoruz.

Sinema yapmak, kitap yazmak kulağa güzel gelen hayaller elbet ama öncelikle elimizde tuttuğumuz işlerin hakkını vermek gerek diye düşünüyoruz. Mesela kısa vadede Yüksek Lisans ve Doktora tezlerimizi tamamlamak bir adım olabilir belki:)

** İçinde yaşadığımız coğrafyanın bize, aklımıza ve gırtlağımıza yaptığı katkılar -hissediliyor müziğinizde. Ben tüm dünyanın bildiği bir müzik türüne kendimizden, içimizden yaptığınız bu katkıyı çok sevdim açıkçası. Peki sizin Türk müzisyenler içinde takip ettiğiniz, dinlediğiniz, etkilendiğiniz – belki de tatlı tatlı kıskandığınız kimler var?

İçine doğduğumuz kültürel ortamın müziği bir şekilde farkında olarak ya da olmayarak işitsel hafızamıza işlenmiş ve bizim müziğe bakış açımızı etkilemiş durumda. Aslında kalbimizin teline dokunmayı başarmış kimi batı kökenli grupların tarzlarını da söylendiği dilden ve "modern sound"undan soyutlayıp dinlediğimizde onların da zaman zaman doğu tabanlı müzikten etkilendiğini sezinliyoruz.

Sanatın evrenselliğini hiçe sayıp doğu-batı, siyah-beyaz gibi hiyerarşik kabuller üzerinden müzikal üretime dahil olmanın yaratıcılığı kısıtlamaktan başka bir etkisine tanık olmadık. Sanatı yenileyen ve güzel kılan anahtar sanırız ki bu bitimsiz etkileşim halidir.

Şu ana kadar az veya çok kulağımıza çalınanların ve bir şekilde bizlere duygusal olarak bir yerden dokunabilmiş müzisyenlerin hepsinin etkisinin üzerimizde olduğu şüphesiz. İlla isim vermek gerekirse belki eskilerden Zeki Müren, Orhan Gencebay, Erkin Koray son zamanlardan da Göksel Baktagir, Metin-Kemal Kahraman, Aynur Doğan gibi isimleri sayabiliriz. Tatlı tatlı kıskanmaktan ziyade bu gibi değerli müzisyenlerle ortak platformlarda buluşmak ve naçizane birlikte müzik yapmak arzumuzu da bu vesileyle dile getirmiş olalım :)

***27 Ekim 2011 Aktüel dergisinde yayınlanmıştır***

Neyse- Siyah (Esved)

Yeni Amy Winehouse o mu olacak?

2011-12-27T17:21:00.000+02:00

*** 22 Aralık 2011-4 Ocak 2012 Aktüel dergisinde yayınlanmıştır***

MÜZİK DÜNYASI BU KADINI KONUŞUYOR: Lana Del Rey

Onun için kimileri “yeni Amy Winehouse” dese de, o kendini “Nancy Sinatra’nın gangster hali” olarak tanımlıyor. Şarkıları, pop soslu birer Hollywood ninnisi gibi, 50’lerin siyah beyaz filmlerinden ilham alıyor. Huzurlarınızda, YouTube’da yarattığı infialden sonra tüm müzik dünyasının konuştuğu yepyeni bir star: Lana Del Rey.

SEBLA KOÇAN

sebla.kocan@aktuel.com.tr

İnternet dünyasının fenomenlerini bilirsiniz; gitarlarını alır tıngır mıngır bir şarkı söyler, hemen hemen bir gün içinde ünlü olur, ertesi gün albüm sözleşmesi imzalarlar. Şarkılarından sevgililerine merak konusu haline gelir, eskaza iyi giyinirlerse de önce kadınların, sonra da tüm dünyanın ilgisini çekmeyi başarırlar. Birkaç yıl önce MySpace’de keşfedilen Lily Allen da öyleydi, Allen bugünün en önemli pop figürlerinden biri haline interette hızla tanınması, çok sık blog yazması sayesinde geldi.

Peki bu karmaşık dünyanın neye ihtiyacı vardı? 60’larda müzik dünyasının “hayalleri süsleyen kadın” kontenjanının dolmaya ihtiyacı vardı, mesela. Babasının karizmasını silah gibi kuşanan Nancy Sinatra’nın bir gün ekranda belirip “These Boots Made For Walkin” diyerek topuklarını yere çarpmasına ihtiyaç vardı, evet. Günümüz müzik dünyasında ise bu şarkı kadar iyisine ihtiyaç var tabii; ama yeniyetme starlar için daha fazlası gerekiyor. On parmakta on marifet gerekiyor: hem hayalleri süsleyecek kadar güzel, hem iyi giyiniyor olmak, hem iyi söylüyor, hem cesaret ediyor, hem de risk alabiliyor olmak çok önemli.

Şarkısı “Video Game”i radyoda duyunca “adı ne bilmiyorum ama seviyorum bu şarkıyı” diyenler kadar, klibini izleyince çarpılanlar da kim olduğunu merak ediyor, Lana Del Rey’in. O kendine “kapşonu içinde kaybolan lolita” diyor, bizse filtreden geçmiş, ulaşılmaz, elegan ve gizemli bir yeni müzisyen, diyelim. Lana Del Rey, şarkılarını hafif bir kırılganlıkla ama kesin bir başına buyruklukla söylüyor. Amy Winehouse gibi umursamaz görünüyor, sesi insanın içine işliyor, Nancy Sinatra gibi de sigarasını kulaklarımıza üflüyor. 2012’nin ilk ayında yayınlanacak albümü “Born to Die”ı dinleyince iyice anlayacağız aslında, ama şimdiden görüyoruz ki Lana Del Rey kartlarını doğru oynuyor.

Estetikli olduğu tartışılıyor olsa da yoktan vareldilen bir güzellik, bir ambalaj değil aslında Del Rey. New York’un gettolarından biri olan Williamsburg’de başlıyor hikâyesi. 19 yaşında ve kendi deyimiyle “korkudan altına etmek üzereyken” bir gün bir bara gidiyor ve mikrofonu açılıyor: “Şoka girmiştim. Jean bir pantolon ve sarı bir tişört vardı üstümde. Lilo Lounge adında bir rock bardı. Akustik gitarımla sahneye çıktım ve herkes bir anda durdu. Bir balad söyledim, ‘Video Games’e benzeyen, üç akorla falan çaldığım bir şarkıydı. Oraya ait olmadığım her halimden belliydi. Bittiği anda herkes durdu, bir kişi bile alkışlamadı. İnanılmaz utanç verici bir andı. Teşekkür ettim, bar taburesine asılı ceketimi aldım ve kaçtım. Eğer herkes bana gülseydi bir daha sahneye çıkmazdım. Asla.”

BİR ZERAFET ANITI GİBİ DİKİLİYOR

Gerçek adı, Lizzy Grant. New York aşığı. Şehir merkezine altı saat mesafede bir

küçük bir kasabada büyüdüğü için, şarkılarında epik ve nostaljik bir tat var. Hatta dikkat ederseniz, Del Ray’in şehla gözlerinde de Instagram filtresinden geçmiş gibi görünen bir duruluk, genç yaşına rağmen bir görmüş geçirmişlik, sakinlik, bir rafinelik de… Babası ise dolar milyoneri Rob Grant.

Bu ilgi çeken ifadesi bir “imaj çalışması” ise bile insan uzaklaşamıyor, aksine, merak etmeden duramıyor. Müziğe yeni başladığı yıllarda, aslında bir grup kurmak istiyor ancak menajerleri buna itiraz ediyor ve onun solo bir çıkış yapması gerektiğine inanıyor. En sonunda yıllarca düşünüp taşınıp, yaptığı müziğe en uygun “sahne isminin” Lana Del Rey olduğuna karar veriyorlar. Lana Del Rey, şık büstiyerleri, kucağında minik kedisi, elinde ince sigarasıyla bir zerafet anıtı gibi dikildikçe, sanki 70’lerin kliplerinden kesilip, ardında David Lynch filmlerindeki karakterlerin rüzgârını estirerek YouTube’a yapıştırılmış gibi duruyor.

Zaten meselenin de özü burada olsa gerek. 80’lerden de sıkılan neslin bir on yıl, hatta bir on yıl daha daha geriye gitme heyecanıyla hemen herşeyi “retro” kategorisine sokması, ama bunu yaparken günümüz teknolojisinden vazgeçme alışkanlığı, belki de son model süperstar olmanın da anahtarı… Zira Lana Del Rey, şarkısını söyleyip elyordamıyla çekilmiş gibi duran klibini YouTube’a koyduğu anda milyonlarca kez (bu satırları yazdığımız sırada bu sayı 11 milyon civarındaydı) tıklandı, iTunes’da bir numaraya yerleşiverdi ve yarım saat içinde konser biletleri tükendi. Prestijli müzik dergisi Q tarafından verilen ödüller içinde “en iyi çıkış” ödülü aldı. Lana Del Rey, pahalı gece elbisesi içinde sarhoş olup yalpalayarak yürürken sevgilisinin dev kollarına tutunan ve aşk şarkıları söyleyen herhangi bir müzisyen mi, yoksa rock yapmayarak gene de rock duran kadın müzisyen neslinin son temsilcisi mi? Bekleyip göreceğiz.

10 MADDEDE LANA DEL REY

1. Gerçek adı Lizzie Grant.

2. Müzikteki ilham kaynakları Bruce Springsteen ve Kurt Cobain.

3. Twitter’ında kendini şöyle tanıtıyor: “İstediğim her şeye sahibim: para, şöhret- hatta sizin o tatlı kamera ışığınızda Tanrı’yı bile buldum.”

4. Albümün adı şu cümleden geliyor: “Senin tarafından öldürülmek, ölmenin en güzel halidir.”

5. David Lynch ve 50’lerin siyah beyaz film müziklerine hayranlık duyuyor.

6. Yengeç burcu.

7. 2009’da “Lana Del Rey a.k.a Lizzy Grant” adında bir EP yayınladı.

8. “Video Games”, “Gossip Girl”de çaldığı anda popülaritesinin doruğuna çıktı.

9. En büyük korkusu yalnız kalmak.

10. “Video Games” Lana için çok dokunaklı bir şarkı, öyle ki “bazen söylerken ağlıyorum” diyor.

*** 22 Aralık 2011-4 Ocak 2012 Aktüel dergisinde yayınlanmıştır***

2011: Bitse de gitsek...

2011-12-20T15:16:00.000+02:00

Chris Martin'i gün geçtikçe daha çok seviyorum

Şaka şaka. Bitmese de şikayetçi olmazdım ben bu yıldan. Ama bu yıl "ben iki üç ay daha fazla mesai yapacağım, sen dalgana bak" dese bir şey demezdim, eyvallah der geçerdim kendisine... Fakat, bi' dakka, 2012 deyince çok heyheyler gelmiyor mu insanın üstüne? 2012 bu boru değil! "Neeeee... 2012 mi.. Sırtın katiyyen yere gelmez!" Çok büyük anlamlar mı yüklüyoruz biz bu yılsonlarına, yılbaşlarına acaba? (Ben en son rakamların güzelliğine kanıp 1999'a büyük anlamlar yüklemiştim, onda da deprem olmuştu!) Yani diyorum ki, boşverelim yıllara anlam atfetmeleri, hayatı yıllara bölmeleri falan aslında ya, iyi işte böyle.. (Yaşım ilerledikçe de vay efendim yıllara bölmeyelim, vay efendim ruhum genç yazılarım başlıyor... He.. Yerseniz.)

"Evet nedir" derseniz, şu yazı kaç haftadır taslakta duruyor yazıktır günahtır dedim ellemeye karar verdim. Buyrun: 2011'de neler efsane oldu, hatırlayalım.

"Özet geç biç!" adlı dev hizmet
Bu senenin bana sürprizi yılın başlarında Model'den gelen "Diğer Masallar" albümüydü. Yılsonuna doğru da Neyse'nin albümü geldi, çok rahatladım. Kendikendime "güzel şeyler de oloyor!" diyerek dolandım evin içinde. The Black Keys tam anlamıyla son dakika golü oldu. Mükemmel bir albüm, "El Camino". "Run Right Back", "Lonely Boy" ve "Gold on the Ceiling" günde en az 23 kere dinlediğim şarkılar. Yıl boyunca Yuck dinledim bir de. Herhangi bir şarkısına tıklayın, severseniz bilin ki tüm albümü seversiniz. Benim favorim "Holing Out" ve "Rose Gives A Lily". Coldplay'in "Paradise"ı benim için gelmiş geçmiş en iyi Coldplay şarkısı. Bir ara "Violet Hill"e takmıştım kafayı. Fakat bu albüm o sound'un da o sözlerin de ötesinde bence. Yılın son aylarına doğru David Guetta'nın albümüne kulak kabarttım. Tüm sene hemen her şarkısı Power FM'de çalmış zaten. "I Just Wanna F--" da Timbaland'ın enerjisine ve "Titanium"da Sia'nın olağanüstü sesine hayran kalmamak olanaksız. Benim favorilerim Afrojack'li "Lunar" ve "Alphabeat" oldu tabii. Neden, çünkü büyük hayranı olduğum Daft Punk'ın "Tron" soundtrack'inde "Derezzed" haricinde bir verim alamadım da ondan. Bu şarkılar kesinlikle Daft Punk'ın başlattığı bir geleneğe sahip çıkıyor. Justice'in merakla beklediğim "Audio, Video, Disco"su da fena albüm değil. "Canon" çok iyi şarkı bence. The Decemberists'in "The King is Dead"i, Miles Kane'in "Colour of the Trap"i ve Foo Fighters'ın "Wasting Light"ı da bu yıl en çok döndürdüğüm albümler içindeydi. Yıl bitiyor, bu ara Amy Winehouse'un son kaydettiği şarkıları, "Lioness: Hidden Treasures"u dinliyorum. Henüz yorum yapmak için erken ama ilk gözdem "Best Friends, Right?" oldu.

Bridge Burning by Foo Fighters

Single'lara gelelim. Bir Kasabian hayranı olarak son albümleri "Velociraptor!"u beklediğim tadı vermedi. Ama "Days Are Forgotten" gerçekten çok iyi şarkıydı. Red Hot Chili Peppers'ın "I'm With You"su da aynı şekilde. "Monarcy of Roses"ı seviyorum ama kalanı, eh... The Strokes'un "Angles" albümü de iyiydi. "Macchu Picchu" bence bu senenin en iyi şarkılarından biri. Belki de en iyisi! Ed Sheeran'a "You Need Me, I Don't Need You"dan kaynaklanan bir sevgim var. Pitbull'u yolda görsem tanımam ama her yerken çıkıyor. Shakira'lı "Rabiosa"yı yazın çok dinledim epey sevdim. Rihanna da öyle, her taşın altından çıktı maşallah. Albümün tamamını dinlemesem de, "Man Down"ın çok iyi bir şarkı olduğunu itiraf etmeliyim. Nilüfer'in "12 Düet" projesi de tamamını sevemedim. Lakin Malt'lı "Ara Sıra Bazı Bazı" ve Hayko Cepkin'li "Aşk Kitabı" dilimden düşmedi. Bon Mod da bu senenin gizli öznelerindendi. "Mama Said Go" acayip iyi şarkıydı. Incubus'tan beklentim büyüktü, hayalkırıklığına uğradım. gene de "Adolescents" single'ı iyiydi. Arctic Monkeys lütfen gözüme gözükmesin. Metallica ve Lou Reed de çıkarken kapıyı kapatsın.

The Strokes - Machu Picchu

Diğerleri...
Şimdi tabii diziydi filmdi konusu uzmanlarına kalsın. Ben 2011'ime en az bu albümler kadar damga vuran videoyu buraya koymazsam olmaz. Buyrun, bir çeşit dillere pelesenk olan efsane video: artık ne görsem "o neydi gız" demekten alıkoyamıyorum kendimi.. Neredeyse konu başlığına "Fwd:FWD:fw:ilet:İlet: O neydi gız aaagagGAGAGAgahahaha ÇOK KOMİK BAKMADAN Geçme :)))))))))))" yazarak e-mail atıcam sağa sola, o derece.

** Yazı Bonus'u... Bu yazıyı o kadar uzun zamanda yazdım ki, şimdi bu maili görmezden gelmek olmaz. Yani blogda bir gram ingilizce yazı olmamasına rağmen nası olduğunu anlayamadığım bir şekilde, Ray Ban gruptan Gray Nathan bana bir mail atmış ve Ray Ban'in "Never Hide Noise" adını verdiği mixtape'ini bloguma koymamı rica etmiş. Önce spam ya da virüs sandım ne yalan söyleyeyim, linki açmadan sağını solunu kurcaladım. Değilmiş. Mailin ilk cümlesi şu: "Yaptığınız işi seviyoruz." Saolasın Gray gardaş diyor, buraya tıklarsanız da tamamen beleş olan mixtape'i indirebiliyor olduğunuz gerçeğiyle sizi başbaşa bırakıyorum... Şimdiden mutlu yıllar.

Bu ara çok sey oldu....

2011-12-09T15:59:00.002+02:00

Aktüel bu ay 20.yaşını özel bir sayıyla kutluyor

Her ay bir kere eski işyerim NTV'nin bulunduğu Doğuş Power Center'a uğruyorum, Kral TV'nin, yeni adıyla Kralpop TV'nin "O KM" çekimleri için. "O KM" amatör müzisyenlere kapılarını açan bir program. Son altı, yedi aydır da ekip sağolsun, beni jüri olarak çağırıp ahkam kesmeme müsaade ediyor :) Yeri gelmişken onların hakkını teslim edeyim. "O KM" ekibi sahiden mühim bir iş yapıyor bence, her hafta amatör bir müzisyenle röportaj yapıp onun bir şarkısına klip çekmek, üstelik hiçbir destek görmeden, bütçe olmadan tüm sınırları zorlayarak bu işi 1 yılı aşkın süredir yapmak kolay iş değil. Jüride Milliyet yazarı Tolga Akyıldız, Cumhuriyet yazarı Deniz Ülkütekin gibi önemli isimler de var, yani benim için de takip ettiğim meslektaşlarımla birlikte iş yapmak çok zevkli. İzlemek isteyenler için söyleyeyim, program yarın (10 Aralık Cumartesi) Kralpop TV'de, saat 16.00'da ekrana gelecek.

Bu kez NTV'ye gittiğimde gerçekten ufak çaplı bir şok geçirdim. Epey zamandır içeriyi esir alan şantiye hemen hemen bitmiş. Star TV'nin de gelmesiyle NTV ortamı eski mütevaziliğinden sıyrılmış, adeta bir uzay üssü haline gelmiş. Çalışanların bundan memnuniyet duyduğunu sanmıyorum aslına bakarsanız, bir şekilde herkes buranın bu "çok büyük ve çok plaza" halinden şikayet eder gibiydi. Tabii bu benim gözlemlediğim bir şey. NTVSpor ekibinin de taşınmasıyla -içeriden aldığım bilgiye göre burada eski yerlerindeki gibi "harala gürele" edemiyorlarmış- artık NTV'ye ait tüm markalar bir araya gelmiş.(Burada artık farklı bir yayın çizgisinde gidecek olan CNBC-e'nin bir çeşit gövde gösterisi yaptığı bir şey var, bahsettiğim üssün bir kısmına bakabilirsiniz.) Bizim Billboard günlerimizde, NTV binasının bir çeşit uzantısı gibi yanında dikilen USO Center geldi aklıma tabii, gider gitmez. Özellikle rockstar kıvamında gezdiğimiz kuruluş yıllarımızda çok fantastik günlerimiz olmuştu eski binada. Yeni binaya bu nedenle sürekli bir reaksiyon göstermem de doğaldır herhalde. Bir de tıpkı mezun olanların dağılması gibi, gidince 5 yıl öncesine ait çok az insan görmek (gene de aralarından bazılarını görmek insana acayip iyi geliyor) çok değişenleri ilk bakışta tanımamak, sonra onların da birbirlerini tanımıyor olmadıklarını görmek tuhaf geliyor insana :)

Aktüel 20. yaşını kutluyor

Neden Burcu Esmersoy, ben de bilmiyorum :)

Bu hafta çok koşturdum. Bir yıldır içlerinde olmaktan keyif aldığım Aktüel ekibiyle epey hummalı çalışarak bir 20.yıl özel sayısı hazırladık. Dergiye "son 20 yılın en iyi 20 şarkısı" haberim oldu 7 sayfalık. Epey dev bir çalışma oldu, jürim olan Melis Danişmend, Tolga Akyıldız, Naim Dilmener, Atilla Aydoğdu'ya emeklerinden ötürü çok teşekkür ederim. Liste epey ilginç oldu. Merak edenler koleksiyon sayısını kaçırmasın amman! Bir çeşit yakın tarih ansiklopedisi oldu. Olay yaratan haberleri gözden geçirirken "vay be" dememek imkansız.Bu sayı 3 ay boyunca bayiide kalacak ama sınırlı sayıda olduğu ve muhtemelen yolu Aktüel'den geçenler dahil büyük bir kitle tarafından kapışılacak. Yani acilen almanızda fayda var, benden söylemesi... (Buradan da şimdi Star'da olan Nihan Bora ve Bianet'tin editörlerinden Ekin Karaca'ya selamı bir borç bilirim. Yokluğunuzu hissettim ben o koltukta!)

Soldan sağa: Meltem, ben, Zeynep

Touch İstanbul ekibi- Çok kalabalık sayamayacağım valla :)

Soldan sağa: Ben, Ürün, Neslihan

Soldan sağa: Ben, Zeynep, Neslihan, Özgül, Meltem, Meryem, Şehnaz

Aktüel 20.yıl fotoğrafımızda adeta dizi karakteri gibi giyinip çok ciddi durduğumuza bakmayın. Aylık şehir dergimiz Touch İstanbul'da da bunun tam tersi fotoğraflarımız mevcut! :)) Zira şehir dergimizin 1. yaşını kutladık geçen haftalarda Nişantaşı'nda yeni açılan Pipa'da. Ortaya -bir kısmı yayınlanabilir- fotoğraflar çıktı tabii. Gerçek yüzümüz bu işte! Billboard zamanından beri birlikte dirsek çürüttüğümüz Meltem Fıratlı ve Zeynep Yayınoğlu'nun yanı sıra şimdi Ghetto'da olan Şehnaz Aygül ve yine Aktüel ekibinden Neslihan Perker, Ürün Dirier, Necla Bayraktar ve Hakan Turpçu kadrosuyla epey eğlendik. Touch İstanbul Aralık sayısında da yayınlanan, birlikte olunca ne kadar gevrediğimizin kanıtı şu fotoğrafları da -inceden utanarak- koyayım bari buraya anı olsun :)

Bülent Üstün bize özel çizdi tabii ki ne sandınız ;)

Ve yine Touch İstanbul'la final eyleyeyim. Bu ay onlar için bir "kediler" haberi yaptım. Kediye olan alerjimi fırsat bilen Meltem Fıratlı'nın fikriydi, kediseverlerden "İstanbul'un kedileri"ni dinlemek... Çok zevkli bir haber oldu. Bülent Üstün, Yekta Kopan, Alpay Erdem, Bahadır Baruter, Sevin Okyay, Semra Can, Selçuk Demirel, Haşmet Babaoğlu bize "İstanbul'un kedileri"ni yazdılar... Bu vesileyle onlara bir kere daha teşekkür edeyim huzurlarınızda. Süper kediler çekildi, acayip tatlılar, onlar da haberin şahane görselleri oldu.

Epey hızlı giriştik kışa kısacası. Dolayısıyla bende bu ara hasıl olan motivasyon eksikliğini merkürün geri gitmesine bağlıyor, iyiniyetimden ve umudumdan taviz vermeyerek herkese selam ediyorum... Her şey çok güzel olacak!

Emrah Ablak'ın yeni kitabı: Tübitak

2011-11-18T20:41:00.001+02:00

Uykusuz çizeri Emrah Ablak bizim çevrede en az bir Bülent Üstün kadar torpilli. :) Kendisiyle olan ahbaplığımız birkaç yıl evvele dayanıyor. Bir ay kadar önce "Modern Gezginler" haberimde Maçka Parkı'nda oturup çay içtik, ufak çaplı bir röportaj yaptık. Sonra Tübitak kitabı çıktı. Dergideki köşesini aksatmadan sıfırdan çizdi, Ablak bu kitabı. Sağolsun dergiye geldi, bizzat yeni çıkmış ozalitleri üzerinden okudum ben yepyeni "Tübitak"ı. Hep söylerim, lise yıllarımdan beri takip ettiğim çizerlerle bugün iş yapabiliyor olmak benim için müthiş bir mutluluk. Buyrunuz aşağıda yeni Tübitak kitabı haberi...

*** 10-17 Kasım 2011 Aktüel dergisinde yayınlanmıştır***

Çizer Emrah Ablak’ın “Tübitak” serisinde yeni kitap “Saklı Düşman” yayınlandı. Toplam üç kitapta anlatılacak öykünün ilk kitabında kahramanlarımızın hikâyesi İran’ın Yezd şehrine uzanıyor.

Emrah Ablak’ın yedi yıl önce deliler gibi takip ettiği Bilim Teknik dergilerinden esinlenerek Lombak’ta çizmeye başladığı “Tübitak” serisi uzun bir aradan sonra yeni öyküsüyle meraklılarının karşısına çıkıyor. Tübitak’ta çalışan bilimadamı Azmi Cankuş ile kurumun “halk tipi” kahramanı temizlikçi Bayram Efendi ve çevresindekilerin başına gelen komik öyküleri anlatan Ablak, iki yıldır üzerinde çalıştığı serinin ilk kitabının adını “Saklı Düşman” koymuş. Ablak bu isimle hayranı olduğu İngiliz çocuk kitapları yazarı Enid Mary Blyton’un “Afacan Beşler”inin aynı adlı kitabına atıfta bulunmuş.

“Tübitak” serilerinde iki kahraman var: Bilimadamı Azmi Cankuş ve temizlikçi Bayram Efendi. Yeni öykü “Saklı Düşman”da ise Bayram Efendi’nin deyimiyle “prosör” Azmi Cankuş’un yeni projesi “parçacık fiziği”ni temel alıyor. Cankuş, asistanları Hakan ve Ergin’le birlikte heyecan içinde “Manyetik Alan Zembereği” adını verdiği projesini hayata geçirmek üzere çalışmalar yapmaktadır. Bunun için önce bir konuşma yapar: “Ülkem adına bu projeden çok umutluyum çocuklar” der,“Bugün burada sizlerle atacağımız ufak adımlar, umarım geleceğe koşan bir maratona dönüşür ve finiş çizgisi de yüksek medeniyet seviyesi olur.” Makineyi çalıştırır ve aktif hale gelen mıknatıslar birden odada olmaması gereken bozuk para, çakı, tırnak makası en sonunda da vileda sapını makineye yapıştırır. Projesinin sabote olduğunu gören Cankuş çıldırır ve “Bayraaaaaam!” diye hedefine haykırır. Dolabın arkasına saklanmış olan Bayram Efendi alı al moru mor saklandığı yerden “Verin lan paralarımı” diyerek çıkar. Cankuş “Ne işin var lan labaratuvarımda!” diye Bayram Efendi’nin yakasına yapışır ama Bayram Efendi’nin cevabı hazırdır: “Ne demek ne işin varg! Paratonları birbirine vurdurup vurdurupta sayısız parçacıkları, enkaz fiskiyesiyle etrafa saççam dimedin mi?”
Bayram Efendi genellikle “olmaması gereken” her yerden belirmesiyle meşhurdur. Çünkü onun tabiatında temizlik yapma isteğiyle birlikte bitmek bilmeyen de bir merakı vardır. Bu yüzden milyar dolarlık deneyleri sabote eder, kabahati de hiçbir zaman üzerine almaz. Daha önceki hikâyelerde dünyada yalnızca 150 bin litre bulunan ve profesörün incelemek için yalnızca 22 santilitresini bulabildiği örnek suyu bakmadan sormadan mideye indirdiğini, Cankuş’un üzerinde yıllarca çalışıp didinerek oluşturduğu alev topunu viledasının ucuyla söndürmeye çalıştığını görürüz. İdealist Azmi Cankuş yine de sabırlı, dünya iyisi bir insandır, Bayram Efendi’nin bu davranışlarını görünce saçını başını yolar ama onu ekmeğinden de etmeyi düşünmez.

Bayram Efendi dünya paraya ve emeğe yazık eden densizliklerinin farkında değilmiş gibi davranır. Kendini kurumun çay ocağında çalışan ve tek işi “çay dökmek” olan Ali Emmi’ye över de över: “Bi çay dök hele Ali Emmi.. Demi derin olsun” der önce, sonra yılgınlıkla gözlerini ovuşturur ve anlatır: “Yav, porpösör çağırdı gittim. Bayram dedi patron ama sayısız parçacıkla etrafa toz fiskiyesi saçıcaz, iş büyük iş, var mısın dedi”.. Hikaye dinlemenin hastası olan Ali Emmi yıkamakta olduğu çay bardağını bırakır ve kendine de bir çay koyup Bayram Efendi’nin karşısına kurulur, heyecanla dinler. “Prosör dedim, zaten bütün gün koridorları, tuvaletleri iki su yıkadım dedim, sabahına temizlememle öğle namazına varasıya ortalık leş oluyo, benimki de can, belim ağrıdana kopuyo fıtığım kaydı, bu deneyi dışarda saçsanız olmuyo mu dedim” der… Ali Emmi “Tabi ya” diyerek küçük sesle onaylar Bayram Efendi’yi. Bayram Efendi sazı eline almıştır bir kere. Devam eder: “Saçma sapan manyak subuk gonuşma bu kadar yüksek meydeyniyet, çizgisinin labratoru sokakta ulu orta yapılır mı dedi”… Ali Emmi’nin de gazıyla “prosör”e verir veriştirir, bire bin katar, kendini yine işin içinden sıyırmayı başarır. “Bayram Efendi Şener Şen’le Kemal Sunal mizahı arasında bir yerde duruyor” diyor, “Tübitak”ın yaratıcısı Emrah Ablak. Çoğu noktada kendisinin de hayatı Bayram Efendi gibi yaşadığını, gördüğünü itiraf ediyor.

YENİ ÖYKÜ YEZD’DEN SURİYE’YE UZANIYOR

“Saklı Düşman”ın rotası, çizerlikten kazandığı tüm parasını seyahate harcayan Ablak’ın son yıllarda yaptığı Ortadoğu gezisinden ilhamla İran’dan başlıyor. Ankara’da bulunan Tübitak binası deney esnasında kaynağı bilinmeyen bir saldırıya uğrar. Kan gölüne dönen ortalıktan Bayram Efendi sayesinde kurtulan Azmi Cankuş, Ali Emmi ve asistanları Hakan ile Ergin, daha önce Van’da yaptıkları bir çalışmada onlara yardımcı olan albay emeklisi pilot amcanın yardımıyla kendilerini Van’da bulurlar. Profesör Azmi ile Bayram Efendi haricindekiler kalır, asıl aranan ikili birlikte kaçak olarak İran’ın Yezd şehrine gitmeye karar verirler. Lakin kendi uçağını kullanan albay biraz çatlaktır. İkiliyi Haravil’in karlı eteklerinde tıpkı uçaktan yük atar gibi bırakır. Karlarda yuvarlanan profesörle Bayram Efendi’nin ne kadar zıt karakterler oldukları ve içinde bulundukları kültür çatışması burada verdikleri tepkilerden de anlaşılır. Gözlüklerini tutan Azmi Cankuş “Kaçık ihtiyar!” diye söylenirken, Bayram Efendi “Orrzzbu çocuu…” der.

Dikkatli okunduğu zaman “Tübitak” serisi, içinde önemli referanslar ve bilgiler barındırıyor. Mesela “Saklı Düşman”da geçen hikâyede Tübitak binasına yapılan kanlı saldırının arkasında tek kaşlı Acrab Wei adında bir adam kahramanlarımızın peşine düşüyor. Ablak bu adamın daha sonraki kitaplarda ortaya çıkacak kişisel tarihini anlatırken 1982 yılında Suriye hükümetinin Hama’daki ayaklanmayı bastırmak amacıyla saldırdığı katliama işaret edeceğini söylüyor. “Saklı Düşman”da da, tıpkı diğer “Tübitak” kitaplarında olduğu gibi içinde geçen anekdotların genellikle gerçeği yansıtması özelliği var. Bu kitapta yalnızca Tübitak binasıyla Meclis binasını bağlayan arşiv tüneli kısmını uydurduğunu söylüyor Ablak, “kimbilir” diyor gene de, “belki de vardır böyle bir geçit.”

Hikâyenin en çarpıcı kesitlerinden biri de, eski Yezd’de bulunan şehrinin kanal sisteminin çizildiği bölümler. Buraları gerçekten de ziyaret etmiş ve gözlemlediklerini çizmiş, Ablak. Öyküde Yezd’e gelen Profesör Azmi ve Bayram Efendi’ye, profesör’ün bir dönem İsviçre’de birlikte çalıştığı Rasalhak Agula adında bir bilimadamı kaçmaları için yardımcı oluyor. Onları İran’daki esnafın ayinsel sporlarını yaptığı ve binlerce senelik savaş figürlerini canlandırdığı Zulhane’ye getiriyor. Zulhane içinden geçerek su kanallarına ulaşılıyor ve bu sırada Rasalhak anlatıyor: “Şehrin suyunun kızgın güneşte buharlaşmasını engellemek için kullanılır bu yer altı kaynakları. Yezd’deki her evin altında bu kanal sisteminin ziyaret ettiği su kanalları vardır. Bu kanallar aynı zamanda Büyük İskender’in ordusundan, Zerdüşt öğretisinin gizlendiği yerlerdir. Bu şehirde hayat yer altından nefes alır.”

Emrah Ablak, Eski Yezd’de bulunan ve gerçekten de varolan bu su kanallarında dünyanın ilk ve ilkel klimasıyla tanıştığını anlatıyor: “Su odalarının üzerinde bacalar, onların ucunda da kanatçılar var. Buraya havlu ıslatıp kuruyorlar. Islanan hava yükseliyor, kanatçıklardaki havlulardan ısı çekiyor ve havayı soğutuyor.” Kitapta çizilen birçok enstantaneyi orada yaşayanlardan dinlemiş, bir kısmını da deneyimlemiş ve çizmiş.

SÖZÜN ÖZÜ

Yeni kitap “Saklı Düşman”ı ilk okumada -klişe tabiriyle- “bir solukta” bitirdiğinizde, ana öyküden biraz uzaklaştığınızı fark edebilirsiniz. “Ben de öyle bir okurum” diyen Ablak’ın ana hikâyeyi anlatırken resmettiği diğer detayları incelelerken bunu yapmanız normal. Usta çizerin hikâye anlatıcılığındaki dehası kadar, çizgilerindeki kıvraklık da öyküyü baştan sona birkaç kez okumanıza neden oluyor. Mürekkep Yayınları’ndan çıkan çizgiromanın bu kadar özenli bir iş olmasında renklendirmeyi yapan Fırat Yaşa’nın da hakkını teslim etmek gerekiyor. Yezd sokaklarında geçen kovalamaca sahnesindeki çarşıda yaşanan kaos, İran sınırından benzin kaçakçılığı yaparken devriyenin açtığı ateş sonucu yanarak dört nala gelen koca bir at ve çevresindeki kurtlar, İran sokaklarında milyonlarcasının kol gezdiği söylenen Peykan marka arabalar, ikiliye tren yolculukları sırasında eşlik eden Azeri kahraman Ali’nin girdiği dükkandaki halıların desenleri bir seferde bakılıp geçilecek cinsten enstantaneler değil. Aksiyon olmayan kareler de okurun ilgisini sürekli üstünde tutmayı başarıyor. Örneğin Hakan ve Ergin’in Van’da çalıştıkları bir proje için, bir çiftçiden aldıkları bilmedikleri tohumlar büyüyor ve marihuana haline geliyor. Buraya tesadüfen gelen Profesör de önce şaşırıyor ve sonrasında “Bu Makyavelci tutumunuzu tasvip ettiğimi söyleyemem ama” diyor ve ekliyor: “Bilim için hangimiz neler yapmadık ki?”

KİM KİMDİR?

Azmi Cankuş: “Tübitak”ın ana kahramanlarından biri. İdealist, yufka yürekli ve çalışkan bir bilimadamı. Yüksek IQ’su, engin birikimi sayesinde dünyanın sayılı deneylerine imzasını atıyor.

Bayram Şentürk: Hikayenin diğer ana kahramanı olan temizlik görevlisi. Tam bir Türk kafası. İşleri karıştırıyor, suçu da hiçbir zaman kendisinde bulmuyor.

Asistanlar Hakan ve Ergin: Azmi Cankuş’un ekibindeki yetenekli fizikçiler. Neyse ki Cankuş’un işlerini kolaylaştırıyorlar.

Ali Emmi: Çay ocağındaki görevli. Bütün gün çay demliyor, bardakları yıkıyor, dedikodu dinlemeye bayılıyor. Bayram Efendi’nin kankası.

Acrab Wei: Tübitak’taki kanlı saldırının arkasından çıkan kötü adam. Henüz kimlerle ne gibi bir bağlantısı olduğu bilinmiyor.

Albay: Çatlak bir pilot olan Albay pırpır kullanıyor ve yolcularını hep olmadık yerlerde bırakıyor. Bir de kuş besliyor.

Rahalsak Akula: Azmi Cankuş’un İsviçre’de bir dönem birlikte çalıştığı bilimadamı. Yezd içinde ikilinin saklanmasına yardımcı oluyor.

Kati: Rahalsak’ın güzel kızı. Babasının ısrarlarına rağmen yurt dışında yaşamaya ikna olmuyor. En sonunda ikiliyle birlikte Şam’a gitmeye ikna oluyor.

Dinle(ye)meyecekseniz ziyan etmeyin!

2011-11-15T15:30:00.004+02:00

Grubun konseri 21 Kasım'da Babylon'da

Neyse'nin kendi adını taşıyan ilk albümünün şarkılarını sallıyorum kulağımdan aşağı bugün.

Şöyle anlatayım.

Yusuf Atılgan'ın "Aylak Adam"ı, yakın zamanda okuduğum için kendimi biraz suçlu hissettiğim, "daha önce kafam neredeydi bunca yıl okumadım" dediğim bir başyapıt. Atılgan'ın sözlüklerde uğruna başlıklar açılmış ve altı doldurulmuş ünlü "sinemadan çıkmış insan" tespitini bilirsiniz.

Alıntı yapayım:

"(...) İki saat sonra kalabalığın içinde, sinemadan bir dar sokağa çıkan sanki başka birisiydi. düşünüyordu: 'Çağımızda geçmiş yüzyılların bilmediği, kısa ömürlü bir yaratık yaşıyor. Sinemadan çıkmış insan. Gördüğü film ona birşeyler yapmış. Salt çıkarını düşünen kişi değil. İnsanlarla barışık. Onun büyük işler yapacağı umulur. Ama beş-on dakikada ölüyor. Sokak sinemadan çıkmayanlarla dolu; asık yüzleri, kayıtsızlıkları, sinsi yürüyüşleriyle onu aralarına alıyorlar, eritiyorlar.' Saatine baktı: dört buçuğa beş vardı. 'Eve gidip okusam.' Durağa yürüdü. 'Bunları kurtarmanın yolunu biliyorum. Kocaman sinemalar yapmalı. Bir gün dünyada yaşayanların tümünü sokmalı bunlara. İyi bir film görsünler. sokağa hep birden çıksınlar...' Kafasından geçene güldü. duraktakiler dönüp baktılar. Kadının biri kaşlarını çattı. Sokakta kendi kendine sesli gülünemeyeceğini bilmeyen yoktu. 'Ne adamlar be. güldüysem güldüm, size ne?' Duramadı orda, yürüdü. Eve gitmeyecek. İçindeki sinemadan çıkmış kişiyi öldürdüler. Sağ kalan sıkıntılı, kızgın (...)"

Neyse'nin albümünü dinlediğim an, aklıma gelenler bunlar oldu. Tıpkı sinemadan çıkmış insan gibi, kendimi "dünyayı değiştirebilecekmişim gibi" hissettim. Dinlediğim şey "bana bir şey" yaptı. Sanki çok büyük işler yapacakmışım gibi hissettim. Bir süre sinsi gibi beni aralarına alıp eritecek 'hayat gailesi'ne karşı direnebileceğimi, bilenebileceğimi hissettim. Sadece birkaç dakika bile olsa bunu hissedebilmek güzeldi. "Hoparlörden dinletip önce tüm dergiyi, sonra tüm binayı, sonra Ihlamur'daki bu sokağı etkisi altına alsa şu şarkılar" diye geçirdim içimden. "Yok deve", dedim hemen arkasından. "Ihlamur'u bilmem ama, bahar şenliği olsa bizim okulun deniz kenarındaki afilli bahçesinde, orada olurdu bak." Vazgeçtim sonra yine. "Bana ne ya. Bana kalsın" dedim. Öyledir ya, gerçekten çok sevdiğiniz ve dinlediğiniz şeyi ancak çok yakın bir-iki kişiyle paylaşasınız gelir, o da şarkılar üzerine yorum yapabilmek, "a bak şu beni çok iyi anlatıyor" demek içindir. Şarkıyı iyi okumayacak adama yollamayışınız bundandır, iyi dinlemeyenlerle ziyan edilmez böyle şeyler, tek bir tık bile birkaç baytı yoracaktır ne de olsa. Yollamazsınız o zamanlar. Çünkü bilirsiniz ki, paylaştıkça değil de dinledikçe çoğalırsınız aslında. Paylaşmak insanidir, çoğalmak da "kalb-i".

Biz de şöyle yaratıklarız: biz müziği yazarız. Ne saçma, düşününce değil mi? Müzik bu, yazılır mı? Ama öyle. İçimizden geçendir çünkü kulağımızdan geçenler. Ne kadar yazsak az gelir. Bu da bizim için "kalb-i"dir çünkü. Birkaç göz okuyor da dinliyorsa ne alâ diye seviniriz, merak ediyor da onlar da birkaç kıymetbilene "bak!" diyorsa diye mutlu oluruz. Hastalıklı bir şey bu tasvip ediyor değilim.

Al bak nasıl bir hastalıksa, dayanamıyor ve yazıyorum.
Neyse, bu ara dinlediğim en güzel "şey."

O "şey"in ucundan ilk "Hokkabaz" klibiyle tuttum, çektim uzasın istedim. Sonra 9 şarkı birden geldi. Ama çok kısa geldi. Çaldıkça, daha anlatsın diye gözünün içine baktığınız büyük teyzeniz gibi oldu şarkılar. O anlattıkça gözler açıldı, nefesler sıklaştı. Çaldıkça öyle geldi bana, hemen bitmesin istedim, bitmesin, dönsün dönsün dönsün bitmesin.

Çok etkilendim. Çünkü'sü şöyle, bir "şey" edebiyatla ne kadar ilgiliyse o kadar renkli, o kadar dolu dolu, o kadar bitmek bilmez ve o kadar akılda kalan ki. O ney'se işte... Her "şey" olur o. Bu kez müzik. Bu kez bu albüm. Okuduğun kadarını yazıyor, yazdığın kadarını çalıyorsan senden daha büyük olmuyor işte o zaman.

Neyse çaldıkça nasıl etkilenmesin -önce- bir dinleyici, -sonra- bir okur-yazar?
Okudukça yazmış, yazdıkça çalmışlar işte. Öyle dan dan dan dan diye orta yere de değil üstelik, fıstık gibi de çalmışlar, "bunu da biliriz ayıbeddin" diye çalmışlar adeta. Burada söz bana düşmez, ahkam kesmek bana düşmez, işte öyle çalmışlar. Diyelim ki gaflet içinde kaldınız ve sözleri hiç sallamadan dinlediniz, sound olur, vokaller olur, sırf kulağınıza bile çalınsa olur...

Bazen öyle çok şey dinlemek zorunda kalıyorum ki, yılıyorum, o kulaklıklar kemiriyor içindeki çekiç-örs-üzengi'yi, anlatamam size çileyi. Yığınlara boş gözlerle bakıp, çay-kahve-çay-kahve içip hemen unutmak istiyorum tüm o çalanları. Hemen unutmak. Eski "gönül teli titretenlere" basmak. Ne anlatıyorsa eskiler anlatıyormuş gibi, ne yazmışsa eskiler yazmış gibi.

Neyse'yi dinlerken dilimi yaktım, öyle bir içtim ki kahveyi... Heyecanlandım yahu. "Yooo" dedim, "Yeniler de yazıyor al işte." Epey heyecanlandım. Hemen içlerinden birkaç şarkı tutayım istedim. "Benim şarkı şu!" diye birine anlatayım istedim.

"Aydınlık" en sevdiğim galiba: "Aydınlık esaretim bana kâfi iken, öksüz mazi kere haksızmış aslında/ Hatrına gelmez cüret ve asalet baki iken, aklın yarın kere haksızmış aslında".

"Hokkabaz"ı dinlerken tek bir sima geliyor gözümün önüne, gitmiyor da: "..Alemdeki o tek bilene sorsam/ Sarılsam belki esneyip bağdaş kurar/ Böylesi tantanayla/ Olsa olsa bu meczup bir takar/ İki takar, kibrit çakar."

Özdemir Asaf'ın "Şimdinin" şiirini refere etmiş olan "Siyah (Esved)" ağır şarkı: "İsyan olmuş, deprem olmuş/ Yuvam, sevenim, annem siyah almış, melek olmuş, sağır/ Mahrum her sözüm çığlık, feryat, figân olmuş/ Gül canım kızım, siyah halinden sorumlu var"

Uzun lafın kısası... Göndermeler, kartonetteki referanslar (sırf Judith Butler'ın "Kırılgan Hayat"ı bile şarkıları sevmeye yetermiş aslında) alıntılar, edebiyatla olan tüm bu haşır-neşirlik sıradan bir dinleyiciye göre değil. Gerçekten entelektüel bir dinleyici olmanız, yeniden okumanız, yeniden dinlemeniz gerekiyor. Dinlerken bir yandan eksik hissetmeden edemiyorum. Hep bir geç kalmışlık hissi diyelim, "bugüne kadar bunu nasıl fark etmedim" dediğimiz o çok iyi kitaplar gibi, Neyse'nin albümünü dinlemezseniz eğer, birkaç yıl sonra hissedeceğiniz şey bu türden zira: Bugüne kadar nasıl denk gelmedim?

Bu yazıyı okuyup denk geldiyseniz ne alâ. Ama şunu ehemmiyetle eklemek isterim. Neyse'yi gerçekten dinlemeyecekseniz, hiç boşuna ziyan etmeyin.

Neyse- "Hokkabaz"

Bayram sekerleri [biraz elektronik]

2011-11-07T23:11:00.001+02:00

Az laf çok şarkı adlı post.

Justice'in albümüne hastayım. Bence 2011'in en iyi albümlerinden birini yaptı. Canon'un albümde bir de "intro" versiyonu var, tavsiyem "Audio, Video, Disco"nun tamamını dinlemeniz.
Justice- Canon

"Viva La Vida..." zamanından beri Coldplaysever bir dinleyiciyim ne yalan söyleyeyim. Yeni albüm "Mylo Xloto" da en azından benim için bekleneni verdi. Favorim "Princess of China". Günde en az 1 öğün, yemeklerden az sonra...
Coldplay feat Rihanna- Princess of China

Meltem Fıratlı sağolsun, sayesinde keşfettim, çok da sevdim bu şarkıyı. Klibiyle birlikte tabii. EMI'dan istedim hemen, albümü çekip derhal kulağa zerk edeceğim, bakalım tamamında neler çıkacak.
Ed Sheeran- You Need Me, I Don't Need You

Bana göre yine 2011'in en iyi albümlerinden biriydi, Yuck. Hemen her şarkılarını çok sevdiğim için ayırt etmiyor, bir demet şarkı koyuyorum buraya. Müzik dergileri sağolsun, sayelerinde keşfettim.
Yuck singles

Bunlar da 8tracks'te gezinirken kulağa çarpan enfes remixler, afiyetler olsun.
Lykke Li-Little Bit [AutoErotique Bootleg Remix]

Shook-Hold Tight

Bana göre gelmiş geçmiş en iyi remixlerden biri. Eski ama bu kadar elektroniğe kaymışken onu da anmadan geçemedim. "Oğlanlar yüzünden" diyor, Marie Claire'ler, Vogue'lar, Cosmo'lar yüzünden, diyor, yalana bağladık kafalar gitti diyor... :)
Yelle- A Cause des Garcons (Tepr remix)

Herkese iyi bayramlar.

Bu kez kapıda ismimiz yazmasın

2011-10-25T12:38:00.002+03:00

Van'da yaşanan 7.2'lik büyük depremin ardından onlarca müzisyen, tam da rock müziğin ruhuna uygun davrandı ve Redd grubunun önderliğinde büyük bir yardım kampanyası için kolları sıvadı. "Van için Rock" adı verilen büyük bir rock festivali için Twitter üzerinden organize olundu ve 30 Ekim Pazar günü saat 11:00'de başlayacak dev bir festival için anlaşmaya varıldı. Biletlerin 20 TL olduğu etkinliğin mekanı Maçka Küçükçiftlik Parkı. Konsere katılacak olan isimler ise alfabetik sırayla şöyle:

4x4, Aslı, Aylin Aslım, Aydilge, Ayşe Saran- Murder King, Barlas, Can Bonomo, Cem Köksal, Çilekeş, Demirhan Baylan, Demir Demirkan, Dilemma, Duman, Direc-t, Emre Aydın, Ete Kurttekin, Feridun Düzağaç, Foma, Gece, Gece Yolcuları, Gripin, Haluk Levent, Hayko Cepkin, Kurban, Mabel Matiz, Malt, Marsis, Melis Danişmend, Model, Moğollar, Mor ve Ötesi, Multitap, Ogün Sanlısoy, Özge Fışkın, Öztürk, Pamela, Redd, Şebnem Ferah, TNK, Yüksek Sadakat.

Bu dev organizasyon için, duyuruyu yapan sektördeki tüm basın ve halkla ilişkiler de dahil olmak üzere kimse ücret almıyor ve toplanan tüm gelirler Kızılay'a bağışlanıyor. Ne kadar çok toplanırsak, ne kadar çok bilet alırsak o kadar o kadar iyi. Organizasyona katılan ve bu fikri akıl eden herkesi can-ı gönülden tebrik ediyorum. Pazar günü Van için oradayız. Ayrıntılar için vanicinrock.org adresine tıklayabilir veya Twitter'da @vanicinrock hesabını takip edebilirsiniz.

Beat It: Çok büyük bir geyiğin vanası açıldı...

2011-10-10T18:31:00.000+03:00

Nerden aklımıza esti bilmiyorum. Konu toplantısına hazırlanırken kendimizi deliler gibi "Beat It" dansı yaparken bulduk. Dün gece de tesadüf, açıp videoyu ilk günkü heyecanla izledim. "Vay" dedim, "adamdaki tutkuya bak." Sabah Ürün geldi, "Adamdaki tutkuya bak" dedi, sanki akşam bunu konuşmuşuz gibi. Halbuki konuşmamıştık. "Bilardo masasıyla öyle bir dans ediyor ki, ondaki bu tutku olsa olsa Büyük İskender'de vardır" dedi Ürün.

Hastayım bu cekete

Sonra klibi tekrar tekrar izledik, meşhur dansı taklit etmeye çalıştık. Yer yer "Akçay'daki yazlıkta dans eden genç kız dansına" kaçsa da hareketler (yazlık yerde genç kızların aşırı kıvrımda bulunması gerçeği) gene de fena olmadı. Müthiş bir kardiyo var "Beat It" de, bunu fark ettik. Bir de yancı tipleme daha var onu da fark ettik. Hani Michael'ın birbirlerine bıçak çeken iki genci "durun kardaşlar kavga etmeyelim, ne varsa dansta var hepbirlikte dans edelim" diyerek ayırdığı, sonra o müthiş figürlerle şovdan şova koştuğu an, bir ara görünen gözlüklü arkadaş. "Ne yapıyor" diyecek olursan, "30 yıllık efsane videonun iki, üç saniyesinde yer almak için ne yapıyor bu adam, biz neden yer alamadık da o adam yer alıyor bu kült klipte" dersen, hiçbir şey yapmıyor ya çıldırıcam. "Siz dalganıza bakın ben titriyorum aga" diyor adeta ve titriyor. Adamın tek olayı o, titremek. Bir bok yaptığı yok yani. Onun titrediğini çalışmaya da gerek yok, iki dakikada titrersin istesen. Millet emek verip "Beat It" diyor, "no one can to be defeated" diye dansa gönül veriyor, varını yoğunu dansa adıyor, Michael ki kendisine ait 100 dans hareketi olduğu söylenen bir efsane, insanlar onun arkasında dans edebilmek için birbirini yiyor, bu kenarda "biz iyiyiz ya böyle siz işinize bakın" der gibi titriyor ha titriyor. İşi bu itoğluitin ya.

Neyse efendim, kısacası "Beat It" ne büyük işmiş. Michael Jackson ne büyük bir adammış. Orada boktan bir bilardo masasına öyle tutkuyla kim abanır, kim kavgayı ayırır "etmeyin yiğitler, dans edelim hepberaber" der... He bir de işin Türkiye gerçeği var. Düşünsenize, şarkı Türkçe olsa, çıksa biri "Vurkaç hele vurkaç, kafa göz dal, yoksa adamı yerler, sen de haşin ol yoksa ümüğünü sıkıverirler" cinsinden bi şarkı tuttursa, bu kadar da çok ünlü olsa, anında façasını indirir "sen gençleri şiddete özendiriyon" deyip dövmezler miydi adamı ıskatayla? Döverlerdi. En azından bilardolar birliği başkanı falan biri çıkıp "bizim ortamımız temiz ortamdır, öyle vurmalı kaçmalı iş olmaz, Maykıl zaten beyaz mı siyah mı ne idüğü belirsiz, ibiş gibi değil gibi, konuşmasın sağda solda, Fikirtepeliyiz delikanlıyız" falan gibilerinden demeç verir adamı genç yaşta müziğe küstürürlerdi.

Neyse ki hiçbir şey böyle olmadı. İyi ki de olmadı.

Red Hot Chili Peppers: Beklediğimize değdi mi?

2011-09-27T14:53:00.000+03:00

Flea (solda) ve Anthony Kiedis. RHCP en son Rock in Rio'da çaldı.

*** 1-14 Eylül 2011 Aktüel dergisinde yayınlanmıştır***

Müzik dünyası, beş yıllık bir aradan sonra, yeni albümleri “I’m With You” ile sahalara dönen Red Hot Chili Peppers’ın geri dönüşünü kutluyor. Peki taze albüme eleştirmenler ve dinleyiciler ne diyor? Aktüel sordu.

SEBLA KOÇAN

sebla.kocan@aktuel.com.tr

Doğrusunu söylemek gerekirse, dünyaca ünlü ABD’li topluluk Red Hot Chili Peppers’ın bu kez işi çok daha zordu. Zira 2006’da yayınlanan çift CD’li “Stardium Arcadium” en iyi rock albümü ve şarkısı da dahil olmak üzere 5 adet Grammy almış ve sonrasında grup içinde yaşanan anlaşmazlıklar nedeniyle sıkıntılı günler geçirmişlerdi. Fanlar da yıllanmış ekibin en önemli elemanlarından olan John Fruisciante’nin gruptan ikinci kez ayrılmasından sonra “acaba iyi bir albüm dinleyebilecek miyiz” diye hafif bir tedirginlik içindeydi. Haklılardı da, zira Red Hot Chili Peppers’ın 1991’deki ilk albümleri “Blood, Sugar, Sex, Magik”teki soundlarının ve “Dani California”, “Californication”, “Scar Tissue” gibi olağanüstü hitlerin akılda kalan gitar riff’lerinin yaratıcısı Frusciante’den başkası değildi.

Flea ve "yeni çocuk" Klinghoffer

Red Hot Chili Peppers, grubun soundunu şarkılarına imza gibi çakan ve müzik dünyası içinde “dahi” olarak nitelenen Frusciante’nin ekiple yolları ayırması sonrası kendilerini toparlamalarının çabuk olmadığını ama bir süre sonra birbirlerine daha da sıkı bağlandıklarını anlatıyor. Grubun şahsına münhasır basçısı Flea, “John gittikten sonra gruba devam edemeyeceğimi düşündüm. Ama o gittikten sonra, içimde bir şeyler değişti ve kendimi hem gruba hem de Anthony’ye karşı çok bağlı hissettim. 15 yaşımızdan beri arkadaşız. Ayrılmaz ikiliyiz. Aramızda sevgi-nefret ilişkisi olsa da o benim kardeşim” diyor. Ve ekliyor: “Tabii ki John mükemmel bir müzisyendi, bize çok şeyler kattı. Yeri asla doldurulamaz, kimse John olamaz.”

“YENİ ÇOCUK” DAHİ GİTARİSTİN ÖĞRENCİSİ

John Frusciante, ekibe “Mother’s Milk” albümü sonrası katıldığında 18 yaşında bir eroin bağımlısıydı. Grubu ilk terk ettiğinde onun yerine gitarları Jane’s Addiction’dan Dave Navarro çaldı ve 1995’teki “One Hot Minute” çıktı. Bu albümün başarısızlığı üzerine herkes hemfikirdi: Frusciante’siz olmuyordu. Dahi gitarist üç yıl sonra gruba geri döndü.

Yeni eleman Josh Klinghoffer, 2007’deki dünya turnesinde Red Hot Chili Peppers’a eşlik etmiş ve daha önce PJ Harvey, Beck ve Gnarls Barkley gibi isimlerle çalmış bir yetenek. Daha önce Frusciante’nin solo albümlerinde de çalmış ve işi ustasından öğrenmiş olduğu bir gerçek. Yeni albüm “I’m With You”daki 14 gıcır şarkıdaki performansı kulak tırmalamıyor, aksine grupla bütünleşmiş olduğu hissediliyor. Yaşı 31, yani grubun en genci. Peki genç yetenek Red Hot Chili Peppers’ın Frusciante sayesinde müzik dünyasına armağan ettiği bu özel sound’u bir adım ileri götürebilecek mi? Bunu zaman gösterecek.

DÜNYA NE DİYOR?

Musicradar: “Yeni çocuk gerçek sound’a ihanet etmiyor, grubun ruhuna aykırı düşmüyor. Bir çeşit ‘dünyanın yeni gitar kahramanıyım’ diyor.”

Spin: “Kiedis’in orta yaş bunalımı hem ‘Brendan’s Death Song’ hem de ‘Happiness Love Company’de hissettiriliyor: ‘Yalnızlıkla mücadelenin güçlüğünü hepimiz biliyoruz’ der gibi.”

Q: “Flea’nın bu albümde durgun geçen dönemde müzik bilgisinin daha da geliştirdiği belli oluyor. Kiedis’in vokallerindeki kalın, büyük, ahmakça havanın 2007’de ilk kez baba olmasıyla bir ilgisi olabilir.”

Spinner: “Grup eski ve yeni tınıları birlikte harmanlıyor, tıpkı trompet destekli şarkılarla Latin esintili şarkıların bir arada kullanılması gibi.”

Musicology: “Yeni albüm RHCP fanlarının umdukları gibi değil, ama birkaç şarkıyı tekrar çalma isteği uyandırdığı söylenebilir. Akılları alacak diyemeyiz ama hep tınladıkları gibi ‘yolun ortasındayız’ hissi bırakıyor. Ve bunun için yalnız yeni çocuğu suçlamamak lazım.”

TWITTER’DA KİM NE DİYOR?

@timurcelikyay // DJ, prodüktör

RHCP’nin yeni albümü eh işte. Heyecan verici bir şey yok. Baştan sonra kaç kere dinlerim bilemedim. Bu son olabilir.

@creep_ist (Selçuk Urgancıoğlu) // blogger

Bence albüm oldukça iyi, gerçek RHCP sound’u, “Californication”dan sonraki en iyi albüm.

@neonojelikiz (Müge Özden) // RHCP fanı

RHCP fanı olarak beklediğim gibi çıkmadı, değil ilk dinleyişte, ikinci dinleyişte bile seveceğimi sanmıyorum. İlk single güzel ama. Josh'un arka vokalleri John'a çok benziyor. Ayrıca herkes nasıl Look Around'u bu kadar sevmiş anlamadım. İkinci single o olmasın.

@13melek (Yiğit Atak)// Müzik yazarı, akademisyen

Dinlemesi kolay ve eğlenceli ama üste tek bir tuğla koymamışlar. Tabii en azından uçuruma düşmemişler. Yıllar sonra bu albümle anmayız onları ama Frusciante'nin olmadığı ilk döneme göre çok daha iyi. Yeni gitaristin Frusciante'nin öğrencisi olmasından kaynaklanıyor bu durum. Ben ikinci yarıyı daha çok sevdim bu albümde, özellikle piyanolu şarkıları.

@eda_solmaz // Gazeteci

RHCP 99 ve 2000'lerin başında kalmış benim için son albümde bunu anladım. Anthony, ne olmuş sana öyle o bıyıkla!

ALİ DENİZ USLU

Müzik yazarı

“Mevsimsiz bir fırtına değil”

Red Hot Chili Peppers göreceli olsa da uzun sayılabilecek bir aradan, beş yıldan sonra “I’m With You" ile döndü. Çıtayı fazla yukarı çekerseniz, beklentileriniz kurt gibi kemirir adamı. Müzikte de durum farksız. İşte bu yüzden “I’m With You" mevsimsiz bir fırtına değil. Dingin, asüde ne dediğini bilen ve şaşırtamayın bir albüm. Uzun soluklu grupların monoton ritimlerinden, sıradanlığından uzak ama arada yakınına da düşüyor. Sözel olarak bir adım ötedeler, o kesin. Ama o çirkin tabirle bu bir “olgunluk” albümü değil. 14 şarkıyı ilk nefeste içime çektiğimde benim aklımda “Did I Let You Know”, “Factory of Faith” ve “Happiness Loves Company” kaldı. Sanırım müzikal olarak çemberin dışına çıkan parçalar da bunlar... Ama albümün zihinde demlenmesi için epey zamana ihtiyacı var.

RHCP, Foo Fighters, The Kooks, Kasabian, Sophie, Miles Kane, Bush... Hangisinden başlamalı?

2011-09-18T22:01:00.002+03:00

Sophie Ellis-Bextor - Make A Scene
8/10
Adidas All Orijinal partisinde epey iyiydi, hem performansı çok iyiydi, hem de One Love sahnesinden daha enerjikti (Babylon'da izleyemedim). İyi ve yeni fikirleri vardı: "Groovejet" içine Mojo'dan "Lady" attırdı, üstüne bir de Moloko'nun "Sing it Back"iyle bildiğiniz "potpuri" yaptı. Bu noktada önemli bir şey söylemek isterim: Sophie Ellis-Bextor'un müzik dünyasında sadece güzelliğiyle bir yere geldiğini düşünmüyorum. Türkiye'ye her gelişinde modellik kariyeri ya da kısa elbiselerinin önplana çıkarılıyor olması çok normal ama gerçek malzemeyi gözden kaçırmamak lazım. Sophie Ellis-Bextor epey iyi bir "entertainer" bence. Son performansında Jamiroquai konserinden daha çok eğlendiğimi itiraf etmeliyim. O nedenle ona Hülya Avşar muamelesi yapmadan önce önyargılarınızın ayarlarıyla oynayın lütfen.

Gelelim albüme. Ellis-Bextor son birkaç senedir sürekli single yapıyordu: Freemasons'la "Heartbreak Make Me A Dancer" ve "Bittersweet", Junior Caldera'yla "Can't Fight This Felling", Armin Van Buuren'le "Not Giving On Love" gibi, spor salonlarında sık sık dönen hitler, "Make A Scene" içine toplanmış, bir çeşit "best of" olmuş. Adidas konserinin bis şarkısı "Revolution" yeni ve epey iyi bir şarkı, "Make A Scene"i ve "Dial My Number"ı da sevdim. Türkiye şartlarında underrated olmayacak bir albüm, ev partilerinizde işinize yarayacaktır.

Sophie Ellis-Bextor- Revolution

Kasabian- Velociraptor!
5/10
Ne yalan söyleyeyim, daha umutluydum Kasabian adına. Hayranlık duyduğum "Underdog", "Fire" gibi şarkıları yapan adamlar, bu kez iki-üç şarkının dışında pek de içime sinmeyen bir albüm yapmışlar. Acele karar vermemek için birkaç kez dinledim, ama her seferinde "dur öbürünü dinleyeyim" diye "ileri" tuşuna basmaktan öteye geçemedim. Beni umutlandıran "Switchdable Smiles"ın ve "Days Are Forgotten"ın olağanüstü şarkılar olmasıydı. Özellikle "Days Are Forgotten"ın loop'una hastayım. Sonsuza kadar çalabilir... Albümün tamamında ise "Acid Turkish Bath" dışında ikinci kez dinleme isteği uyandıran, belki bir "Goodbye Kiss" olabilir. Beklentilerim büyüktü, kalbim kırıldı. Siz de bir şuradan stream edin, bakalım fikrimiz değişecek mi?

Kasabian- Days Are Forgotten

Miles Kane- Colour of the Trap
7/10
Çok sevdiğim bir insan kendisi. Komşum olsa ikide bir bahane üretir "çayınız var mı", "şekeriniz var mı" falan diye kapısını çalar, en son yaptığı şarkıları gizlice dinlemek için bilgisayarını karıştırırdım, öyle söyleyeyim. "Come Closer", "Rearrange", "Inhaler" enfes şarkılar. Ama favorim şüphesiz "Take the Night From Me". Eve gidip, ayakları uzatıp, mümkünse perdeleri açıp, kendinize bir kadeh bir şeyler koyup, mal gibi yatıp dinlenecek, mümkünse o esnada çalan telefona ve Twitter'a bakılmayacak-albümü.

Foo Fighters- Wasting Light
6/10
Dave Grohl sevmiyorum diye geç kaldım dinlemekte. İyi etmemişim. "Bridge Burning" çok çok iyi şarkı. İnanın ben A1 seviyorum diye değil. Yalnız bu albümü değil, genel olarak tüm iTunes'u bununla açabilirim. Sürekli dinleme isteği uyandırıyor. "Rope"u da çok seviyorum, "I Should Have Known"u da. Genel olarak tüm albüm için "yardıray" diyemeyeceğim ama şunu diyeceğim: rocksız geçen ömrü ömürden sayma.

Foo Fighters- Bridge Burning

The Kooks- Junk of the Heart
3/10
Bir önceki albüm "Konk"u o kadar çok sevmiştim ki, RNC performanslarına koşa koşa gitmiş, hayalkırıklığına uğrayınca da kös kös durmuştum, çimenler üzerinde. Yeni albüm "Junk of the Heart"i de biraz ellerim titreyerek dinledim. "Junk of the Heart" harika bir şarkı, ama "Do You Wanna" kalibresinde mi derseniz, hayır, değil. albümün tamamı da üç yıllık bir stüdyodan çıkmış gibi değil, beklentileri karşılamıyor ne yazık ki. "Ergenliğimizi tamamladık, biz de artık yetişkiniz" diye sinemaya giden abla-abilerinin peşine takılan kuzenler gibi takılıyorlar sanki. Ne şarkı sözlerinde ne de soundda kafamı tavana vurduran bir şey bulamadım üzgünüm. Böyle mi olacaktı, böyle mi olacaktı, Tanrım günahımız neydi diye bir aptal dizi şarkısı çalıyor kafamde be The Kooks...

The Kooks- Junk of the Heart (Happy)

Red Hot Chili Peppers- I'm With You
5/10
Aktüel'e haberini yaptığım çıktığı hafta günde 28 kere dinlemek zorunda kalmışımdır, şikayetçi değilim. "I'm With You" dinledikçe serpilen cinsten bir albüm. Yeni çocuğu da sevdim, Frusciante'nin dehasından nasiplenmiş bence. "Look Around" bana 90'lar RHCP tadı verdi, sevdim. "Monarcy of Roses", "Annie Wants A Baby" favorilerim, çıkış şarkısı "The Adventures of Rain Dance Maggie"ye de ilk dinlemede sevmesem de, şimdi epey alıştım. Gene de bir başyapıt bekleyenleri uyaralım, bunca zamandır beklediğimize değecek bir albüm mü, tartışılır. "Çünkü ortalama bir aşktık" adlı şarkıyı söylesem de, gene de RHCP'y 2000'lerin başında bırakma fikrine karşı çıkıyorum.

Red Hot Chili Peppers- The Adventures of Raindance Maggie

Bush- The Sea of Winter
5/10
Gavin Rossdale'e olan tarifsiz hislerim konusunda baştan anlaşalım. Kimseyi bilemem ama vokali benim üniversite yıllarımda yüreğimi az dağlamamıştır. "Letting the Cables Sleep"i (onun orijinalinden daha iyi olan remixini) ve "Chemicals Between Us"ı hatırlattıktan sonra yeni albüme dönelim. İlk single "The Sound of Winter" için klasik bir Bush şarkısı demek geliyor içimden, öyle klasik ki, geçen seneler içinde üstüne bir adet fazladan taş konulmamış. "2000'lerde neysek oyuz" demeye getirmiş, Rossdale. Benim kişisel tarihimde 99 albümleri "The Science of Things" mühim (ve büyük) yer kaplar, bu nedenle ne sonraki albüme ne de Rossdale'in ayrılık dönemindeki grubu Institute'e alışabilmiştim. Fakat yıl 2011, ben değiştim, sen de değiş be Rossdale. "The Afterlife", "Baby Come Home" favorilerim. "All Night Doctors" da tam anlamıyla bir Grey's Anatomy fon müziği. Belki olmuştur bile, bilemem. Ha kötü mü? Yooo yoooooo..... ama işte, bir Alex değil. Gideyim de bir "Chemical Between Us" attırayım playliste.

Bush- The Sound of Winters

+++ BONUS +++
İyi ki Pearl Jam mevsimi geldi! "Ten"i başucuna koymuş bir dinleyici olarak, belgeseli "Twenty"yi çok heyecanla bekliyorum, yeni "Black" yorumuna bayıldım, "Olé" de hayli güzel. Tekrar ediyorum: iyi ki Pearl Jam mevsimi geldi, yihuuu!

Pearl Jam- Ole

Seçme haberler: Jack White, Model, Mabel Matiz, Green Day ...

2011-09-16T17:03:00.002+03:00

***Aktüel'de müzik sayfasında yayınlanan haberlerden birkaç seçme***

Green Day'e ben de saygı duydum!

Green Day’den Amy Winehouse’a saygı duruşu

Punk rock’ın en ünlü temsilcilerinden Green Day, 23 Temmuz’da yaşamını kaybeden Amy Winehouse için “Amy” adını verdikleri bir şarkı yazdı ve bu şarkıyı Cystic Fibrosis Foundation (Kistik Fibrozis Vakfı) yararına Costa Mesa’da verdikleri gizli bir konserde çaldılar. Dinleyiciler şimdi stüdyoda kaydedilen şarkıyı bir an önce dinlemek için sabırsızlanıyor. “Amy”nin sözlerinden bir örnek: “(…)Başka bir zamandan kirli kayıtlar/ Ayakkabılarında bir parça kan/ Ruhunu gerçekten kimse bilmez/ İsmini bile hemen hemen bilirim ben/ (…) Amy, gitmez misin/ Yakınlarımda isterim seni/ (…) Altın çağ için çok gençsin/ Kayıtlar çöpe gitmişti/ 27’sinde iz bırakmadan/ Benimle tanışsan son dansını benle eder miydin/ Bana bir ninni yazar mıydın/ Söylerdik ve sen uyumaya giderdin.” (1 Eylül 2011)

Canımızsın Jack

Tuhaf rockstar hobileri

** Dağılan The White Stripes’ın as adamı Jack White gençliğinde döşemeci olarak çalışmış. White’ın bir diğer hobisi de tüyler ürperten cinsten: hayvan doldurmak! Yetenekli müzisyenin “Bir zebra kafası, iki ceylan, bir Afrika geyiği” gibi nadir parçaları da varmış.

** Slash tam bir langırt fanı. Kendini epey hırslı bir oyuncu olarak tanımlayan virtüöz, gitar solosu atarken de tıpkı langırt oynar gibi düşünüyormuş: parmaklar çok hızlı ve doğru yerde olmalı.

** Güzelliğiyle büyüleyen Melissa Auf Der Maur için fotoğrafçılık bir hobiden öte. Hole’a katılmadan önce fotoğrafçılık eğitimi alan Auf Der Maur, Nylon gibi dergilere fotoğraf çekiyor ve sergiler açıyor.

** Robbie Williams’ın UFO takıntısı var. Hatta UFO’lara olan müthiş ilgisi nedeniyle müziğe ara bile vermişti.

** Ünlü müzisyen Lenny Kravitz, eğer müzikle uğraşmasaydı kesinlikle tasarımcı olurmuş. Zira Kravitz, zaten Design adını verdiği şirketi ile dünya çapında oteller ve rezidanslar için projeler hazırlıyor. (15 Eylül 2011)

Oflaz krizi yönetemedi, MTV patladı

MTV Türkiye’de sular durulmuyor

2006 yılında büyük umutlarla yayın hayatına başlayan MTV Türkiye uzun süredir sıkıntılı zamanlar geçiriyordu. 2010’da Digiturk’ten de çıkarılan ve Doğuş Grubu’na satıldığı haberleri de yalanlanan kanal hakkında geçtiğimiz haftalarda internet sitelerinde MCD Görüntülü A.Ş’nin sahibi Esra Oflaz Güvenkaya’nın yayının kuruluşundan itibaren görev yapan genel yayın yönetmeni Yalçın Birol’un görevine son verdiği haberleri yer aldı. MTV Türkiye geçtiğimiz günlerde kafaları karıştıran bir basın açıklaması yaptı. Açıklamada “Viacom International Media Networks ile MCD’nin hem MTV Türkiye hem de Nickelodeon kanallarıyla ilgili yollarının tamamen ayrıldığı” dışında kanalın kapanıp kapanmayacağına dair tek bir ifade yok. MTV Türkiye’den Güvenkaya bize bir açıklama yapmamak konusunda ısrarlı. Anlaşılan o ki MTV Türkiye yeni yayın döneminde yayın hayatına devam etmeyecek. Müzik dergilerinin de bir bir kapandığı bir dönemde bir müzik kanalının yayın hayatına veda etmesi çok üzüntü verici. (4 Ağustos 2011)

Bi sansür de sana mı?

Mabel sansürü kafaya takmıyor

Kendi adını verdiği ilk albümüyle özellikle sosyal medyada yıldızı parlayan Mabel Matiz’in “Barışırsa Ruhum” adlı şarkısının TRT denetiminden geçemediği haberleri geçtiğimiz günlerde müzik gündemini meşgul etmişti. Mabel Matiz cephesinden gelen açıklama, bu duruma çok da takılmadıkları yönünde: “Albümdeki 12 parçadan 11’i geçmiş, üstelik TRT bize her zaman çok destek olmuştur. Denetimdeki tek bir kişi yüzünden bu olayı tüm TRT’ye mal etmek yanlış.” Söz konusu sansürün “Barışırsa Ruhum”da geçen “Mahreminizle siz ne kadar da güzelsiniz/ Kıyamam tanrınıza eğer tanrımı affederseniz” dizelerinden ötürü vuku bulduğu iddia edilmişti. (4 Ağustos)

Kate Moss+The Vaccines= O la la!

2011-09-12T12:56:00.001+03:00

Ah, durduk yerde yine eskiyi hatırladım.

Bazen işimizi gücümüzü bırakır, birbirimize zart zurt sitelerinde gördüğümüz kadınların ayakkabılarını, kılık kıyafetlerini, aksesuvarlarını mail ederdik Billboard zamanında... Şimdilerde Doha'da yaşayan Radyo Eksen'in eski müzik direktörü İpek (Arıbaş) Candan'la çok yapardık bunu gün içinde... Bir şey almayacaksak bile vitrin bakmanın verdiği tuhaf trans anını yaşar gibi olurduk böylece. Bazıları için spor müsabakası nasıl bir afyon türüyse, bizim için de iyi bir ayakkabıya bakmak öyle bir afyondu, itiraf edeyim. Maksat alışveriş yapmak ve hep daha fazlasını tüketmek de değildi. O konuda kendimize güveniyorduk. Biz "bakmayı" seviyorduk, bizim için "güzele bakmak" oydu, "bakıp görmeyi" görülmekten daha fazla seviyorduk. Renkleri seviyorduk, tasarımları değil. Başarılı bir saç kesimine cesaret eden kadınları seviyorduk, kuaföre gitmekten çok mesela. Kate Moss'a olan hayranlık da herhalde modayla alakalı değildi bizim için...

Şimdi durduk yerde ne oldu, ben yine İpek'i özledim. O nedenle Rimmel'in The Vaccines aromalı nefis reklamını kendisine takdim ediyor, yılbaşı gelsin de buralara uğrasın, arada Eksen'in playlist'lerini yapsın istiyorum. Akustik'i istiyorum, Arka Oda'da çalsa da dinlesek istiyorum.

Öyle işte.

Kate Moss & The Vaccines for Rimmel

Sorma neden niçin, her şey yalnızlıktan… *

2011-09-09T21:06:00.000+03:00

*** 18-31 Ağustos 2011 Aktüel dergisinde yayınlanmıştır***

MÜZİĞİ BIRAKAN TEOMAN’IN RUH HALİ

Teoman’ın müziği bıraktığını açıklaması geçtiğimiz haftanın en çok konuşulan konusuydu. Dikkatle bakıldığında ani gibi görünen bu kararın sinyallerini veriyordu aslında ünlü müzisyen. Peki bu gidişin anons edilmesinin altında ne yatıyordu? Psikologlar ve sektörün içindekilerle Teoman’ı ve gitme kararını mercek altına aldık.

SEBLA KOÇAN

sebla.kocan@aktuel.com.tr

Kimine göre Türkiye’nin belki de tam anlamıyla “rock yaşayan” nadir müzisyenlerinden biri. İlk albümünü yayınladığı 1996 yılından bugüne Türk rock tarihine “Paramparça”, “Bazı Yalanlar”, “Papatya” gibi sayısız hiti armağan etmiş üretken bir müzisyen… Yakın dönemlerde eski albümlerini mumla aratır olmuşsa da son albümü “Tek Başına Dans”la heyecanlandırmış, bu albümle ilgili kimseye röportaj vermeyip Zaytung’a “yıllardır yalnız, bohem adam olmanın ekmeğini yiyorum” diye röportaj verip kendikendiyle dalga geçebilmiş bir rockstar… Kimine göreyse bir bar çıkışı alkolü fazla kaçırmış, kolunda birkaç kızla evinin yolunu tutan ve kimin ne düşündüğünü umursamayan biri…

Teoman geçtiğimiz günlerde, basına müziği bıraktığını açıklayan iki mektup yazdı. Tıpkı hayranı olduğu ve “Gönülçelen” albümüne isim babası olan yazar J. D. Salinger gibi o da çekip gitmeyi seçti. Tek farkı, 1951’de “Çavdar Tarlasında Bir Çocuk”dan sonra ortalarda görünmemeye başlayan Salinger basına bir açıklama yapmamış, 1980’den sonra röportaj vermeyi aniden bırakmıştı. Teoman, mektupların ilki başına dert olunca iki gün sonra bir yazı daha kaleme aldı ve samimi bir dille medyanın ilgisinden çok sıkıldığını, biraz rahat bırakılmak istediğini yazdı. Ancak dikkati çeken nokta, mektubunda kaybettiği iki yakınından bahsetmesiydi. Teoman artık sevdikleriyle daha fazla vakit geçirmek istiyor, bunun için “hâlâ aşığım” dediği müziği bırakıyordu.

Ersin Bayramkaya

Funda Sanlıman

TEYZESİ VE REKLAMCI MURAT ÇETİNTÜRK’ÜN VEFATI ONU SARSTI

Teoman’ın ani kayıplarıyla sarsıldığı iki yakınından biri, Brezilya’da balayında geçirdiği trafik kazası sonucu hayatını kaybeden reklamcı Murat Çetintürk’tü. Hatta Teoman bizzat Brezilya’ya giderek cenazeyi teslim alan isimdi. Bir diğer acı ölüm ise sebebi bilinmeyen mikrobik bir rahatsızlıktan ötürü aniden vefat eden teyzesiydi. Müzisyenin ilk günden bugüne menajerliğini yapan Funda Sanlıman, Teoman’ın yakın zaman içinde yaşadığı bu iki ani ölümün onda derin izler bıraktığını söylüyordu: “Teoman için bu iki büyük kayıp, onun kendine dönmesini sağladı ve bu da müziği bırakma kararında etkili oldu”.

Murat Çetintürk

İNDA’dan uzman psikolog Ersin Bayramkaya’ya göre Teoman’ın bu kararı vermesinde etkisi olan kayıplardan bahsetmesi çok manidar: “Sevilen kişilerin kaybı sonrası yaşanan dönem insan hayatında önemli değişimleri de beraberinde getirebilmekte.” Bayramkaya, bu tip kayıplar için yas tutmanın normal, hatta kişiyi iyileştirmeye götüren yolun başlangıcı olduğunu söylüyor: “Yas sürecinin kendi içinde bir takım evreleri vardır ve birçoğumuz bu evrelere benzer tepkiler veririz. Yas süreci önce inanmama, inkâr, şok ve öfke ile başlar sonra olanı biteni gözden geçirme/durumu anlamaya çalışma, depresyon ile devam eder, kabul ve hayatı tekrar düzenleme ile son bulur. Böylece kayba uyum sağlar ve öncesinden farklı da olsa yaşama devam ederiz” diyor. Bayramkaya insanların yas tutmak için iç dünyalarına fazla çekilme ihtiyacı duyduğunu söylüyor. Ancak bu acıyı yaşayan ünlü biri olursa işin zorlaştığını, Teoman’ın bu baskıyı yoğun bir şekilde hissetmemek için bu kararı verdiğini düşünüyor.

Teoman’la daha önce röportaj yapma şansı da olmuş, ünlü psikolog Cenk Erdem de medya ve fanların Teoman’ın üstüne fazlasıyla gittiğinden dem vuruyor ve Teoman’ın psikolojisinin son dönemde çok da iyi olmadığını gözlemlediğini söylüyor: “Bir konserine denk gelmiştim geçen ay Kıbrıs’ta. Tıpkı şarkısında olduğu gibi paramparçaydı. İnsan kayıp döneminde bırakın müziği bırakmayı, her şeyden elini çekmek isteyebilir. Teoman’la tanıştığımda keyfine çok düşkün, kendi hayatıyla, kendiyle en meşgul profil olduğunu görmüştüm. ‘Keyfimi bozan her şeyi hayatımdan çıkarırım’ demişti. Bu bir eşya da olabilir, sevgili de olabilir. Bu dönem keyif vermediği için hayatından müziği çıkarıyor işte” diyor ve ekliyor: “Cıvıl cıvıl bir adam değil Teoman, kadınlar o yüzden onu seviyor, karizmatik ve umursamaz bir adam. Konforlu olduğu yeri evi. Şu an bu hüznü yaşamak istiyorsa müzikten uzaklaşacak. Belki de bu melankoliyi yine müzikle çözecek.” Ünlü psikolog, Teoman’ın mektuplarını şöyle değerlendiriyor: “Narsistik özellikleri olabilir. Narsist insanlar yıkım anlarında etrafın dikkatini çekmek istemez görünebilir ancak bu istek bilinçaltında işleniyor olabilir.”

AYLİN ASLIM: “BEN OLSAM ANONS ETMEZDİM”

Aylin Aslım

Tıpkı Teoman gibi uzun yıllardır müzik sektörü içinde olan Aylin Aslım ise “ben olsam anons etmezdim” diyor: “Her şey her zaman bırakılabilir; herkes her şeyi bırakabilir, istediği zaman geri dönüp özlediği şeye devam edebilir. Teoman zaten bu düşüncelerini bir önceki albümünden beri paylaşıyordu yakın çevresi ile. Buradaki gibi oldukça kısır ve amorf bir müzik piyasasında 9 albüm hiç de azımsanacak bir emek/zaman değil; dolayısıyla hayatta başka bir şeyler aramak da hiç acayip değil. Teoman şarkı yazarlığı bir yana; sıkı bir okur, sıkı bir entelektüel, kalemi kuvvetli. Hayatta müziğin yanı sıra keyifle uğraşabileceği çok şey var ve muhtemelen biraz da bunlarla vakit geçirmek istiyordur. Ben olsam böyle bir kararı anons etmeden yapacağımı yapardım. O böyle bir açıklamayı gerekli görmüş demek ki, olabilir. İnsan neyle mutlu olacaksa artık ona gitmeli. İyi gelmeyen şeyi ne olursa olsun ardında bırakabilmeli” diyor ve ekliyor: “Bence bu kararı yüzünden Teoman'ın değil, asıl; başarılı kariyerine ve müziğe tüm bağlılığına rağmen onu bunlardan soğutan bir müzik piyasasında, hepimizin hayatını zora sokan, sıkan, boğan tüm etkenlerin sorgulanması gerekir” diyerek başka bir açıya ışık tutuyor.

Psikiyatr Kemal Sayar’a göre bu tip önemli değişimlerle hayattaki önceliklerimiz değişiyor: “ Kayıp ile değişen tek şey, artık sevdiğimiz insanın hayatımızda olmaması değildir. Aynı zamanda bir iç hesaplaşma, hayata dair bir anlam arayışı da başlatırız. Hayat nedir, neye değer, neye değmez diye düşünürüz. Muhtemelen bu iç hesaplaşma sırasında birçoğumuz çok başarılı olduğumuz, bize çok para kazandıran alanlarda uzun saatler çalışarak hayatı geçirmeyi artık uygun görmeyebiliriz. Dışarıdan bakıldığında çok ihtişamlı ve mühim görülen meslekleri, sevdiklerimizi kaybettikten sonra bırakmamız bu nedenle muhtemeldir. Örneğin 1999 depreminden sonra birçok insan hayatta önceliklerini değiştirmiştir. Yas sendromu yaşayan insanlar da yaşam tarzlarını öncelikle sevdiklerine daha çok zaman ayıracak şekilde değiştirebilirler.”

“MÜZİĞİ BIRAKMAKLA İYİ ETTİ, KENDİNCE ÖNLEM ALDI”

Teoman’ın müziği bırakma kararında samimi olduğunu düşünen bir diğer isim de müzik eleştirmeni Naim Dilmener. Kendi kararıyla müzikten çekilmek istediğini ve iyi ettiğini söylüyor Dilmener: “Kişisel olarak, Teoman’ın pop rock’unu hiç sevebilmiş değilim. İlk albümü iyiydi, arada boydan boya iyi değil ama tek tük iyi şarkılar da çıkardı; bir parça da son albümü, diğerlerine oranla iyiydi. Ama ilk albüm sonrası, hiçbir zaman saf rock yapamadı. Daha çok pop yaptı ve pop piyasasında da işler berbat durumda. O piyasada, değil Teoman’a hafif farklı pop yapan hiç kimseye yer yok artık. Ya ‘onlar gibi’ olacaksınız, ya da yok! Teoman da ‘yok olmak’ yerine, ‘kendi irademle çekileyim’ demiş olmalı. İyi ettiğini söyleyebilirim. Çünkü kalmaya devam edenler, hep daha da kötü, daha da saçma şeyler yapmak zorunda kalacaklar. Ajda Pekkan’ın durumu ortada; müzikte 50. yılını kutlayan bir süperstar, Demet Akalın’larla, Gülşen’lerle yarışıyor, hatta onları taklit ediyor. Ayıp diye bir şey var ve Teoman da kendince önlemini aldı bu durumlara düşmemek için” diyor ve önemli bir noktaya parmak basıyor: “Hayatının orta yerinde müzik olanların müziği bırakmaları diye bir şey bahis konusu değildir. Ticaretini bırakmaktan söz ediyor olmalı. Muhtemelen yazmaya, üretmeye devam edecek ve ticari çarkın dışında hayranlarına ulaştıracaktır. Bu da fena bir şey değildir, hatta özgürlük bile sayılabilir.”

Melis Danişmend

Müzisyen ve müzik yazarı Melis Danişmend de Teoman’ın artık eskisi gibi olmadığı konusunda Dilmener’le hemfikir: “O iki mektubu okuyunca kendi kendime şöyle dedim: ‘Teoman sonunda bir karar vermiş.’ Müzikal açıdan bir tıkanma noktasında olduğunu zaten biliyorduk. Her ne kadar son albümü iyi eleştiriler alsa da eskisi kadar şevkle müzik yapıyor gibi görünmüyordu. Mektuplardan anlaşıldığına göre artık tıkandığı tek nokta müzik değildi; hayatında radikal bir değişiklik yapmak istiyordu. Müziği bıraktığını açıklıyor olması başta manasız gelmişti, çünkü bana göre bir şeyi bırakıyorsan onu anons etmek hala bırakamadığını gösterir. Ama mektupları okuyunca onun hakikaten kaba tabirle ‘kafayı resetlemek istediğini’ anladım.” Danişmend de çoğunluk gibi Teoman’ın yeniden müziğe geri döneceğini düşünüyor: “Bu seneler sonra da olabilir ama bence şarj olduğu vakit müziğe geri dönecek. Ama bu arada yapmak istediği diğer işlere yönelecek ve hayatını daha normal yaşayacak. En azından bunu deneyecek.”

TEOMAN ŞİMDİ NE YAPIYOR?

Murat Pazar

Peki, bomba etkisi yaratan mektuplar gündeme düştüğü sırasında Teoman ne yapıyordu? Mektupların kaleme alındığı sırada tesadüfen orada bulunan ve müzisyeni gözlemleyen Fox spikeri Murat Güloğlu anlatıyor: “Gördüğüm kadarıyla arkadaşlarıyla sohbet halindeydi. Ama esas ilginç olan hiçbir arkadaşının bu olaydan haberi yoktu. O gün herkes olayı Teoman’ın internet sitesinden öğrendi. Öyle bir havası yoktu. Denize giriyor, kitabını okuyor, insanlarla sohbet ediyordu. Karamsar değildi. Konser olmadığında da Teoman tatile kaçar ve yıllardır belli yerlere gider, eşiyle dostuyla takılır. Kararının arkasında duran, rahatlamış bir Teoman’dı. Normalde bara çok takılırdı, bu sefer çok çıkmadı. Burada herkes yorum yaparken onun bir sıkıntısı yoktu, keyfine bakıyor, güç topluyordu. Tek başına gelmişti bildiğim kadarıyla, bir sevgilisi de yoktu yanında. Haberden sonra da devam etti, çevresindeki kimse de yas tutmadı, ‘bir bildiği vardır’ dedi insanlar.” Şu an onunla birlikte tatiline devam eden müzisyen arkadaşı Murat Pazar da Teoman’ın çok yorgun ve bıkkın olduğunun altını çiziyor: “Teo çok detaycı, mükemmelliyetçi, her şeyin daha iyi olmasını isteyen, yıllardır bunun için mücadele veren, çok çalışkan ve didinen bir insan. Bunun ne kadar yorucu olduğu tartışma götürmez. Biz lise yıllarından beri arkadaşız ve bu hep böyle sürecek. Teo şu an yanımda ve uzun zamandır görmediğim kadar huzurlu ve neşeli. Ben sürekli seyahat eden biriyim, artık diğer arkadaşlarımızı da alıp beraber gezeriz…”

ÜÇ YIL ÖNCE GİDECEĞİNİN SİNYALLERİNİ VERMİŞTİ

Teoman 2008’de verdiği bir röportajında bırakıp gitme kararının sinyallerini vermişti: “…Şarkı yapma hevesim yok. Üretemiyorum çünkü anlatacak hikayem kalmadı. Kariyerimi devam ettirme adına `zorlama` şarkılar yapamam. Hayal ettiğimden, beklediğimden, istediğimden daha ünlü olmuş biriyim. Bu nedenle de rahatım. Benim artık bu hayatta tek amacım var: Her anımda mutlu olmak! Ünlü olmak beni mutlu etmiyor... Bana çok fazla yükleniliyor. Bu da benim hevesimi köreltiyor. (…) Ünlü olmanın bedelini ödemek istemiyorum! Artık gözü dönmüş bir şekilde çalışmak, dibi karanlık şöhretliler kuyusunda yitip gitmek istemiyorum. zaten sahip olmayı hayal ettiklerimden çok fazlasına sahip oldum. İlk zamanlar ünlü olmaktan hoşlandım ama şöhretin benim ruhuma ters bir olgu olduğunu artık iyice anlamış durumdayım. Ruhumu geri getirmek için bedenimi alıp başka yerlere götüreceğim. İstanbul`u terk ediyorum. Önümüzdeki yaza kadar ayrılmış olacağım. Küçük bir köye yerleşeceğim. Evimin önünde sebze-meyve yetiştireceğim. Belki ineğim ve tavuklarım da olur. Bir çiftlik hayatı yaşayıp, beni sıkan her olumsuzluktan uzak kalacağım. Özellikle de şöhretten. Ruhumu ancak o zaman geri
getirebilirim. Bunca zaman boşu boşuna çok çalışmışım. Nasıl bir hırs
girdiyse içime, kendimi kaybetmişim. En sevdiğim arkadaşlarımı bile
zaman gelmiş üç, dört yıl hiç görmemişim... Gelecek kaygım yok. Şöhretimin biteceğinden söz ediyorsanız, zaten artık ünlü biri olmak istemediğim için İstanbul`u terk etme kararı aldım. Paradan söz ediyorsanız, beş tane evim var. Onların getirileri bana yeter de artar bile. Üstelik birikmiş param da var. Bekar adamım, çocuğum da yok.”

Not: 18-31 Ağustos 2011 Aktüel dergisinde kapak haberi olarak yayınlandı ve geridönüşler beni çok mutlu etti, bu vesileyle bir kez daha görüş bildiren, okuyan ve bana ulaşanlara çok teşekkür ederim.

(*) Teoman'ın "Güzel Bir Gün" şarkısından.

Bu yaza imzayı çakan sarkılar

2011-08-27T15:21:00.000+03:00

Martin Schoeller'in objektifinden Adele

Aşırı sıcakların azalmasına ve akşamları sırta aldığımız ince hırkalara bakacak olursak yazı sonlandırıyoruz yavaş yavaş. Peki bu yaz neler dinledik, neler gördük? Kulaklardan neler inmedi, her ne kadar fikrimi soran olmasa da ben duramadım derledim...

Adele- Rolling Into Deep
Billboard Türkiye zamanında yazdık çok, hanım kızımız aslında üç sene önce Londra'yı yıkmış, taşı taş üzerinde bırakmamıştı. "19" adındaki albümü ve "Chasing Pavements"le Damien Rice destekli çıkışı, adalılar tarafından "fansi" olarak nitelendirilmiş ve Brit ödüllerine "en iyi kadın vokal"in de dahil olduğu üç dalda aday olmuştu. Lakin Adele'in ismine bununla ilgili espriler yapacak kadar vakıf olmak bu yılı buldu. Çünkü bu yıl "21" albümü yayınlandı ve "Rolling into Deep" çıktı. Adele artık tüm dünyayı sallıyordu. Nihayet biz de farkına varabildik.

Shakira feat Pitbull- Rabiosa
Tam çıkış tarihi 7 Haziran. Diyebilirim ki daha ilk notalarında beni bağrımdan vurdu. Shakira'nın son dönem şarkılarının hiçbiri beni kesmiyordu. Fakat Pitbull'la olan şehvet dozu maksimuma ayarlı "Rabiosa" ve onun kısa siyah saç dahil şekilli klibi benim için yazın marşıdır. Lakin İspanyolcası biraz tırt, biz onu hep İngilizce versiyonuyla sevelim, okşayalım.

The Strokes- Macchu Picchu
Hep söyledim, ısrarla hep söyleyeceğim, The Strokes'un "Angles"ı bu yazın değil, bu yılın da en iyi albümlerinden biri. Her ne kadar çıkış şarkısı "Under Cover of Darkness" olsa da, benim gönlümde "Macchu Picchu" yatıyor. Yalnız yaz değil, sonbahar da onsuz geçmiyor.

Maroon 5 feat Christina Aguilera- Moves Like Jagger
Marullardan pek hazzetmiyorum, halen. Adam Levine'in manwhore halleri beni benden alıyor. Ama yiğidi öldürür hakkını yemem. "Moves Like Jagger", Mick Jagger'a bir övgü, bir selam, bir hörmet, müthiş eğlenceli, yaz biterayak bizlere servis edilmiş enfes bir hediye pakedi. Dinlemelere doyamıyorum.

Athena- Ben Böyleyim
2010'un en iyi albümlerinden biri "Pis"ti, bu yazın en iyi hitlerinden biri de "Ben Böyleyim" oldu. Athena, Frank Sinatra'nın "My Way"ini Türkçe söyledi, Rock'n Coke sahnesinde de ilk kez perform eyledi. Gerçekten çok iyi bir yorumdu. Böylesi riskli bir işin altından alınlarının akıyla çıktıkları için Athena'nın hastasıyız. Yıllar geçtikçe her şeyleriyle daha da demleniyor ve güzelleşiyorlar.

Snopp Dogg- Sweat (David Guetta remix)
Snopp Dogg ne yapsa dinlerim de, "Sweat"in üstüne David Guetta'nın sihirli elleri değince albüm benim için çığrından çıktı. Tüm yaz sahillerde çalsın, dans edilsin, ortalık inlesin diye icat edilmiş bir şarkı olmasına rağmen, bir süre daha iPod'lardaki yerini muhafaza edecek kalibrede bir eser. Şarkının orijinali sansürsüz adıyla "Wet", efsaneye göre Snopp Dogg bu şarkıyı Prens William'ın bekarlığa veda partisinde yazmış. Prodüktörleri ise The Cataracs.

Far East Movement- Like A G6
The Cataracs'la bitirmek tesadüf değildi. Kendileri Kaliforniya sahillerinden bir indie hip hop grubu. Far East Movement'ın "Like A G6"inde büyük payları var. Şarkıyı sevin sevmeyin, orasını bilemen lakin duymamış olamazsınız. Çünkü bu yazın en büyük hitlerinden biri, kabul edip dağılalım.

Model- Değmesin Ellerimiz
Arkadaşlarım oldukları için kıyak geçiyormuş gibi hissetmek istemiyorum ama gerçekler ortada. Bu onların yılı. "Diğer Masallar"ın çıkış şarkısı "Buzdan Şato"yla nihayet şeytanın bacağını kırdılar. Canlı performanslarını mutlaka dinleyin. Müthiş enerjikler, çok da iyi çalıyorlar. "Değmesin Ellerimiz" iyi bir hit, benim albümdeki favorim de plase kafası "Şey... Belki".

The Drums- Money
Alternatif diyarın en iyi gruplarından biri de The Drums. Hiç duymamışlar için "Joy Division'la The Smiths alanlar bunu da aldı" diyebiliriz.. "Money" single'ı 25 Temmuz'da çıktı ve dilimizden hiç düşmedi. İkinci albümleri "Portamento" 5 Eylül'de çıkacak ama Radyo Eksen sağolsun, single çıktığı günden beri bu yazın en favori şarkılarından biri haline geldi gönlümüzde.

Bi' de bunlar var

** Jennifer Lopez- On the Floor
** Teoman- Bana Öyle Bakma
** Kasabian- Swichtblade Smiles
** Katy Perry- Last Friday Night (T.G.I.F)
** Coldplay- Every Teardrop is A Waterfall
** Red Hot Chili Peppers - The Adventures of Rain Dancing Maggie

Oldu mu? Bence çok da iyi güzel oldu. Haydi, hop! (Son)

Görüşmeme hakkı

2011-07-31T16:38:00.000+03:00

"ben" diyordu şarkısında gaga, "seniynen gonuşaman şoan!" (*)

Hararetli hararetli bir şey konuşuyoruz masada. Tam mevzunun en canalıcı bölümünde telefon çalıyor. Cevap verene kadar konunun asidi kaçıyor, masanın zaten dağınık olan dikkati iyice dağılıyor, birkaç kişi kalkıyor, telefonu kapatınca da konu neydi unutuluyor.

İşte deyim yerindeyse "pic" olan "muhabbet" buna deniyor.

nerede o eski ankesörler, alooo? (**)

Bazen dergicek kantinde pineklerken bu tip şeylerden konuşuyoruz. Mesela, gazeteci olduğumuz için sanki çalan her telefonu açmak zorundaymışız gibi. Ya da sanatçıyı bizzat aradığımızda o hiçbir telefonumuzu açmak zorunda değilmiş gibi. Sanki tüm PR'cılar biz aradığımıda masalarında kıt'a dur! vaziyette beklemek zorundalar... İzinde de olsak patron aradığında açmak, en azından tez vakitte geri aramak gerekir... Her arkadaşımızın, en azından çok yakın olanların telefonunu bekletmeden anında açmak, onun maruzatlarına vakıf olmak, dertlerini dinlemek ve gerekli noktalarda müdahale etmek de tabii..

"Oysa" dedi Hakan, "görüşmeme hakkımız var."

Hakan yayın yönetmenim. Diyor ki, "'görüşmeme hakkı' diye bir şey var." Yani istemezsek, o telefonu açmayız. Canımız ne zaman isterse o zaman geri ararız ve zaten çok önemli bir şeyse mutlaka duyarız.
"Bazı insanlar telefonlarını öylesine açmaz ki, bu davranış onunla özdeşleşir, bir süre sonra 'ya arasam da açmayacak ki nasolsa' fikri kafamızda öyle sabitlenir ki, başka yollar denemeye başlarız." Hakikaten de öyle değil mi? Onu direkt iş numarasından, evinden aramaya çalışırız. Gerekirse kapısına dayanırız. Peki bulur muyuz?

Evet. Buluruz.
Bir insan bulunmak istiyorsa, bulunur elbet. Nasıl arayacağınız size bağlı.

Ben aslında "görüşmeme hakkı"nı kendimde uzun süredir görüyor değilim, doğrusu. Sohbetin en harlı anında telefon açmaktan muzdaribim, aslında. Telefonda üzgün birini en olmadık anda teselliye davranmak, çenesi yerlerde sürünen arkadaşlarımla hiç canım istemediği halde geyiklemek zorundaymışım gibi hissederim çoğu zaman. Hiç açmak istemediğimde telefonu sessize alıp görmezden geldiğim nadirdir. Gene de telefonu masanın üzerine koyma alışkanlığım olmadığı için aramaları kaçırır, kaçmış telefonları çok sonra görür ve hiç istemediğim halde "ayıp ederim". Geri arayacağımı söyleyip unutmuşluğum da çoktur. Bu nedenle bana telefon eden insanlar genellikle benim "vefasız" olduğumu düşünür.

Beni olduğum gibi kabul edenler nadir. Bunu yeni fark ettim sanırım... En iyi, en sağlam arkadaşlıklarım da beni olduğum gibi kabul eden ve bir parça da bana benzeyenlerle kuruluyor, sanırım.

Yani aklı dağınık, teknolojik anlamda beceriksiz ve düzensiz.

Arasam duymazlar. Mesaj yazmayı sevmezler. Uzun zaman görüşmediğimiz olur, ama görüştüğümüzde sanki böyle bir şey hiç yoktur. Birbirimizin her şeyini bilmeyiz. Her şeyi anlatmayız, gerekli yerlerde özet geçeriz. Facebook'tan mesajlaşmayız :) Ve tabii- birbirimizi asla "dürt"meyiz!

Bugünkü "light" yazı sonrası hiçbir yazı müziksiz kalmamalıdır diyerek, buyrun, bu ara bir çaldım mı 500 kere daha çalmak zorundauymışım gibi hissettiğim, en çok dinlediğim dörtlü.

Deftones- Do You Believe (The Cardigans cover)

Butch Walker& The Black Widows- In Bloom (Nirvana cover)

Charlie Watson- Like A Hobo

Kasabian- Switchblade Smiles

(*) devianArt'ta battlefate'e ait görsel.
(**) deviantArt'ta Goblinue'ye ait görsel.

Alaçatı Ortamları-2

2011-07-29T17:19:00.001+03:00

Gönlümüzün birincisi sörfçü abimiz Oğuz Kağan Özbenli

** Araya Amy Winehouse girdi ama anladım ki o hiç çıkmayacak girdiği yerden, kalbim açık bir yara gibi kalacak, yapacak bir şey yok. Hayat akmaya devam ediyor, biz de yazmaya. Bir faydası olur mu bilmem.

** Alaçatı'da 4 gün kaldık ve harika vakit geçirdik. "Sörfçüleri yaz!" ısrarına dayanamayarak, yüzyılın kıyağını geçiyorum sizlere. Ortam fotoğraflarından işte hiç yayınlanmamış o belgeler!

Genel ortam Gap'ten geçilmiyor

Bir Alaçatı mayokinisi

Myga'nın kurucularından Ali Palamutçu

** Alaçatı Sörf Festivali'ni organize eden Myga'nın plajı harika esiyor. Orada oturup muhteşem yemekleri tatmak bir zevkti. Lanila'nın özellikle rokfor soslu köftesi ve tavuk ızgarası muazzam. Sebze ızgara, baharatlı patates ve armut tatlısı da yolunuz düşerse denemeniz gereken lezzetler. Şef Hayri Kılıç'ın ellerine sağlık, bizi misafir eden İkbal Hanım'a da çok teşekkürler.

** Alaçatı geceleri derseniz, daha önce de bahsetmiştim benim için çok kalabalık. Denizi de haliyle yeterince temiz değil. Bir deniz kuşu olarak bana gelmez, anladım.

** Alaçatı merkezdeki en büyük kumrucu Hikmet'in dükkanı. Diğerlerine göre biraz daha pahalı ama kumruları enfes. Servis biraz tırt ama dikkat. Yolunuz düşerse turşu yemeden dönmeyin.

** Alaçatı pazarı harikaydı. Melike'yle gezerken epey coşku gösterdik. Bu esnada "ünlünün yanındaki ünsüz" sendromunu da yaşamış oldum. Sine'yle yan yana durmaktan alışkın olduğum bir şey, Melike'nin hayranları yanımıza gelip "yazılarınızı çok severek okuyoruz!" diye ona sevgi gösterisinde bulundular. Çok hoş bir şey, ama oradaki esas ünsüz olup "ortamda yancı gibi dursam mı yoksa ben gezmeye devam etsem ayıp mı olur" ikilemi beni çok yaktı. En fenası da, ünlünün yanındaki ünsüz'e de bakarak durumu iyice tescilleyen kadınlar. Çünkü aynı topluluk, "belki bu da ünlüdür bir bakayım, ha ama yok ya bu ünsüzmüş, geç" bakışı çakınca üzüntümden öldüm diyebilirim... Hemen ünlü olmalıyım ya. :( Dayanamıyorum buna. İnşallah 30'umdan sonra Acun'un programlarında falan jüri olurum. Bundan sonra kariyer planımın zirvesinde bu var.

** Alaçatı'nın en süper dükkanının la isla bonita olduğuna kanaat getirdik. Harika bir hediyelik eşya dükkanı, her şeyi alın ve kendinize hediye edin, iyi fikir dimi? Hehehhehe...

** "Köşe Kahve'nin kahveleri" dediler gittik. Bir numara yok. Gitmeseniz de olur. Anladığım kadarıyla piyasa orda yapılıyor. Manasızca pahalı menüden anladım bunu.

** İzmir'de patates kızartmasına pamfrit deniyor. Veya normalde de deniyor olabilir, emin değilim.

** Sörfçü bilekliği diye bir kavram var. Her yerde satılıyor. Bizim otelin ordaki bakkalın adı da "Sörf Market"ti.

** Babylon ve Otto'nun yeri değişmiş, Ayayorgi'ye taşınmış. Uzak kaldığı için gidemedik ama oradaki Soundgarden partisini çok merak ettim.

** Alaçatı içinde İmran Han diye bir mekan var. Hissi Cunda'daki Taş Kahve'ye benziyor. Sadece daha, nasıl desem, "tasarım" içinde. Sakızlı muhallebisi meşhurmuş. O kadar da meşhur olacak bir şey yok.

Ferdi Baba, holey!

** Yeme-içme'de nasıl zirveye çıkarım derseniz önerim Ferdi Baba'nın restoranı. Mezelerden özellikle deniz ve tarla börülcesi mutlaka denenmeli. Müzik de hiç rahatsız etmiyor. Balıklar da taze, Alaçatı'nın gözdesi Ferdi Baba!

** İlk gece bizleri misafir ettikleri İyi Restoran'da edamame yedik ki, lezzetine doyum olmuyor. Roka salatası, carpaccio da söyledik, sonuçtan memnun kaldık.

** Myga'nın son gece partisinde Kolpa çaldı. Tüm festivalin müzikleri de Virgin Radio'ya emanetti. İlk iki gün için aynı şeyi söyleyemeyeceğim ama son iki gün Virgin Radio'nun playlistleri hayli değişmiş, toparlamış ve rahatlıkla fonda akabilir hale gelmişti, onların da hakkını teslim edelim.

** Kıssadan hisse: Eğer "görmek ve görülmek" üzerine eğlenceli bir tatil yapmak istiyorsanız Alaçatı'ya gidebilir, hatta Myga'da saati 40 TL olan surf derslerinden alıp hayatınıza başka bir pencere açabilirsiniz. Zira Myga'nın hedefi Alaçatı'yı bu festivalle dünyanın bir numaralı sörf mekanı yapmak. Bu nedenle eski milli sörfçü Ali Palamutçu'yu tebrik ettik. Canla başla çalıştı, koşturdu, 20 dakika röportaj yapabilmek için son günü beklemek zorunda kaldık. Ama yok efendim benim olayım sakinlik, sükunet derseniz, Alaçatı-Çeşme hattından uzak durun. Havalimanına giden yolda hemen her gece Boğaz Köprüsü trafiği gibi bir trafik oluyor, bizden uyarması.

Biz seni neden sevdik biliyor musun?

2011-07-25T02:18:00.003+03:00

o artık bir efsane

Kederlenmemek elde değil.

Belki de, sen en kederli şarkıları söylediğin için kederlenmektir bu, bilemedim. Ne zaman düşse boğazından bildik birkaç söz, sanki ruhunun ta derinlerini görüyormuş gibi seni kendimize benzettik. Sanki bir gün bir yerde tanışsaydık "bizim de senle aynı aşka isyan etmişliğimiz var!" diyecektik.

Hep o yedekte tuttuğumuz kendimize güvenimiz, kapalı kapılar arkasında sıkı sıkıya gizlediğimiz acılarımızla birlik olup çıkmadı mı "You Know I'm No Good"u söylerken sen?

Belki de biz "ama çok aşıktın o hıyar herife" diye düşünürken, senin sabık kocanla ilgili haberlerini okurken, kendi içseslerimizi bastırmak istedik, "e ben de çok aşıktım ama bak, nasıl toparlandım, nasıl da devam ettim hayatıma ama? herhangi bir çukura düşmedim ve diplere inmedim!" diye hafif gerinen göğsümüzü tutarken. Acıdık sana, üzüldük ve içten içe kendi halimize sevindik.

Biz seni, kötü haberi alınca ah edip üç nokta koymaktan başkasını bilmeyen, yalnız konuşmuş olmak için konuşanlar gibi sevmedik.

Biz seni temiz aile kızı olmadığın için sevdik. Eşine, sevgiline,sevgi dolu ve yalandan tweet'ler atmadığın için... Kafan iyiyken cep telefonunu tweetlediğin için belki...Tribünlere oynamadığın, hayranlarına "anons dili"yle hitap etmediğin için... Ve gerçekten de hiç rock yapmayıp, son dönemin en büyük rockstarı olduğun için... Mutsuz bir ülkede yaşadığımızdan belki, mutsuz insanları sevdik, seni severken biraz da bunu bilerek sevdik. Ailenin asi, bağımsız, çatlak kuzeniymişsin gibi sevdik.. Özendiğimiz için biraz. Üzüldüğümüz için gene de. O Belgrad konserindeki hallerini görüp, içlendik... Ama seni sevmekten hiç vazgeçmedik.

Biz "Valerie"yi de, "Back to Black"i de, "Rehab"i de seni sever gibi sevdik. Sen Grammy aldığında babamızın oğlu almış gibi sevindik, ABD'ye törene gitmek için vize alamadığında kendi başımıza gelmiş gibi kızdık, söylendik.

Biz senin arızaya bağlamalarını sevdik, çok dövmelerini, şahsına münhasır saçlarını, Fred Perry koleksiyonunu, daracık eteklerini sevdik... Biz seni "ben demiştim! ben önceden gördüm! yazık etti kendine! yazarımız geleceği gördü, öleceğini bildi! bu gidişle fazla yaşamaz demiştik, bizzz demiştik!!"çiler gibi değil, biz seni göreceğiz diye heyecanlanıp, göremediğimiz için üzülecek kadar çok sevdik... Söyleyemedik şu şarkılarını senle karşılıklı kanlı canlı. Dünya gözüyle göremedik seni...

En çok, bir daha yeni bir şarkını dinleyemeyeceğimiz için üzülüyoruz, biz, seni gerçekten çok sevenler.

Öyle "ama biraz erken olmadı mı? bu sefer güldürmedi! son şakasını yaptı!!"cılar gibi değil bak, biz, seni gerçekten çok sevenler.

Kendini senin ölüm haberine karıştırıp, kederinden makara yapmayanlar, yapamayanlarız biz.

Biz seni çok sevdik.

İnan bana, çok sevdik.

Alaçatı ortamları-1

2011-07-23T11:31:00.000+03:00

alaçatı sahillerinde bekliyorum

Epey rötarlı bir yolculukla Alaçatı'daki Sörf Festivali'ne geldik Perşembe sabahı. Yanımda uzun zamandır tanışıp, hiç uzun uzadıya konuşma fırsatımın çıkmadığı Tolga Akyıldız ve Melike Karakartal... (Ki Melike'yle Twitter'da tanıştık aslında, bu da çok ilginç bir şey. Bir yüzyüze tanışması eksik kalmış demek ki.)

Perşembeden beridir buradayız, Alaçatı'da. Hayatımda ilk kez Çeşme görmüş bir insan gibi, hemen her şeye hayretle bakıyorum: "Aaa o da burda!" Uçakta bile arkadaşımla karşılaştım. Pazar'a kadar da buradayız ve daha kimlerle karşılaşacağız, hararetle bekliyorum.

Alaçatı Sörf Festivali bu sene ilk kez düzenleniyor. Aslında burada birçok sörf okulu mevcut ama herkes festival işine girmek konusunda sanmayın ki birbirini çok destekliyor. Bu konuyla ilgili daha çok bilgi edinip mevzuyu Aktüel'e taşıma niyetindeyim. Ama önce biraz izlenim.

Alaçatı'nın gündüzü de gecesi de kalabalık. Kaş aşığı bir insan olarak bana önce inceden daral geldi. Neyse ki Tolga ve Melike'yle çenemizin zembereği düşüyor, gözlemdi koşturmaydı derken günü bitiriyoruz. Festivalin yapıldığı yer, Alaçatı sahilinde Myga'nın ve Lalina'nın plajı. Burası sörf cenneti. Sahiden elinde edevatı olup da sağa sola koşturmayan hemen kimse yok. Düşünün ki siz şezlongda yatan bir tatilci olarak azınlıktasınız. Sörf nedeniyle kızlı erkekli ortamda çoğu insan fit ve alabildiğine sarışın. Dolayısıyla ortalama olarak güzel insan çıtasının çok yüksekte olduğunu söylemekte fayda var.

hepimiz bora'yız

Yılda Türkiye'ye gelip de sörf yapan insanevladı sayısı 15 bin. Yaz döneminde Alaçatı'da 3 bin-5 bin civarı sörfçü olduğu tahmin ediliyor. Bir de Alaçatı-Çeşme hattı gezgincilerini katacak olursanız, kalabalığın nedeni ortaya çıkıyor. Hemen her akşam Asmalımescit'in Cumartesi akşamı kalabalığı gibi bir kalabalık var. Lakin hemen hiçbir selebriti'ye rastlayabilmiş değilim. Zaten burnumun dibine girmedikçe onları görememe gibi fena bir huyum var. Ama söylenene bakılırsa Çağla Kubat buradaymış. Peki sörfün sözlük anlamı Bora Kozanoğlu? Kendisi henüz festivale teşrif etmemiş. Edeceği yönünde olumlu hislerimiz mevcut. Hayırlısı...

Şu ana kadar yemeklerin enfes olduğuna kanaat getirdik. Bu noktada Myga'dan Ceren Oluz'un hakkını teslim etmek lazım. Seçtiği otel de nefis. Şu ana kadar bayram rezervasyonları için epey dolular. Az ama öz odaları var, mimarinin hastası oldum. Hemen her şeyin fabrikasyon olduğu tatil yöresi anlayışı içinde çiçek gibi bir yeri var artık gözümde.

Gelelim gezinin en alakamı çeken yerine (aslında yemekle birlikte alakamı çeken demeliyim). Myga alanında Virgin Radio çalıyor. Ben henüz ne çaldığı konusunda fikir yürütebilmiş değilim. Volüm ayarsız, kulaklarımız birkaç gündür sağır. Neyse ki orada bulunan arkadaşlarımızdan rica edip birkaç saatliğine kıstırabiliyoruz müziği. Müziğin kısılmak zorunda olmayacak bir şey haline gelebilmesi için de, elbette playlistlere biraz daha özen göstermek gerekiyor.

bir çeşit şu ortam -enneeee!

Dün gece Myga'nın yine plaj alanında katıldığımız partide de aynı şeyden dem vurma niyetindeyim. Partide yaş oranı, Melike'nin deyimiyle "Akçay'daki yazlığımız" kıvamında. Ki bir tatil beldesi yazlık diskosu kafası en çok sahilde kendini gösterir, genç kızlar minileri çeker, oğlanlar polo yakalı tişörtlerinin yakalarını kaldırır ve fosforlu gözlükle takılır falan, doğal. Kaldı ki İzmir'in hemen her yerinde olduğu gibi "yazlık beldedeki genç" kıvamı da kaliteli bir kıvam. Birkaç aşırı topuk ve saç dışında gözü kamaştıran bir şey yok. Lakin "DJ Salça"nın turntable başındaki programına ne yalan söyleyeyim, vakıf olmak mümkün değil. "Jump Around"lar, "Pump It"ler eşliğinde partinin adının neden "Oldies but Surfers" olduğunu çıkaramadım. Hani ne bileyim bir "Surfing USA" çalsa, "California Dreamin'"lerle selam etse, sonra geçse jump'lara pump'lara ona da fitim. Ama "Smells Like Teen Spirit"tin tuhaf bir remixini fade out'u ağlatarak bitirmek bende gerçek bir "Hakkı Teyze" sendromu yaratıyor: "yeeavruuum, kısıver evladım müziği, başım çatlıyor" diyerek ince hırkam sırtında gençleri izleyip vakit geçiriyorum.

Neredesin Murat Uncuoğlu? Neredesin U.F.U.K? Hatta ah neden daha erken şu festivalde çalmadın Club Bangkok? diye diye başımı havuz taşına vura vura, çekiç-örs ve üzengi üzerinden selam ediyorum hemen herkese. Sörfle kalın.

Hezarfen'de ikinci yarı yüzleri güldürdü

2011-07-19T10:21:00.000+03:00

"sen insansan ben üçlü prizim" demiş onur erdem, katılıyorum!

öyle değil böyle olur dercesine

Nasıl güldürmesin?

Sükunet içinde geçen bir Cumartesi sonrası ilk hedef 18:00'de sahne alacak Athena'ydı. Öncesinde can ciğerlerimiz Şehnaz ve Sine'nin Dancing Birds Feel the Beat ve çok merak edip bir türlü tavaninglerine katılamadığım Club Bangkok vardı ama ne yazık ki bir gece öncesinin kafasıyla gündüz setlerine yetişemedik. Ne olur affedin!

havluyu çıkaramadı adamcağız

havlusuz nadir bir poz

Athena güzel başladı ama muhtemelen sıcakta Gökhan'ın kafasına güneş geçti. Kafasından havluyu, elinden hortumu hiç bırakmadı ve en önde çığıran bizleri bir güzel suladı. Eskilerden çok çaldı ama biz en çok "Pis"i, "Kalb-i"yi ve "Ben Böyleyim"i sevdik. Rambo gibi takılan gitarist de hayli şekilli bir abimizdi (saygılar abi)... Neticede Athena'da çok eğlendik. Tıkış tıkış nefessiz bir sahnede izlemektense kendilerini, kafama güneş geçerken izlerim daha iyi.

Skunk Anansie festivalin en iyi performanslarından biriydi. Wonderlustre'den "God Loves Only You"lar, "My Ugly Boy"lar gırla gitti. Zaten albüm baştacım. Ama hemen başlarda bir "Charlie Big Potato" patladı ya, işte o müthiş bir andı. Skin'in iki kez stage dive yapması harikaydı. Twitter'daki en iyi yorum da burusvilis'indi o an: "Herkes Skin'in peşinde!"

Paolo Nutini bizim en çok beklediğimiz performanslardan biriydi. Sahne önü biletlerimizi kapıp en öne konuşlandık. Adam bir dakika bile detone olmayarak bizi hayretler içinde bıraktı. O ne enerji, o ne güzel ses! Conan O'Brian'a benzeyen gitarist de ilginç bir detaydı.

Mogwai için Zero sahnesine koştuk. Lakin soundcheck öylesine uzadı ki dönüp Travis'i izlemeye karar verdik.

ne şeker insansın fran abi

Travis bildiğimiz gibiydi. 2008'de izlediğimde epey sevmiştim. Hemen herkesin solist Fran Healy'yle fotoğrafı olduğuna göre, onun gerçek boy bir maket olduğu ve alanda gezdiğini düşünmeden edemedik! Şaka bir yana kendisi Zero sahnesinde Chapel Club seyretmek için ortama çıkmıştı. (VIP'den çıkmayan conciklere selam da etti mi acaba?) Neyse, Travis'e dönelim. Ben seviyorum. "Why Does It Always Rain On Me" çalarken hep eşlik ediyorum. "Flowers in the Window"lar, "Side"lar, "Sing"ler... O bizim Travis'imiz diyesim geliyor. Meltem diyor ki, "benim Travis zamanım biraz geçti galiba..." Haklılık payı yok değil. Biraz geçti, hadi itiraf edelim. Ama biraz... :)

of be moby!

Gecenin finalinde Moby vardı. Gerçekten iyiydi. Sonuna kadar kalamayanlardanım. Çok yorgun ve uykusuz olmasaydım keşke ama yapacak bir şey yok. Umarım tek konser için bir kez daha gelir de tadını çıkararak bir kez daha izlerim kendisini.

Rock'n Coke finali güzel yaptı. Bundan sonra en yakın hedef 6 Eylül'deki Jamiroquai olduğuna göre bir süre Hezarfen'deki anılarımızla idare edeceğiz. Ona göre çok da şımarmayalım, iki sene daha bekleyip şöyle daha hareketli bir line-up dileyelim -ne bileyim Kasabian'lı, RHCP'li :)) Olmaz mı? Rock'n Coke orası yahu. İlkgençlik festivalimiz. Her şey olur.

Hezarfen'de ilk yarı beraberlikle tamamlandı

2011-07-17T13:47:00.001+03:00

kalabalık ve sıcak ama şahaneee!

Rock'n Coke, yıllarımızın, hatta neredeyse ilkgençliğimizin festivali...

Bir başka oldum kapıdan içeri attığımda kendimi. Benim ve birçok kimse için en özel senesini 2005'te Korn ve The Cure ile yapan efsane Hezarfen'de yeniden hayat bulmuş, gitmemek olmaz.

Ne yalan söyleyeyim, ilk günün headliner'ları Limp Bizkit ve Motörhead çok da ilgi alanıma girmiyor. Ne de olsa ben o sahnede nice Chris Cornell'ler, Manic Street Preachers'lar, Franz Ferdinand'lar, The Prodigy'ler, Skin'ler izlemiş insanım... Beni kesmez. Ama gene de RNC'nin hatrı var. 5. yıl özel tişörtümü hala giyerim (eskimedi de). The Kooks da severim.. Öyleyse ona yetişeyim, dedim...

Ece'nin twitter'ından apart (çok güzel foto)

Fakat The Kooks bekleneni vermedi. "Do You Wanna"da bile vermedi, maalesef maalesef. Arkasından gelen Duman -yalan yok- daha iyi çaldı, daha çok coşturdu. Taze baba Tangöze'nin "kimselere de takmadım..." deyişiyle güldük, eğlendik, güzeldi... Fakat sonra yine "Belki Alışman Lazım"da yine aynı yerlerde aynı çıkışlar, inişler... Belki de çok alışmışız. Bastık geri.

Motörhead vakti geldiğinde biz soluğu Zero sahnesinde aldık. Electrelane hakikaten iyiydi. Dum Dum Girls'ü o kadar da sevmedim. Tekrar dolandık. Kalabalık çok azdı. Hiçbir yerde kuyruk yoktu, elbette tuvaletler yine çok fena durumda ve su bitmişti. Limp Bizkit başladığında o ana kadar süren festival suküneti sona erdi. Fred Durst'ün enerjisi binlere geçti. Herkes anında ergenliğe döndü, tweet'ler başladı: "Vallahi 17 yaşıma döndüm..", "Ay Rollin çalsa da 15 yaşımız gibi pogo yapsak"... "My Generation"lar, "My Way"ler, lise yıllarımın fon müziği "Eat You Alive"lar başladı. İlk 20 dakika benim için güzel, fakat yeterliydi.

Etrafıma baktım. Minik bir tarih yatıyor orada. Müzik tarihi üstelik... Kamp yapanlar kendinden geçmiş, çimenler üzerinde patatesler yenmiş, milletin VIP biletlerine el koymuş kalabalık Lounge'ta yerini almış, artık eşimiz dostumuz kuliste, kendi çalacakları setlistlerin hesabını yapar olmuş... Basın çadırı herzamanki gibi, herkes kendi halinde, müzik basını yine kendi tarafını tutmuş, birbirini görmezden gelme peşinde. Fakat Hezarfen aynı. Bu kez bir festival klasiği yağmur yok... Çok ama çok güzel kızlar şort içinde, adamlar yarı belden çıplak... Hava gündüz dayanılmaz sıcak, gece mutlaka bir kapşon sırta atımlık.

Rock'n Coke'ta 1. gün durgun bir beraberlikle sonuçlandı.
2. güne hazırız. Athena'ya, Paolo Nutini'ye, Skunk Anansie'ye, Travis'e, Mogwai'ye koşacağız. Bu kez beklentim çok yüksek. Maça hazırım.

GİTMEDEN DİKKAT!
**Islak mendiller, püreller stokta olsun, hijyene dikkat etmek lazım.
**Ayaklara muhakkak spor ayakkabı. Çalılar çok uzun. Otoparkta sağa sola basıp düşmeyin.
**Ağrı kesici bile almayın, kapıda el konuyor. Çok sıkı kontrol var.
**Basın girişlerinde hiçbir sorun yok. Normal girişlerde kuyruk aksamıyor. Kalabalıkta gözünüz korkmasın.
**Ses sistemi sanki geçen senelere göre daha zayıf gibi. Sahne önüne konuşlanmaya çalışın.
**Zero sahnesini görmezden gelmeyin. Program çok iyi.
** Dün Göztepe'den Hezarfen'e arabayla 1,5 saatte gittim, TEM trafiğini unutmayıp ona göre yola çıkın, gruplar kaçmasın.

İyi festivaller...

Kısa kısa müzik haberleri (Mayıs-Temmuz 2011)

2011-07-14T14:42:00.000+03:00

Genç Osman Yavaş

Genç Osman Yavaş ortaya çıktı

90’ların en mühim gruplarından biriydi Mavi Sakal, hatırlarsanız. Grubun “Ne Kadar”, “İki Yol” gibi şarkıları 90’ların marşlarındandı. O dönem ilkgençliklerini yaşayan birçok insan, özellikle de genç kızlar için de solist Genç Osman Yavaş’ın mühim bir yeri vardı. Ne zamandır ortalıkta görünmeyen Genç Osman Yavaş, Meksika’ya Sevgilerle adlı grubuyla sahalara geri döndü. Birkaç yıl önce Hindiba grubunu da kuran Yavaş, bu albümde “Young Man Slow” ünvanıyla punk, pop ve çingene müziğinin bir birleşimiyle farklı bir yelpazede müzik yapıyor. Grubun geri kalanı ise “ünvanlarıyla” birlikte şöyle: Tolga Erkök (Das Makinist), Serkan Özkaya (Kapitan Futuro) ve Cevdet Tosyalı (Kapitan Savor).

*** 26 05 2011 tarihli Aktüel'in Müzik sayfasında yayınlanmıştır ***

Deja-vu

Deja-vu’nun isyanı var

Vokalde Cenk Sönmez, gitarda Barış Orhan, etnik enstrümanlarda Doğan Yılmaz, basta Metecan Mete ve davulda Oktay Fıstık’tan ibaret olan rock grubu Deja-Vu, geçtiğimiz sene yayınladıkları “Sinir Ötesi Operasyon” albümlerinden “Sistem” şarkıları için klip değil adeta bilimkurgu türünde mini bir film çekti. Yönetmen koltuğunda Nazmi Özdil’in oturduğu çalışma için üç farklı mekan ve üç gün harcanmış. Klibin yine tıpkı bir film posterini andıran afişi ise hayli enteresan. Yeni kliplerinin heyecanını taşıyan Deja-vu ekibi yine de bugünlerde hayli sıkkın. Zira grup görmezden gelindiklerini düşünüyor ve isyan bayrağını çekiyor: “Medya sadece işine geleni promo ediyor, farklılıkları göstermek istemiyor. İlla ağlak zırlak arabesk şarkı yapıp sündüre sündüre söylemek gerekiyorsa kalsın, biz böyle iyiyiz” diyorlar. Ekip “Rock Ansiklopedisi” için uzun zamandır rock müzisyenlerinin fotoğraflarını çeken şovmen Okan Bayülgen’e de kırgınmış. Bayülgen’in fotoğraf çekimi esnasında tanıştığı ekibi hiç TV programına çağırmaması grubu üzmüş.

*** 12 05 2011 tarihli Aktüel'in Müzik sayfasında yayınlanmıştır.***

Kurban

Müzik dünyasında ne var ne yok?

Rock’n Coke’ta Melis Danişmend ekibine Kurban davulcusu Burak Gürpınar da dahil oldu. Gürpınar, aynı festivalde Kurban’la da birlikte çalacak.
Bu ara “Rabiosa” ile listeleri sallayan Shakira’nın Barcelona’nın yıldızı Pique’den hamile olduğu iddia ediliyor. Shakira bu iddiaları reddetse de, İspanyol basını bu haberle çalkalanıyor.
Sıla yeni klibini “Kafa”ya çekti. Twitter’da “kafanereyebizoraya” hashtag’ini kullanan ünlü sanatçı, bu tag’le Türkiye trending topic’e girdi.
Nil Karaibrahimgil, yeni albümünün sonbaharda olduğunu müjdeledi: “Bu şarkıyı hafif başlangıçlar menüsünden sayın, ara sıcak, ana yemek ve tatlı Eylül’de albümde.”
Rock müziğin genç temsilcilerinden Kaçak konserlere ara verdi. Kendi stüdyoları için hummalı bir çalışmaya giren ekip, Ali Seval’in askerliğinden sonra grubu yeniden aktif hale getirecek.
Model’den ayrılan Serkan Gürüzümcü’nün yerine 110’dan Burak Yerebakan geçti. Yerebakan 110’la çalmaya da devam edecek.
İnternet radyosu fm34 beta yayından çıktı. Radyonun yakında fm34.me adresinden de yalnızca dinleyici isteklerini çalan bir versiyonu daha olacak.

***23 Haziran tarihli Aktüel'in Müzik sayfasında yayınlanmıştır.***

Zaz

Amy kalmadı, Zaz verelim

İlk olarak bu satırlarda okuduğunuz haber kesinleşti. Akbank 21. Caz Festivali’ne Zaz geliyor. Ünlü şarkıcı, 22 Ekim’de Lütfi Kırdar Uluslar arası Kongre ve Sergi Sarayı’nda konser verecek.
Pamela’nın yeni klibi “Tesadüf” sahiden de bir tesadüf üzerine ortaya çıktı. Fotoğrafları çekilirken görüntüleri montajlayan Gizem Kızıl, oluşan videoyu Pamela’ya hediye etti ve yeni klip böylece oluştu.
Peyote’nin kurucularından Hakan Orman geçirdiği trafik kazası sonrası hayatını kaybetti. Orman, Beyoğlu’nun müdavimleriyle ünlü kült mekanında birçok gruba istedikleri müziği yapmaları için destek vermişti.
Proggresive rock grubu Nemrud, “Journey of the Shaman” adlı albümlerini Türkiye dışında 30 ülkede yayınlamanın gururunu taşıyor. Grubun albümünde yalnızca üç parça var. Her parçanın uzunluğu 45 dakika.
Coca-Cola’nın gençlik kampanyası için Frank Sinatra’nın meşhur parçası “My Way”i Türkçe sözlü olarak “Ben Böyleyim” ismiyle seslendiren Athena, bu parçayı ilk kez 16-17 Temmuz’da Hezarfen’de gerçekleşecek olan Rock’n Coke’ta seslendirecek.
Direc-t’in davulcusu Özgür Peştimalci, Beşiktaş’ta Pişi adında bir kafe açtı. Pişi, özellikle kahvaltıları ve burgerleriyle iddialı.

*** 7 Temmuz 2011 tarihli Aktüel'in Müzik sayfasında yayınlanmıştır. ***

Bu okuduklarınız Aktüel'de düzenli olarak yayınlanan iki sayfadan seçme haberler... Bazılarının buraya koyana kadar güncelliği bitiyor, ama bu kez haberleri seçerken buna dikkat etmeye çalıştım. Bu arada "ne var ne yok" kısmı da son üç sayıdır başladığım bir şey, du bakalım nasıl olacak...

Emanet

2011-06-25T11:50:00.001+03:00

Son aylarda herkes bana "hazırlıklar nasıl gidiyor?" diye sormaktan bitap düştü.
Ben hazırım.
Ve müsaadenizle, benim için çok özel olan bu haftasonunu bu şarkıya emanet eder, bundan sonrası için de herzamanki gibi kötüyü hatırlamaz, iyiye koşarım.
Çünkü bazen iyi, en iyiden daha iyidir.

Daft Punk- Something About Us

It might not be the right time
I might not be the right one
But there's something about us I want to say
Cause there's something between us anyway

I might not be the right one
It might not be the right time
But there's something about us I've got to do
Some kind of secret I will share with you

I need you more than anything in my life
I want you more than anything in my life
I'll miss you more than anyone in my life
I love you more than anyone in my life

Geçen haftadan aklımda kalanlar - Vol. kaç?

2011-06-06T16:54:00.000+03:00

The Strokes

** The Strokes'un Angles'ı hakikaten on numara albüm. İlk single "Under Cover of Darkness"tan anlamıştık gerçi ama albümü böylesine sarıp sarmalayacağımı bilemiyordum. Son aylarda dinlediğim en sağlam şarkılar. Birbirinden ayırt edemiyorum ama "Machu Picchu"ya hislerim sonsuz.

The Strokes- Machu Picchu

** Salı günü Efes Pilsen One Love Festival'in basın toplantısı vardı. Diğer yıllara göre katılım son derece düşüktü. Biliyorsunuz bu sene Manic Street Preachers, Suede, Editors, Nneka, Happy Mondays gibi sıkı ekipleri izleyeceğiz. Canım ciğerim Model de çalacak One Love'da. Üstelik 24 yaş sınırı da kalktı, hoplaya hoplaya gidin çocuklar, oynaya oynaya gelin çocuklar...

Paul Banks: efendi gibi çalar giderim

** Geçtiğimiz haftanın en şahane günlerinden biri Interpol konseriydi hiç şüphesiz. Sanırım hepimizin kafasında aynı ışık yandı: çok iyi çaldılar, ama iyi bir konser miydi? Esasında bu çetrefilli bir soru. Bir konserin "iyi" klasmanına alınıp alınmadığı biraz da sizin o günkü ruh halinizle, etrafta eş dost meşrebinden kimleri gördüğünüzle ve tabii "benim şarkıyı çalarlarsa dev coşarım!" iddiasıyla doğru orantılı. Ben Interpol severim, ama derseniz ki sahneden gözünü alamadan izledin mi, hayır. Sahne önünde ses sıkıntısı yaşamadık ama tüm alana yayarsanız, evet, baslar karaciğerimizi titretmiyordu, dolayısıyla arkalarda ses sıkıntısı yaşanmış olabilir. Çok iyi çaldılar, ama yalnızca çaldılar. Keşke biraz daha enerji, biraz daha adrenalin izleyebilseydik. Bir de polo yaka gömlek giyen efendi rockstar duruşuna alışamadım. Sahneyi yakan, ortamı dağıtan, kulisi viskiyle yıkayan rockstar candır.

** Interpol benim için duygusal anlara gebeydi. Biz birkaç yıl önce, NTV tayfası olarak öbekler halinde hemen her festivale, konsere birlikte giderdik. Sonra içimizden bir kısmı evlenip yurtdışına gitti, bir kısmı tenkisatla gönderildi, bir kısmımız sıkılıp ayrıldı, dergilerimiz kapandı, başka dünyalar yarattık, ayrıldık. Bir kısmımız da kaldı. O gece tıpkı üç yıl önceki bir festivale gitmişiz gibi birlikteydik. Bazılarımız özlem dolu, bazılarımız anıları yad ediyor, bazılarımız geleceğe heyecanlanıyor, bazılarımız da çocukları evde uyutmanın rahatlığıyla dolanıyordu. Tuhaftı. Güzeldi Interpol...

** Interpol'den önce mor ve ötesi sahne aldı. Metin Lokumcu'yu andılar. Mvö neden oldu diye sorduğumuzdan değil de, içimizden "keşke bir Sakin çalsaydı konser öncesi" diye geçirmeden edemedik. Keşke dağılmasalardı.

dikkat puset çıkabilir

** Bebek Şenliği'nin son gününe yetiştim. Tasarımla modayla çok işim olmaz, merakım da sınırlı. Birçok stand "ama bunlar tasarım" kolpasıyla Eminönü'nden 5 TL'ye bulabileceğiniz takıyı tokayı 100 TL ve üzeri gibi fahiş rakamlara satarken kızmamak imkansız. Lakin tasarımcı Ümit Aybek'in standına geldiğim anda iş değişti. İşte o takının tokanın söyleyecek bir sözü vardı. Fiyatlar değişmemiş ancak Aybek'in sanatına şapkalar çıkmıştı.

** Fakat aşırı kalabalıktı. Bebek'in ortam güllerine koca popolu teyzeler fon yapmıştı. Apaçiler gruplar halinde turluyordu, tüm tuvaletlerde kuyruk, tüm kuyruklarda tansiyonu düşen üç beş kız vardı. Bir-iki saat durmak yetti. Eve gelip eşofmanı çektiğim anda başladı benim için şenlik.

** Ghetto Teras geçen Cuma akşamı açıldı. Hatta açılışı, Dancing the Birds Feeling the Beat ekibinden Şehnaz yaptı. Nefis çaldı, nefis dans edildi. Lakin kitle ilginçti. "Aşçı hizmetçiye, hizmetçi bahçıvana, sonra hepsi bahçıvana" diye bir geyik vardır, malum. Öyle diyeyim. Komik miydi, komikti fakat acayipti...

yeşilköy delikanlılığı böyle bir şey

** Yeşilköy'de Miyenyu diye bir ortam var. Dünyanın en sağlıksız caddelerinden biri herhalde o Yeşilköy cadde. Ayağı gaza "bandırtan" ve ROOAARRRnnnnn RRRrrooooAAARRRggnn diye küçücük ara sokaklarda "araba öttüren", merserize kazak omza atılmak suretiyle bir Önder Bekensir tadı yakalamış beyaz gömlekli, tuhaf adamlar ortasında kalmak elem verici. Miyenyu da bu kafalardan epey nasiplenmiş, yapay palmiyeler, vakko desenli tuvalet taşları, anlamsız şarkılar, saçmasapan yemekler ve elbette fahiş fiyatlar. Bahşiş bırakmayınca küfreden garsonlar. Yolunuz düşerse hemen yolunuzu değiştirin, mümkünse karşı kaldırıma geçin, orada Ab'bas var, waffle yiyin. (Gece vakti çok yemeyin.)

** Ne işim var benim "dallamayım ben" diye bağıran bir yerde? Arkadaş hatrına çiğ tavuk yiyordum öyle söyleyeyim...

** Emre Aydın, Manga, Melis Danişmend, Pinhani, Hayko Cepkin, Multitap gibi birçok isim birleşmiş ve Feridun Düzağaç şarkılarını coverlamış. Olmuş mu sana "İyilik & Güzellikspor". Bir V.Ö. kitabı adı gibi. Albüm hayli iyi. Tek itirazım Badem ve Bertuğ Cemil'in coverlarına. Ama Hayko Cepkin'in "Deli"si muazzam. Çılgınlar gibi dinliyorum. Kaçmaz kaçmaz!

Hayko Cepkin- Deli (FD cover)

** Hızlısın Haziran. Bakalım daha ne getireceğisin, göreceğiz.

Destuuuuuurrrrr.... gerzek var!

2011-05-25T23:24:00.001+03:00

** Hakkında Her Şeyi Bilmek İstiyorum. Öyle deriz ya aşık olunca... Hakkında her şeyi bilince de aşk biter ama. Bilmemek daha iyi. Bilmek aşkı çabuk bitirir. Neyse efendim, bu Nil'in yeni şarkısı. Dört farklı versiyonu var. Versiyonların adı şöyle: sade, az şekerli, orta, şekerli. En çok sade versiyonunu sevdim. Linkten diğer versiyonlarını da dinleyip indirebilirsiniz.

** Peki neden ben sabah bu şarkı kafamda çalarak uyandım? Başladım düşünmeye... Mavi Sakal'ın eski solisti Genç Osman Yavaş'a ne oldu derseniz, yazdım ben onu bu sayıya, dergide. ;) Çok sevgili arkadaşım, Vatan'ın cevval muhabiri Eda Solmaz'ın katkılarıynan...

** Bir elektroniksever olarak Bon Mod'un albümüne bayıldım desem? "Idıolize Yourself" derim başka bir şey demem. İşte bir örnek: "Mama Said Go" Bu Cumartesi kendilerini Freshtival'de izleyeceğim.

Bartu yine bir yazı konusu

** Nicedir beklettiğim iki filmi izledim nihayet peşpeşe. Biliyorum geç kaldım ama "Çoğunluk"u izledim, daha yeni. Konu kısaca şöyle: Mertkan dümdüz bir çocuk. Hayatta herhangi bir hayali yok, sayfasını çevirdiği tek bir kitap yok. Bahçelievlerde "otoparklı" apartmanda oturan, babasının cipine binen, sürekli küfreden son derece sıradan bir karakter. Açıköğretimde "okuyor", bir de evlenip "kurtulmuş" bir abisi var. Yalnız bir çocuk Mertkan, iki apaçi arkadaşıyla bara gittiğinde "karılara çakmadan bırakmayacaksın" muhabbetine yelken açıyor, araba içinde ot içiyor ve kendine "benzemeyen" nsanları küçümsüyor. Tabii Mertkan'ın bu "itoğluit" halleri babasının birebir kopyası. Müteahhit babasının taksiciye yaptığı gibi o da küçükken temizlikçiye vuruyor, kendi "sınıfından" görmediği insanları hırpalıyor, hor görüyor. Evde varoluşu yemek yapmakla sınırlı kalan anne de babanın hegamonyası altında ezilmiş ve durumu kabullenmiş bir etkisiz eleman. "Ben sizi neden bu kadar duygusuz büyüttüm" derken esasında kendi haline ağlıyor ha ağlıyor. Mertkan'ın içinde en ufak bir insani duygu olmadığı kanaati getirecekken tam, karşısına Etiler Büfe'de çalışan Gül çıkıyor. Elbette şerefsizlikte hiçbir sınır görmeyen ve her şerefsiz gibi bunu reddederek "bizler namusuyla çalışan insanlarız, yarın bir gün çocuğuna da sen böyle bakacaksın..." diyen babası "bu kızın ne olduğu belirsiz, bunun gibileri vatanı böler" diyerek bu ilişkiye karşı çıkıyor. Mertkan arada derede kalıyor, bir yanda Gül'e olan hisleri, bir yandan da hayatını onun yerine çizen babası... Mertkan çoğunluğa uyuyor, Mertkan babası ne derse onu yapıyor, içindeki en ufak insani kırıntıyı da Gebze'deki şantiyeye giderek kaybediyor. Sonuç? İzlemek lazım.

çok şarap içesi geliyor insanın filmi izlerken

** "The Kids Are Allright" ise dünyanın diğer ucundan bir ailenin hayatına bakıyoruz. İki anneli bir evde yaşayan iki kardeş, sperm donörleri Paul'le tanışıyor ve Paul bu ailenin hayatına bir şekilde dahil oluyor. Annelerden biri doktor, diğeri de düşleri yarım kalmış bir mimar. Annette Bening biliyorsunuz Golden Globe almıştı bu filmdeki rolüyle. Gerçek anlamda şov yapmış. Konuyu anlatmayayım, spoiler olmasın. İzleyin mutlaka. En etkilendiğim sahneler "aşık olunacak adam" duruşundaki Paul'ün filmin sonunda geldiği noktalardı. Paul çok hoş bir adam, parasını kazanan, kendi restoranının sahibi, çevresinde enfes kadınlar olan, motosiklet tutkunu, rahat adam. "Ne güzel adam!" diye el çırparken, sonlara doğru "yahu" diyorsunuz. "Hepsinin bir sonu var..." Sonu olmayan tek şey de aile. Aileniz. İçinde bulunduğunuz ve kendi yarattığınız. Ve başına ne gelirse gelsin, en büyük dayanağınız... En sağlam bağınız.

** Barış Manço'nun 70'lerdeki işleri hem Jean Michel Jarre'a hem bir anlamda Queen'e selam ediyor galiba diye düşünürken geçenlerde, 1975'te Emre Plak'tan yayınlanmış "2023"e takıldı kafam. Şimdilerde seçim gündeminde "2023" biraz Akp literatürüne zamklanmış bir tarih gibi görünüyor ama hemen irrite olmayın. O kafalardan sıyrılmak lazım. Manço'nun denediği her şey çok ilham vericiymiş. Ben yaş haddinden 80'lerdeki işlerine daha çok gönül verir, "Lahburger"i, "Değmesin Yağlı Boya"yı, "24 Ayar"ı baştacı ederdim tabii ama kendisinin Kurtalan Express dönemlerini es geçmek büyük haksızlık olurdu.

"2023" üçlemenin ilk versiyonu. Manço'nun aslında "Lady of the Seventh Sky" adlı bestesinin temel loop'u dönüyor da dönüyor "2023"te. İlginçtir ki Manço şarkılarını sevme sebebim, kederini mizahi dille anlatabilme başarısıdır en temelde, nihayetinde 80'ler döneminin en acayip şarkılarından "Cacık"ta bunu fazlasıyla hissedersiniz. "2023" daha toprağına bağlı, daha Anadolulu, daha Türk işi ama fonda hep aynı keder var. Hikaye anlatan Manço, kafası güzel gibi, "kayaların oğlunun doğuşu" diye vuruyor ha vuruyor. Emsalsiz bir lezzet. Hatta hatırlarsanız Cartel de bu şarkıyı ilk albümlerinde "Yetmedi Mi"nin sample'ı olarak kullanmıştı. (Aynı şarkıda "Hemşerim Memleket Nire"nin de sample'ı var idi.)

Cenk Bey'in soundcloud'unu kurcalayınız: durmazhell

** Cenk ve Erdem Beyleri her akşam radyodan aynı şiddette dinlemeye devam ediyorum. Bir de başımıza "miniklerin sevgilisi" bölümü çıktı. Neyse programla ilgili şeyler anlatmaya gerek yok, yaşayan bilir! Efendim Erdem beyler icat çıkaran cinsten bir insan imiş meğer. Bakınız bu blogu. Cenk beyler ise Soundcloud içinde at koşturmuşlar da haberimiz yokmuş. Malt'ı ayrı seviyorum lakin şu "Rafadan Dünya" ne kadar iyi şarkıymış. Bu kafalarda şarkılar kaydetmeye devam etseler, hatta halka açsalar, dinlesek. Sözlere bakalım:

Boşver, kafana takma, koy cebine katla
Makinada kotla yıka
Dönülmez akşamın ufkundaysan, u dön soldan gir
Son hız gazla
Yaz ver, kafadan atma, tereciye tere sat, fiyatı abartma
Gönül bahçesinde bahçıvansan, at küreği, bul bi gülü
Bol bol kokla
12'den vurmasan da hedefi
Bir halefi selefi ol efendi, çelebi
Gel yudumla şu şerebi... bu ne allahın berberi, şebeği?

Destuuurrr... gerzek var!

Aş bu kafaları bezirgan başı
Bekleme boşuna son durak mezartaşı
Varsa hayallerin şu hayatta
Yap ya da tohuma kaç, bayatla!

Katı kuralları boşver sen hemşerim, dünya rafadandır ben bunu bilirim
Bunu bilir bunu söylerim...

Amaaaan... fıss. Yaşıyoruz işte rahvan, tırıs
Sıkışırsak eğer üzengiyi bırakırız
Fuzuli dizeler bunlar, boş lafta bu kadar hikmet aranmaz
Hayatta bu kadar kafiye olmaz, ister miydin diye kimse sormaz

Rafadan Dünya

** Şu an nurtopu gibi bir orta kulak iltihabım var ve sol kulağım duymuyor. Rica etsem, biraz daha BAĞIRARAK şeyedebilirsek... Evet güzel. Tamam, dağılabiliriz!

Bir Büyük Ev Ablukada gecesi

2011-05-04T23:50:00.003+03:00

Daha önce gitmemiş olduğum için kendimi esefle kınadığım enfes bir Büyük Ev Ablukada konseri izledim Oyun Atölyesi'nde.

Galiba biraz da artık "mahallem" sayıldığından olabilir, Kadıköy'de Moda'da olunca bir etkinlik, daha bir koşarak gidiyorum. Taksim-Tünel hattında yıllardır sıtkım sıyrılmış sanırım.

Peki tiyatro sahnesinde konser izlemek? Önce tuhaf gelebilir ama çok zevkli. Nitekim şöyle: Büyük Ev Ablukada bir performans grubu. Sahnede yaptıkları şey yalnızca müzik değil, tam anlamıyla bir şov. Bile isteye güldürmek değil dertleri, ama bu yıl altın yılını yaşayan ve ne yazık ki röportaj vermeyen Bartu Küçükçağlayan dakika bir gol bir ayakkabılarını çıkarıp çoraplarıyla kanepede bağdaş kurduğu anda herkes gülme krizine giriyor. Sahneye de çok kalabalık çıkıp "düğün sonrası gerdeğe gönderilen damat" dansı yaptıklarını da atlamayayım.

Onur Ünsal'dan çılgın rap!

Büyük Ev Ablukada kadrosu değişken. Bartu'nun karşısında Cem var (~~soyadını bilmiyoruz~~ Ece söyledi, Yılmazer imiş). Sahne adı "Afordisman Salihins". Başlıyor şarkılar: "Olanla Olunmaz" geliyor, "Havadar"la devam ediyor. Arada Bartu "konseri uzatmak için konuşuyoruz böyle, yoksa tüm şarkıları çalsak 40 dakkada biter ama Barcelona-Real Madrid maçını izlemek isteyenlere iyi haber, isteyen gidebilir" diyor. Her seferinde senaryosu değişen bir gösteri gibi adeta onları izlemek. Hem çalıyor, hem söylüyor, hem gülüyorlar üstelik de çok rahatlar. "Çıldırmıycam" geliyor, "En Çirkini Güzellerin" geliyor. Arada "Galvaniz Gelbiraz" geliyor ve bülbül sesiyle eşlik ediyor ekibe.

Büyük Ev Ablukada'nın o gece çaldığı yeni bir şarkıları var. Ekipten Süleyman için ağıt şarkısı yapmışlar onu söylüyorlar: "Süleyman öldü, helvasını kavururken aklıma geldi, bana borcu vardı, tam yetmişbeş lira"... Gülmekten şarkıyı dinleyemez hale geldiğimiz sıralarda arada "tam yetmişbeş liraaaa!" soloları atıyor ekip. "Biz bu şarkıyı çok söyleyemiyoruz çünkü Süleyman'ın annesi çok üzülüyor" diyor Bartu.

Derken Onur Ünsal geliyor mikrofona. Çılgın bir rap yapmaya başlıyor mikrofona doğru eğilip: "Party in "the city where the heat is on/ All night on the beach till the break of dawn/ Welcome to Miami!" Will Smith'ten bildiğiniz o meşhur "Miami" şekil değiştiriyor. Müthiş dakikalar.

Büyük Ev Ablukada hız kesmiyor. Bir sonraki şarkının adı "Benim Pipi". Sözleri şundan ibaret: "Yırtık dondan çıkar gibi, benim pipi, benim pipi" Akustik gitar ve iççekişlerle süslenen şarkı dakikalarca sürüyor, herkes alkışlıyor. "Benim Pipi" sanki orada doğaçlama çıkan bir şarkı gibi tınlıyor ama Twitter'dan bir takipçi söylüyor ki, yeni şarkı değilmiş. Biz ilk kez rast gelmişiz.

Tam bir karambol oluyor, gitarlar akort ediliyor, seyirci kaynıyor derken Bartu "Recep!" diye hafif bir ses çıkarıyor ve mırıldanarak "Tayyip Erdoğan!" diyor hızlıca. Sonrasında da belli belirsiz "Seçimler yaklaşıyor diye reklam aldık." Galiba arka sıralarda buna patlayarak gülen bir tek biz varız, zira kimse bu çok kısa dokundurmayı duymuyor.

Konser bitiyor, hadi Oyun Atölyesi'nde oturup birer bira içelim diyoruz, Büyük Ev Ablukada ekibi de tam kadro yan masaya sotalanıp Real Madrid-Barcelona maçını konuşuyor. O kadar kendilerine ait bir dünyadalar ki, kıskanmamak elde değil.

Bundan sonra her konserlerine gitmeye kararlıyım.
Kek gibi kararlıyım!

Hakan Günday: Benim enstrümanım 29 Harf

2011-04-28T18:49:00.003+03:00

Hakan Günday

Benim için en heyecan verici röportajlardan biri oldu Hakan Günday. Aslında "Az" vesilesiyle olan bu sohbeti yapalı neredeyse 1 ay oluyor. Ama yayınlanması biraz geç oldu. Yine de kitabı yayınlanmadan önce, çıktı versiyonundan A4'e basılmış haliyle okumak çok zevkliydi ne yalan söyleyeyim. Derda ve Derdâ'nın hikayesini okudukça açıldım, açıldıkça okudum, yazdım, heyecanlandım çok.

Son derece mütevazı bir insan, Hakan Günday. Ama siz yine de "Az"ın bu kadar çok reklamının yapılmasına kafayı takmayın. Bu kez reklamla kitabın değeri doğru orantıılı.

Buyrun, Aktüel'in bugün piyasaya çıkan yeni sayısındaki röportajımdan bir tadımlık:

***
Edebiyat dünyasında en sıkı takipçilere sahip olan şanslı birkaç yazardan biri, Hakan Günday. Şiddetle yazıyor, şiddeti çok iyi yazıyor. Yedinci kitabı “Az”ı Doğan Kitap etiketiyle yayınlayan Günday, Oğuz Atay’ın ünlü“Tutunamayanlar”ına da saygı duruşunda bulunuyor.

Daha önce yazmak konusunda ne bir eğitimi ne de bir deneyimi olan, yeni neslin popüler roman yazarı Hakan Günday için her şey 2000 yılında okuduğu Bret Easton Ellis’in “Amerikan Sapığı” kitabıyla değişti. İlk kitabı “Kinyas ve Kayra”yı, bu kitabın yayınevine gönderdi. Om Yayınevi’nin editörü Nevzat Çelik, ona inandı ve kitabı bastı. Aradan yıllar geçti. Bugün, yeni neslin en sevdiği yazarlardan biri olan Hakan Günday, son romanı “Az”ı ustası Nevzat Çelik’e ithaf etti. Ve tabii iki yıldır yeni kitabını bekleyen tüm sabırlı okurlarına…

Bir önceki kitabınız “Ziyan”da okurların bir çoğu kitabın “askerlikten soğuttuğunu” iddia etmişti. “Az”da da tartışma yaratacak bölümler var, özellikle müslüman kadınlarla ilgili olan… Eleştiriye gelebiliyor musunuz?

Ben her zaman için eğitilmeye, öğrenmeye hazırım. Beni okurla olan ilişkide gerçekten heyecanlandıran tek şey okurun “senin yazdığın üç cümleyi okudum, eve gittim, onlardan çok daha güzel beş cümle yazdım” demesi. Sonra da o çok güzel beş cümleden etkilenen bir başkasının gidip daha da güzel yedi cümle yazması. Bu beni çok etkiliyor.

Romanlarınızda şiddeti çok ilginç anlatıyorsunuz. İnsanın midesini kaldıracak kadar gerçek ve kesinlikle hayranlık uyandırıcı…

“Çok kan akıyor” diyen yayınevlerini hatırlıyorum. Tabii şiddetle ilgili “bitse de sayfayı çevirsek” diyenler oluyordur. Ama hiçbir şey hayatın kendisi kadar şiddetli olamaz.

Geçenlerde internet siteleri ABD’nin Afganistan’da yarattığı katliamın fotoğraflarını sansürsüz olarak yayınladılar mesela. Gerçek hayatta karşılaştığımız şiddet daha büyük…

Bir de şiddeti sadece fiziksel olarak algılamamak lazım. Psikolojik şiddetin etkisi herhangi bir morluktan daha uzun sürüyor. Esas tehlikeli olan o, çünkü onu tespit etmek ve sonlandırmak zor.

***

Az'dan:

“(…) Sustu Mitch. Hayal etti. Dünya üzerindeki, bedenlerini ve yüzlerini gizleyen bütün Müslüman kadınları. Sonra konuştu.

‘Bence dünyanın en seksi kadınları onlar olmalı.’

‘Kimler?’ dedi Stanley.

‘Müslüman kadınlar. Baksana, o kadar seksi olmalılar ki, her yerlerini kapatıyorlar. Yani bir açsak kendimizi, tutamayacaksınız kendinizi, diyorlar bize, anlıyor musun? Üzerimizdeki kumaşları çıkarırsak, kendinizi kaybedersiniz, demek istiyorlar biz erkeklere! Evet, evet, bunu hiç düşünmemiştim ama böyle olmalı! Yani insan, dünyanın en güzel kadını değilse niye saklasın kendini? Tecavüze uğramaktan korkuyor olmalılar! Şöyle düşün, sen hiç nüdist olan güzel bir kadın gördün mü? Yok! Belki de Müslüman kadınlar, bir çeşit silah gibidir. Ölümcül bir silah gibi! O kadar ölümcüller ki, kılıflarından asla çıkarılmıyorlar. Nükleer bombalar gibi! Asla ateşlenmiyorlar ama ordalar! Yani ortaya bir çıksalar, dünyanın sonu olacak! Herkes onların kölesi olacak! Belki de tutsak alınmış Amazonlardır!” (…)

Sıla, Gripin, Kabus Kerim, Cumhur Avcil... Seçme haberler.

2011-04-28T18:13:00.002+03:00

Aktüel müzik sayfası için yaptığım haberleri uzun zamandır bloga koymamışım meğer. Blogger'ın kapanmasının da bunda payı büyük kuşkusuz. Buyrunuz kaçıranlar için özet niteliğinde birkaç seçme haber.

Aile boyu siyaset

Kaliteli pop deyince akla gelen ilk isimlerden biri Sıla Gençoğlu. Sıla, sırf daha fazla kazanmak için müzik dışında bilmediği alanlardaki işlere kalkışmamayı düstur edinmiş. Kendisine gelen gelen sürüyle dizi, film tekliflerini de kabul etmiyormuş. Muhtemelen Sıla’nın bu dediğim dedik karakterine ve gözütok tavrına politikacı olan ailesinin katkısı büyüktür. Zira Sıla’nın iki dedesi ve babası bir zamanlar milletvekiliymiş. Sıla’nın baba tarafından dedesi Rıza Gençoğlu Adalet Partisi’nden, anne tarafından dedesi Muzaffer Balaban da Demokrat Parti’den Denizli milletvekilleriymiş. Hatta Balaban Türk siyasi tarihindeki en mühim olaylardan, 60’ların ünlü Yassıada mahkumlarındanmış. Babası Şükrü Gençoğlu ise DYP’nin Denizli İl Başkanlığı görevini yürütmüş. Aile politikadan çok çekmiş, bu nedenle Sıla siyasete girmeyi düşünmediğini söylüyor. Ama kariyerindeki siyaseti iyi becerdiği bir gerçek. (17 Mart / Aktüel Müzik)

Avcil’den solo albüm

Çilekeş davulcusu Cumhur Avcil’den haberler taze. Ünlü müzisyen, “Lovesick” adını verdiği bir solo albümle fanlarına farklı bir yönünü gösteriyor. Mastering aşamasını tamamladığı albümünün prodüktör koltuğunda Pink Floyd’la çalışmış ve iki kez Grammy ödüllerine aday olmuş Andy Jackson oturuyor. Avcil’in bu ay içinde yayınlanacak olan albümüne son dönemin yeni ve başarılı rock gruplarından Kül’ün solisti Arın Kuşaksızoğlu ve 46’dan Emrah Kara da eşlik etmiş. Albümdeki şarkıların isimleri ise hayli ilginç. “Stress”, “Anxiety”, “Venus”, “Daydreaming”, “Serotonin”, “Hope”, “Obsession”, “Mania”, “Depression” ve “Hypomania”. Yani aşk hastalığı dendiğinde sayabileceğimiz hemen her şey. Bu arada albümün ilk konseri için de hain planlar var. Bekleyip göreceğiz.(28 Nisan / Aktüel Müzik)

Lütfen diskoda konuşmayınız

Müzik sesi gelmeyen bir mekanda tüm kalabalığın suratlarında gülümsemeyle kafasına göre dans ettiğini hayal edin. Saçma mı? Aslında değil, zira tüm dünyada “sessiz parti” konseptli partiler gün geçtikçe yayılıyor. DJ’in deyim yerindeyse “her telden” çalan şarkıları birkaç kanala yükleyerek hazır hale getirdiği kulaklıkları takmanız, partiye dahil olmanız için yeterli. Kulaklık üzerinden istediğiniz kanala geçmek ve istemediğiniz şarkıları zaplamak da serbest. Üstelik ne gürültü şikayetleri nedeniyle sesi kısmak zorunda kalıyorsunuz, ne de bir festivalde istemediğiniz bir grubu izlemek durumunda kalıyorsunuz. Sessiz disko ilk olarak 2003’te Londra’da Pillow Fight Club’ın kurucusu Ben Cummins ve Emma Davis tarafından gerçekleştirilmiş. Sonrasında bu iş öylesine bir trend halini almış ki, 2005 Glastonbury Festivali’nde devasa bir alan sessiz disko alanı olmuş ve binlerce insan bu partiye katılmış. Bakalım konsept ne zaman Türkiye’ye de gelecek? (17 Şubat/ Aktüel Müzik)

Nilüfer albümünde Gripin neden yok?

Bugünlerde en çok konuşulan albümlerden biri, Nilüfer’in “12 Düet”i. Her ne kadar Şebnem Ferah’lı “Erkekler Ağlamaz”, çıkış şarkısı olarak önplana çıktıysa da, albümde Malt’lı düet “Ara Sıra Bazı Bazı” ve Hayko Cepkin’li “Aşk Kitabı” dinleyicilerin en çok konuştuğu şarkılar oldu. Nilüfer’in “12 Düet” albüm fikri, Beyaz Show’da kendisine yapılan bir sürprizle ortaya çıkmıştı hatırlarsanız. Beyaz’ın o günkü konukları arasında Gripin de vardı ve ekip “Yolcu Yolunda Gerek”i coverlamıştı. Bugüne kadar muazzam coverlarıyla kulakları şenlendiren Gripin neden “12 Düet”in içinde yer almadı diye merak ettik. Gripin’in solisti Birol Namoğlu’ndan aldığımız bilgilere göre Nilüfer ve Gripin, Beyaz Show’da grubun albümü için “Yolcu Yolunda Gerek”i birlikte seslendirmeye karar vermiş. Hatta Gripin şarkıyı kaydetmiş ve tüm hazırlıklarını da tamamlamış. Lakin Nilüfer’in takvimiyle grubun takvimi bir türlü çakışmamış. Sonrasında benzer teklif Nilüfer’in “12 Düet” albümü için gelince de Gripin’in plak şirketi hassasiyet göstermiş ve Gripin projeyi kabul etmemiş. “Yanlış anlaşılmasın, Nilüfer’e bir kırgınlığımız yok” diyor Namoğlu. “İnşallah ilerde birlikte bir şeyler yaparız.” “Yolcu Yolunda Gerek”i Gripin söyleseydi sizce de “12 Düet” daha neşeli olmaz mıydı? Sanki Gripin’siz bu albüm eksik kaldı. (3 Mart/ Aktüel Müzik)

Merhaba biz Arcade Fire, Googlelarsanız bulursunuz!

Şöyle açıklayalım. Geçtiğimiz sene yayınladıkları son albümleri “The Suburbs” ile birçok müzik dergisi ve sitesinde “en iyi” seçildiler. Birkaç hafta önce Grammy ödüllerinde “yılın albümü”nü, Brit ödüllerinde de “yılın en iyi uluslar arası albümü” ve “yılın uluslar arası grubu” ödüllerini kaptılar. Grubun solisti Win Butler da Brit gecesinde “Adımız Arcade Fire, Google’da bir bakın” diyerek ödülünü aldı. Bunun nedeni, ödülden ödüle koşan grubun muhtemelen Lady GaGa veya Eminem fanlarından aldığı kızgın tweet’lerdi. “İndielerden bir indie” olarak tanımlanan Kanadalı grubun, anaakımın en prestijli ödüllerini alması elbette şaşırtıcıydı. Kızgın tweet’ler ve “kim bu Arcade Fire” diyenlerin bir araya gelerek “Who is Arcade Fire” diye bir tumblr blogu açması da hepsinin üstüne tüy dikti! Blog hayli enteresan, öyle ki grubu “tanımazlıktan gelen” bazı dinleyiciler “Arcade Fire da neyin nesi” diye şarkılar bile söylüyorlar. Anlaşılan Birleşik Devletler, gurur duyacağı yerde şapşallığını ifşa etmeyi daha mantıklı buluyor! (3 Mart / Aktüel Müzik)

Kabus Kerim küskün: “Bugünkü Neşen Ben’den”

Cartel, 15 yıl sonra bir araya geldi. Tabii sorulan ilk soru da Kerim Yüzer, nam-ı diğer Kabus Kerim’in neden grubun içinde olmadığıydı. Kabus aslında müziği bırakmış değil. Kiki’de DJ set yapıyor, mixlerini Soundcloud üzerinden dinleyicileriyle paylaşıyor. Ama ünlü müzisyen “kankardeşlerine” küskün. Birkaç gün önce Twitter’da “Bazı fiyaskolarda yer almamak kadar iyi bir şey yok. Onlarla aynı sahneyi paylaşıyor ve onun mutluluğunu yaşıyordum, şu an mutsuzluğunu yaşadığım gibi!” yazdı. Sonra blogunda şunları açıkladı: “2006 yılında, uzun bir aradan sonra, eski kadroyla buluştuk ve görüştük, ilk başta hepbir ağızdan ‘yapalım’ dedik ve ben ilk Cartel ve Karakan’da olduğu gibi koşturmaya başladım. Fikirler üretildi ve sonra baktım ki eski ruhu yakalayamadım, o saflık ve içtenliği göremedim! Eski misyon ve ruhu göremeyince ‘Ben yeni Cartel’de yokum’ dedim. Çünkü işin tamamen profesyonelliğe ve ticarete döküldüğünü gördüm. Yeni Cartel’in hem ruhani hem de sanatsal olarak arkasında duramayacağımı anladım.” Kabus’un bu konudaki küskünlüğü, “Gel gel Cartel’e gel” sloganının bir bahis platformu için reklam jingle’ı haline dönüştürülmesiyle başlamış. Kerim “Bu jingle işine okey vermedim fakat oylama sistemi ile karar verildiği için diğer grup üyelerinin oylarına yenik düştüm. Benim ailem kumardan dağıldığı için özellikle Cartel şarkısının bu gibi şeylere alet olmasını istememiştim. Böylece diğer arkadaşların bu gelirlere ihtiyacı olduğunu ve eski şarkılarla tekrar gündeme gelme arzusundaki açlığı da görmüş oldum. Sözünü ettiğiniz popüler alanda at koşturan o grubu tanımıyorum!” açıklamasını yapmış bir web sitesine verdiği röportajında. İşlerin bu raddeye gelmesi üzüntü verici ama Kabus Kerim’in eksikliği Cartel’de hissedilmiyor da değil. (17 Mart / Aktüel Müzik)

Hayal meyal geçti 20 yıl

Beyoğlu’nun en köklü mekanlarından biri olan Hayal Kahvesi, geçtiğimiz ay 20. yaşını aralarında karikatürist Mehmet Çağçağ, mizah yazarı ve çizeri Alpay Erdem, müzisyen Birol Namoğlu, oyuncu Nur Aysan gibi müdavimleriyle birlikte kutladı. Gecenin alamet-i farikası ise 20 yıl boyunca Hayal sahnesinde çalan grupların birkaç şarkıyla dinleyicilere verdikleri mini konserlerdi. Vokalistleri aynı zamanda bateristleri olan köklü bar gruplarından Cins, birçok müzikseverin yıllar önce ilk kez bu sahnede izledikleri Bulutsuzluk Özlemi, genç yeteneklerden Soulstaff, bir dönem Hayal sahnesinde yine fanlarını epeyce mutlu etmiş Mirkelam o gece sahne alan grup ve müzisyenlerden birkaçıydı. Hayal’deki sahnesiyle neredeyse yaşayan bir efsane haline gelmiş Özge Fışkın’a da Şebnem Ferah eşlik etti. Hareketli ve eğlenceli geçen gece sabahın ilk saatlerine kadar sürdü. Hayal Kahvesi’ne nice mutlu yıllar dileriz. (31 Mart/ Aktüel Müzik)

Dan diye yazmak askına!

2011-04-20T14:31:00.000+03:00

Sizin birçok mecradan ama belki de en çok Blue Jean'den tanıdığımız, takip ettiğiniz müzik gazetecisi ve blogger Çetin Cem'le "bloglarımızı okuyaraktan" tanıştık biz. İlginçtir, yüzyüze tanışıklığımız yoktur, belki aynı konserde yan yana dursak bile birbirimizi tanıyamayacağız.

Bizim "piyasada" daha evvel birkaç kez tanıştığın farklı mecralardaki meslektaşların bile seni beni görmezden gelmenin hastasıdır, bunu görüp öğrendikten sonra ilginç gelmişti Çetin'in tavrı bana.

Çetin Cem son derece sıcak bir şekilde Billboard'un hâlâ ayakta olduğu zamanlarda bana bir mail atıp askerdeyken mahrumiyet bölgesine gelen dergilerden birinin Billboard olduğunu, bu sayede güncel müzik haberlerinden kopmadığını söylemiş, teşekkür etmiş ve bu mailiyle beni çok mutlu etmişti. "Merhaba ben rakip dergiden Çetin" demişti hatta mailinde, hatırlıyorum pek komikti, pek güzeldi.

Çekme Kaset

Şaşırmıştım. Diyorum ya, bizim "camiada" görmezden gelmeye bayılan bir sürü dev ego içinde kaşlarını çatmayan birini görmek iyi gelmişti. Sanmayın ki birbirimizin her fikrini benimsedik sonra. Çoğu zaman farklı düşüncelerimiz de oldu tabii. Ama önemli olan birbirini okumak, takip etmek, yanlışını samimiyetle düzeltmek ya da ortak beğenileri başkalarıyla da paylaşmaktı.

Çetin Cem blogu olan Çekme Kaset'i müzik sitesine dönüştürmek istediğini yazmış son yazısında.

Önce yazıya yorum yazayım dedim. Sonra baktım uzadı, cevap hakkımı kendi blogumda kullanayım istedim, şık olsun.

Ben de blogspot kapandığında com'lu, net'li ne bileyim org'lu bir ortama geçmeyi düşünmedim değil. "Neden kendim çalayım kendim oynayayım" dedim elbette. Hatta ismimin domain'ini de aldım, dursun kenarda dedim.

Fakat sonra düşündüm.
İstemedim. Ben blogumu böyle seviyorum. Üzerinde biraz düşünülmüş, çokça içten gelerek dann! diye yazılmış, yamuk yumuk, bozuk olsun. Çok da derli toplu olmasın. Böyle dağınık kalsın. Her gün değil canı isteyince güncellensin, bir gün sıkılınca gidecekmiş gibi olsun, garantisi olmasın.

Neden?

Çünkü blogun bir çeşit "punk" olması lazım bence: imla hatalı, düşük piksel fotoğraflı, bozuk belki... Site ise okurlarına karşı sorumluluğu olan bir şey, bir nevi "formülü ezber pop şarkısı". Blogunda serserilik yapabilirsin ama sitende? Bir durup düşünürsün. Bir durup düşünmek de "özgür kafayı, özgür kulağı" bozar. Bence tabii...

Bazen ikisini de seversin ama içten içe hangisine aşık olduğunu bilirsin.

Belki de bir gün "yeter ya böyle laylaylom bloggerlığın da bir sonu olsun, bir sponsorla anlaşayım da adam gibi bu işin ekmeğin yiyeyim " dediğimiz bir noktaya da geleceğizdir, kimbilir?

Bakalım Çetin Cem Çekme Kaset'i bir müzik sitesi yapacak mı? Yaparsa da iyi olacaktır, belki de ilerde marka olan müzik sitelerinden birine imza atacaktır, ben yine okuyacağım ona eminim. Ama kendimi de biliyorum. En az bir süre daha com'dan org'dan uzak durup, Kafa Yapıyorum'u blogspot uzantısıyla kullanmaya devam edecek ve saçmalama hakkımı sonuna kadar kullanacağım. Kendi çöplüğüm değil mi? Bas bas öteceğim, canım ne istiyorsa yazacağım. Sonunda "ohh be!" demek gibisi yok çünkü.

Blogspot açılıp gene kapanacak, dergiler açılıp gene kapanacak ama özgür kulaklar diledikleri gibi yazacak bir yer -en nihayetinde- bulacak, takipçiler de okumak istedikleri adamı her şekilde bulup okuyacak.

Geçen haftadan aklımda kalanlar

2011-04-16T00:29:00.000+03:00

Amy geliyor yahu!!

** Amy Winehouse'un Türkiye'ye gelmesi 2011'in müzik olayı değildir de nedir? Bakın daha Interpol demedim, Editors demedim, Skunk Anansie demedim, The Kooks demedim. Daha onları da izleyeceğiz. Ve ben kesin olarak Jamiroquai'yi izleyemeyeceğim. Üzülüyorum ama o gün çok mühim bir işim var. Jamiroquai'den ve hatta müzik dinlemekten de mühim. Ne yapalım, kısmet değilmiş. Kulisinde gıdısından öpün, şapkalarını elleyip el şakası yapın, ne bileyim bişiler yapın benim için. Jay Kay yahu bu!

** İnternette dolanırken gördüm. Bülent Üstün'ün bir zamanlar Billboard'a yazdığı köşenin adını "Kısa Devre" olarak forumlara koymuş bazı okurlar. Çok güldüm yahu. Bülent'in hiçbir zaman "Kısa Devre" diye bir köşesi olmadı. Billboard'un giriş sayfalarının adı "Kısa Dalga"ydı. Büstün'ün köşesinin adı da "Sayıklamalar"dı.

** Tools internete kendileri hakkında yalan yanlış şeyler uydurup koyuyorlarmış ya, şimdi onlara nasıl hak vermeyeyim. Kimbilir doğrudur diye neler okuyoruz, nelere inanıyoruz. Piiii!

Tasarım Alaturka dergisi

** Uydurup koymak demişken. 5 Nisan'da Büyük Ev Ablukada Radyo Eksen'de enfes bir unplugged konser verdi. Sunucu Berkun Oya'ydı. Şarkıları muntazam bir şekilde işte o zaman dinledim. "Olanla Olunmuyor"un ismine meftunum. Berkun ve ekibin diyalogları anlatılmaz yaşanır. Yalvarıyorum dinleyin. Ekibin 3 Mayıs Oyun Atölyesi konserlerini kayıt altına aldım.

** Efendim punk'ın Türkiye'de benim için atası The Mongollar'dır. Bülent Üstün, Memo Tembelçizer, Cengiz Üstün gibi ünlü çizerlerin kurduğu grubun en bilinen şarkısı "Dinazor T...şağı" biliyorsunuz, Rashit coverladı. Fakat bir de ünlü "Enene Menene" (dikkat, küfürlü!) vardır. Bir de "Olmuyor" vardır. Ara sıra açıp dinleyiniz.

** Geçenlerde aklıma geldi. Umut Sarıkaya'yla Billboard için bir röportaj yapmıştık. Bir vakit üçnoktabir'den Melis Danişmend'in Umut'a albüm kapağı çizdirmek için Uykusuz'u aradıklarını ama çekindiği için telefona bizzat bakmasına rağmen "Umut burda yok" dediğini anlatmıştı ve yazmamamı rica etmişti. Ben de yazmamıştım ama aklıma takılmıştı. Melis'e sordum, "Valla hiç hatırlamıyorum" dedi. Sonra üçnoktabir'in o vakit baslarını çalan Cenk Turanlı'yı aradım. "Olacak iş değil, öyle bir şeyi plak şirketi kabul etmezdi. Zaten Serkan Altuniğne benim çocukluk arkadaşım. Onu geçip Umut'a çizdirseydim benim canıma okurdu" dedi. "Muhtemelen Umut grupları karıştırıyor" diye de ekledi. E artık Umut'u arayıp "grupları mı karıştırdın" diye de sormadım. Yoruldum yahu. Zaman aşımı. Bu da böyle bir anıydı :)

** Bu arada Serkan Altuniğne'nin Uykusuz'da ara ara çizdiği "Aşk Acısı" köşesinde uzun saçlı, dev, şişman bir adam görürseniz işte o Cenk Turanlı'nın ta kendisiymiş! Hehehehee.

** Kaybedenler Kulübü'nün Dinamo'daki deneme uçuşunu dinlediniz mi? Tek seferlik olması isabet olmuş kanımca. Yoksa biraz asidi kaçar gibi sanki.

** Cenk-Erdem'in Power FM'deki yayınları bu aralar şahlanarak büyüyor, dalgalandıkça köpürüyor. Bir de yeni tipleme "Hakkını Arayan Hakkı Teyze" geldi şimdi. Dinlemeyerek çok şey kaçırıyorsunuz. Her akşam 6'dan 8'e kadar. Benden söylemesi.

** Medical Park ne alakaysa beni arayıp check up paketinıi anlattı. Tam kapatmak üzereyken karşımdaki hanımefendi ismimin anlamını sordu. "Başak" dedim. "Aaa ne güzel güle güle kullanın" dedi! Hahahahaha??! "Yaklaşık 30 yıldır öyle yapıyorum zaten" dedim. Saçmalığın doruklarından yere iniş yaparak kapattık nihayet.

** Geçtiğimiz hafta abim (büyük patron) Haluk Polat ile kıymetli eşi Kristin'in partisi vardı Kahvedan'da. Wufi'den Ali Rıza Şahenk, disko kraliçesi Ece Çelebioğlu ve Can Bonomo'nun prodüktörü öbür Can birlikte geziyorlardı (yapışık üçüzler). Öğrendim ki Wufi "pause"daymış, Wufi'nin önemli üyesi Cem Özel'in solo albümü geliyormuş. Üstelik albüm Türkçeymiş. Albüm Şahenk'in TheFatLab adlı stüdyosunda kaydediliyormuş. Merakla bekliyoruz.

** Bu arada Türkiye'de albüm kapağını kim bir karikatürist'e çizdirmişti adında bir soru soracak olursanız, yanıtım Wufi'nin albüm kapağını çizen Cem Dinlenmiş'tir.

** Turkcell'den sonraki yeni sapığım Garanti Emeklilik. Beni çaldırıp kapatıyor. Galiba kontörü yok, çok üzülüyorum. Belki de benden hoşlanıyor ama açılamıyor. O da olabilir, tam bilemiyorum. O cesaretini toplayınca konuşacağız herhalde.

** Rafineri reklam ajansı, Mediacat'e özel bir ek yapmış. İçinde Küçük Emrah sos kalıbı, Bayhan ampulü gibi acayip tasarımlar var. Ama en can alıcı kısım, zar atarak salladığınız pop şarkısı yapma kılavuzu. Şarkı şahane. Stres atmak için davranın.

** "Sevgili baylar. Onarın ruhumu sil baştan... Ama sızsın müzik içeri. Kupkuru dal gibiyim. Ne bileyim... Tamam, sustum." 1999. Tatile gitmeden önce klibini izleyip vurulduğum şarkının emsalsiz sözleri. Bitirirken iyi gider, değil mi? Tamam, sustum.

Odyofiller aşkına!

2011-04-06T13:57:00.000+03:00

Ludwig van Beethoven da olsa...

Kulaklık benim yaşama sebebim!

Tamam abartıyorum. İnsanın yaşama sebebi bir eşya olmamalı. Ama kulaklık benim için bir eşyadan fazlası! Ben mi ona sahibim o mu bana, hep bulanık. (Fight Club devriyesi: çekilin, tespit var!) Bulanık olması güzel. Bu durum güzel diye, daha da şahlanarak bağlıyım ben ona. Kulaklık yaşama sebebim değilse bile, yaşama sebeplerimi oluşturan her şeyin yanında, içinde, en azından küçücük bir köşesinden tutunarak yine o özne, sıfat ve nesnelerin bir köşesinde. Ufacık da olsa. Zerre kadar da olsa.

Bugün, işin eğitimini almak istediğini fark ettim. Şarap içerken birden, "ya dur bunu koklamayı, tatmayı öğrenmeliyim, bugüne kadar bilmediğim hata!" deyip aydınlanmak ve bir gün geldiğinde degüstatör olmak gibi. Bugün ben, neyi neyle dinlemem gerektiğini, hangi şarkıyı ne koşullarda duyup, dinleyip, öğrenip, ezberlemek ya da koşarcasına kaçmak istediğimi ancak bu şekilde kavrayabileceğimi fark ettim.

Evin içini görmeniz lazım. Her yerden bir kulaklık sarkıyor. Dilek ağacı gibi, irili ufaklı, marka marka, renk renk kulaklık... Eskiyip püskümüş, kimisi bir yerlerden hediye gelmiş, kimisi kıyıda köşede kalmış bir sürü kulaklık. Kimbilir hangisiyle hangi şarkı ezberlenmiş... Üzerlerinde bir düğme olsa, ona bassak, hikayelerini anlatmaya başlasa ne komik olurdu.

** "Ben, Fındıklı yolunda okula giderken dinlediğin o Placebo albümünün kulaklığıyım. Hatırlıyor musun, o zamanlar diskman vardı. 60 dolar vermiştin, öğrenci harçlıklarını biriktirip. Diskmen ne kıl bir şeydi! Neyse bunu sonra konuşuruz."

** "Merhaba, ben lisede tarih dersinde sıkılmamak için okul formana gizlediğin, hırka içinden geçerek gizlice müzik dinlemene yarayan kulaklığım. Uzun zaman oldu görüşmeyeli... Sayemde Metallica'yla tanışmıştın. Gerçi o 93 konserine gidemedin diye biraz küs gibiydin ama..."

** "Selam. Ben ilk kulaklığın. Şu Barış Manço'nun '24 Ayar' kasetini dinleyip ezberlediğin. Walkman'inin ilk kulaklığı. 'Lahburger'i çok severdin sen.. Aslan yürekli burger! Hahaha... Unutma beni."

Ama en iyi hikayeyi hangisi anlatırdı derseniz, Sennheiser HD 202 anlatırdı, evet. En güncel olanı. En yorgun olanı. 5 ayda kulaklardan biri gitti. Bir gün, mp3çalarımda Model'in yeni albümüne bakayım derken fark ettim. Dünyam karardı diyebilirim size. Dengemi kaybettim. Yürüyemedim bir süre. Gerçekten çok üzüldüm. Sonra dün, bir tesadüf, Cenk Turanlı söyledi sağolsun. "Metan'a gideceksin" dedi. "Gümüşsuyu'nda. Devres Han. Bu işin uzmanı onlar." Hemen gittim tabii. İnanılmazlardı. "Senin kulaklığın eğer ona iyi bakarsan, 5 yıl seni idare edebilir." Eskiyi alıp, aynı modelin hemen yenisini verdiler. İnanamadım. "5 ayda bozmanızı mümkün değil, hele sizin kadar kulaklığına düşkün biri..." Yeni paketi sıkı sıkı tutuyordum, mutluluktan uçuyordum!

Benim gibi manyaklara verilen bir isim var. Odyofil. Yani, audiophile. Latincede "audio" bildiğiniz "i hear", "phile" de "loving"i karşılıyor. Müziksever. Duymanın hastası. Dinlemenin müptelası! Ben demiyorum, Oxford sözlük diyor bunu. Bir de sözlükte olmayan bir anlamı daha var odyofilliğin. Kabaca söylüyorum: parayı ekipmana gömmek! Bası tizi ilmek ilmek ayırt eden, doğadaki sese en yakın çalan, yeterince hassas, yeterince güçlü olan ve takdir edersiniz ki yeterince pahalı olan!

Bu nedenle fena. Kaybolmak istiyorum Sennheiser'lar arasında. Metan'ın satış bölümüne de uğrayıp orayı dağıtmak istiyorum. Eve perde taktırmak kadar mühim benim için iyi bir ses sistemi almak. Bu nedenle, çok para lazım çooook!

Özetle, bugün mutluyum çok! Ona yeniden kavuştum.

Bir gün Sennheiser'ımın düğmesine basacağım ve şöyle diyecek:

** "Merhaba, ben en son kulaklığın. Mutluluğu benimle bulmuş olmana çok sevindim. Karışık bir müzik zevkin var, ama takdir ediyorum. Hemen her şeyin ırzına benimle geçebilirsin. Yeter ki beni hep boynunda taşı. Ben de seninle olmaktan çok mutluyum. Tak hadi iPod'u, tak şu bilgisayarı bir an önce.. Konuşmak yersiz. Önce biraz sevişelim. Sonra konuşuruz nasıl olsa..."

Levent Kazak: Gaza geldim, ilk filmimi çekiyorum

2011-04-05T13:54:00.000+03:00

*** 3-17 Mart 2011 tarihli Aktüel dergisinde yayınlanmıştır***

ÜNLÜ YAZAR VE YÖNETMEN LEVENT KAZAK YENİ PROJELERİNİ AKTÜEL’E ANLATTI

“Gaza geldim, ilk filmimi çekiyorum”

Türkiye’deki alternatif mizahın en yeni programlarından “Heberler”le dikkat çeken, kapalı gişe oynayan “Cam” oyunuyla da tiyatroya yeniden dönen Levent Kazak’ın bu sene içinde yapmayı düşündüğü çok şey var.

SEBLA KOÇAN

sebla.kocan@aktuel.com.tr

İki yeni film, iki de yeni oyun… Bir de “acelesi olmayan” bir roman. Yazar ve yönetmen Levent Kazak’la “Heberler”in çekim arkasında bir araya geldik.

Kazak’la sosyal medyanın çok sevdiği “Heberler”i, Kazak’ın Twitter’a düşkünlüğünü, geçtiğimiz aylarda merhum oyuncu Onur Bayraktar sonrasında Nedim Saban’la olan polemiği ve Kaş ile İstanbul arasında gidip gelmekle geçen gündelik hayatını konuştuk.

“Heberler” başlayalı neredeyse altı ay oldu. Türkiye için çok alternatif bir program aslında… Tepkiler nasıl?

Ben sokakta dolaşan bir herif değilim eskisi gibi. Tepkileri genellikle sosyal medyadan alıyoruz. Herkes mutlu görünüyor. İlk başlarda mutsuzlar yoktu. O çok tehlikelidir bizim iş için. Birisi çıkıp küfretmezse sana doğru düzgün bir iş yapamıyorsun demektir. Bizim çizgimizden, mizah anlayışımızdan rahatsız olanlar, beğenmeyenler olabilir. “Biz bunu gülmek için seyrediyoruz” beklentisi var insanlarda. Halbuki biz bunu güldürmek için yapmıyoruz. Birkaç bölümümüz var, tebessüm dahi etmezsiniz.

“Heberler” mizahının Zaytung ya da Ekşisözlük mizahına benzerliği konuşuluyor…

Bizim tek bir kuralımız var. Bir yerde çıkan herhangi bir şeyi, yazar kendisi bile yazsa kullanmıyoruz. Çok nadirdir, tesadüf etmiştir o zaman. Biz değil bir yerden almak, bizimle çalışan bir yazarın Twitter’da bundan bahsetmesi bile bizim için kullanılamaz hale getiriyor espriyi. Benim için mühim bir kural.

“YÖNETMENLİK HEP İSTEDİĞİM BİR ŞEYDİ”

Baba İshak ve Baba İlyas’ı n hikayesini yazdığınızı tvitlemiştiniz, Babai Ayaklanması aleviliğin tarihsel altyapısı aslında değil mi? Ne yazıyorsunuz?

Hacivat- Karagöz çalışması sırasında, gerçekten lise seviyesinde olan tarih bilgimi zenginleştirmeye çalıştım. Orada bir film yapıyoruz ama nasıl bir tarih, nasıl bir Osmanlı yerleştireceğiz diye düşünüyordum. Hikayemin dekorunda Osmanlı vardı ama sonrasında daha da önemsemeye başladım. Sonra biraz ileri geri giderken ilginç bir kanala girdim. Ahmet Yaşar Ocak’ın “Babailer İsyanı” diye bir kitabı vardır. Olağanüstü bir kitap. Alevilerin o dönemdeki duruşları ve İslamiyet içindeki ayrışmayı anlatıyor. Bugüne yansımaları da çok güçlü o dönemin. Kafamda bir film senaryosu oluşuyor. Artık ben çekmeyi düşünüyorum.

Yönetmenlik hep düşündüğünüz bir şeydi değil mi?

Hayal değildi, yapabilirdim isteseydim. Ama olmayı bekledim biraz. İlk film beni korkuttu. Biraz daha donanımlı başlamak istedim. Sinemayı ilk defa görmüş arkadaşlarımız cart diye kendilerini atıyor ve film çekiyorlar. Onların cesaretine hayranım aslında. Ben de etkilendim en sonunda. Gaza geldim. Bu sene ilk filmimi çekiyorum. Bir film daha olacak.

Ne zamana çekmeyi planlıyorsunuz?

Temmuz’da çekmeye başlıyoruz. Senaryo hazır. Filmin adı “Haklarını Sevişerek Alanlar”. 70’li yıllarda devrimci bir film yapmak isteyen solcu bir yönetmenin, seks filmleri yapan bir ekibin içine düşmesi ve filmini o kanalda yapmaya çalışmasının hikayesi aslında. Trajikomik bir hikaye.

Diğer film ne ile ilgili?

Onun adı “Beni Yıka”. Yücel Yolcu yönetmenliğini yapacak. Küçük bir İstanbul içinde seyahat filmi, yol filmi. Polis kılığında sette unutulan iki figüranın hikayesi. Küçük hikayesi olan sıcak bir film olacak. Aşağı yukarı iki film de aynı dönemde vizyona girecek.

Yeni oyunlar yazıyor musunuz, tiyatro konusunda çalışmalarınız olacak mı?

“Cam” tahmin ettiğimden daha iyi reaksiyon aldı.Tiyatronun ortağıyım, prodüksiyonu yaptım. Laçin Ceylan yönetiyor oyunu. Uzundur, tiyatroya soğuktum. Birden yükseldim. İkinci bir oyun yazıyorum. Dört kişilik bir şey. Sanıyorum Zuhal Olcay olacak bu projede. Ben sahneye koyacağım. Şimdi diğer oyuncuları da toparlıyoruz. Yine ilişkiler üzerine bir şey ama sahnede aynı anda iki oyun olacak. Bu seneye yetişir diye tahmin ediyorum.

Kamera önünde olmayı özlemiyor musunuz?

Tiyatroda bir şey oynamak olabilir ama oyunculuk beni çok heyecanlandırmıyor. Kendi adıma, kenarda durup o oyuncunun ne söylediğini yazmak daha çok hoşuma gidiyor. Bizim mesleğimizde ego ayarı çok önemli. İster istemez egom besleniyor, onu mümkün olduğu kadar şişirmemeye çalışıyorum.

“14 üniversite okudum, hepsinden atıldım ve hatırladığım kadarıyla içlerinde basın yayın yoktu” demişsiniz. Neler vardı peki?

Gururla söylüyorum ki içlerinde fotoğraf vardı. Hem de birincilikle girmiştim Mimar Sinan’a! Mimar Sinan’da aşağı yukarı bütün bölümler var. Resim, heykel, tiyatro dekor-kostüm, endüstri tasarımı…

Neden bitirmediniz girdiğiniz okulları?

Ben 14 yaşından beri çalışarak hayatımı kazanan bir herifim. Çalışmak zorundaydım. Genelde hep işten ötürü üniversiteleri bitiremedim. Yoksa ben evimde oturuyorum ve bir girip çıkayım, demedim. Genelde atıldığım için diğer üniversitelere girdim. Atılacağımı bilince diğerlerine hazırlandım.

Onur Bayraktar’ın vefatından sonra Nedim Saban’la bir polemik olmuştu. Siz “yas haktır” dediniz, Saban’ın “kontrattan vicdana kadar uzanan bir yelpaze duvarı ördüğünü” söylediniz. Kendisine yüzyüze söyleyeceğiniz şey de “saygıdeğer sanatçı ve kazandibi” idi. Sizi mahkemeye verdi mi peki, bu yazılardan sonra hiç yüzyüze geldiniz mi?

Bana mahkeme celbi falan, herhangi bir şey gelmedi. Ortada yapılmış büyük bir ayıp vardı ve blogumda yazmıştım bunu. Bu olayın bu kadar patlayacağını düşünmemiştim, çünkü ben oraya blog dilinde yazmıştım. Gazeteye yazıyor olsam daha farklı yazardım. Ama söylediklerimi hala savunuyorum. Tiyatroyu gerçekten ticaretten ayırmak gerekiyor. Böyle yapılmaması lazım. Bunun üzerine Nedim PR’lar yapmaya çalıştı. Ben hiçbir gazeteyle de konuşmadım da. Kaldı ki ben mahkeme celbinin gelmesini istiyorum ki, tekrar ağzımı açayım. Aslında aynı mekanlarda takılıyoruz, Şişli’de oynuyor o da, ben de oynuyorum. Ama karşılaşınca yazdığım her şeyi söyleyeceğim yüzüne de.

Birçok şeyi cesaretle kaleme alabiliyorsunuz, bir dönem çok sevdiğiniz Twitter’dan ayrılmıştınız mesela. Peki eleştirilmeye tahammülünüz var mı? Sizi ne demoralize edebilir veya yazmaya küstürebilir?

Twitter’ı çok aktif kullanınca o senin hayatındaki arkadaşlarından biri gibi oluyor. O dönemde biraz asosyaldim. Herhangi bir özel sebebi yok. Hakaret sevmiyorum sadece, kimse sevmez. Ama eleştirilmeye tamamen açığım. Hatta “Heberler”le ilgili Twitter’dan gelen eleştirileri çok dikkate alıyorum.

Sizin blogunuzdaki küçük hikayeler çok güzeldi, onları da kullanabileceğiniz bir şeyler düşünüyor musunuz yazmak?

“Kitap yapar mısın”, “filmin senaryosunu basalım da üstüne bir şeyler yaz” falan gibi teklifler geliyor. Onun bir acelesi yok, şu an düşünmüyorum. Ama altı, yedi yıldır bir roman üzerinde çalışıyorum. Babama anlattığım bir roman. Çok yavaş gidiyor. Ama hiç hızlandırmıyorum, ittirmiyorum, tamamen kendi ritmine bırakıyorum işi. Kod ismi var şimdi, “Daver Bey’in Romanı”. Babamın adıdır. Ama kafamda bir iki başka şey de var. Çok düzenli çalışmıyorum. Kaş operasyonunda ona biraz daha vakit ayırmak istiyorum.

Köşe yazarlığını düşündünüz mü hiç?

O çok büyük bir disiplin işi. “Heberler”de çekim seni çağırıyor, buraya gelmeme gibi bir şey olamaz. Ama yazı öyle değil, etki-tepki yok. Yazıp yollamak zorundasın. Ekip işi değil. Biraz baskı hissediyor insan ama istiyorum yapmak.

Belirli dönemler Kaş’ta da yaşıyorsunuz değil mi? Arada kaçıp gidiyor musunuz, yoksa asıl İstanbul’a mı kaçıp geliyorsunuz?

Düzenli olarak Kaş’ta bir hayatım var, aslında her hafta İstanbul’a iş için gelip gidiyorum. Hafta arası buralarda sürteceğime dalıyorum orada. İstanbul, ne yaparsan yap seni meşgul ediyor. Sen uzak kalsan da seni içine çekiyor. Bunun iyi bir seçim olduğunu düşünüyorum çalışmak adına.

“’KİM BUNLAR’ TİYATRODAN BESLENİYORDU”

Dönemin Türkiyesi için çok avangard bir iş yapmıştınız “Kim Bunlar” diye. Ekip de sağlamdı: Levent Tülek, Pelinsu Pir, Pelin Körmükçü, Peker Açıkalın, Nilüfer Açıkalın… Şimdi düşününce nasıl geliyor o dönem?

Dönemine göre çok iyi işti. Geçenlerde elime bir “Kim Bunlar” kaseti geçti. Çok eskimiş espriler. E, yıl 88. “Kim Bunlar” öyle bir projeydi ki, biz hiç tanınmayan oyunculardık, çekmeye başladığımızda stüdyodan çıkmazdık. Bir gün çok yorgunken, hepberaber filme gidelim dedik. Dışarı çıktığımızda ünlü olduğumuzu anladık! Üstüm başım yırtıldı benim sinemada. İnanamadım. Düşünsene! Bir saniyede üne geçiş! Çok komikti. Ama unutmamak lazım ki “Kim Bunlar”ın arkasında tiyatro vardı. Biz sürekli oynuyorduk, haftada sekiz oyun oynuyorduk. Oynamazsak yazıyorduk, yeni oyunların provalarını yapıyorduk. O dönemde tiyatro bizi çok besliyordu.

LEVENT KAZAK’TAN TWITTER AFORİZMALARI

“Tencere yuvarlanmış, diğer tencereyi bulmuş”.

“Başkaları adına utanan insan iyi insandır, çekinmeden sevebilirsiniz.”

“Ellerinle besliyorsan eğer, arada parmaklarını say”.

“Memur zihniyeti işi yapmak değil, orada bulunmak zanneder işini!”

“Virgülleri yanlış yerlere koymam nefes alışımdandır.”

“Twitter kesin arızalı. Silindikçe çoğalıyor, yazdıkça azalıyor filan. Götürseler maslak sanayide hallederler ama nereden bilecek amerikalı.”

“nasıl uykum yok, nasıl uykum yok; böyle gözlerim açılıyo..!”

Kazak’n blogundan:

leblebitozu.tumblr.com

Elimde nadide bir kitap tutuyorum. Gurur duyuyorum kitabımla. Dostoyevski’nin Suç ve Ceza’sı, 1930’larda basılmış. Kitabı çeviren Hakkı Süha Gezgin, feci yüksek bi amca. Şimdi kitabın 30. sayfasına geliyoruz, aa, bi dip not: ”çevirmenin notu: yazar burada konuyla ilgisiz bir takım şeyler anlatmıştır, dört sayfayı atıyorum! ”. 55.sayfa da şöyle bir not: ”yazar tamamiyle duygusal ve akıl dışı davranmaktadır. bu bölümü değiştiriyorum!”. Hayır kitabı çevirmiyor, düzeltiyor, kesiyor, biçiyor ve üstüne de Dostoyevski’ye fırça kayıyor mütemadiyen. Adamım o benim, büyük Türk!"

*** 3-17 Mart 2011 tarihli Aktüel dergisinde yayınlanmıştır***

Yer yer güneşli, yer yer yağışlı: Model

2011-03-25T22:51:00.003+02:00

Aşkın, Fatma, Can, Okan

Gurur duydum!

Model geldi, "Diğer Masallar" geldi nihayet elime!

Bu "Model kızları" hakikaten de ilk günden bugüne benim için hep özel oldu. İlk günlerinde birlikte stüdyo gezmişliğimiz bile var! (Bkz. Ünlüyü tanıyorum tribindeki kalantor köşe yazarı tribi) Ama sahiden öyle. Model, o zamanlarki adıyla A Due Carmen, Roxy Müzik Günlerine katılmış ve Billboard Özel Ödülü'nün sahibi olmuştu. Dergiye geldikleri günü hiç unutamıyorum. Çok şekerlerdi, acayip gülüp eğlenmiştik. Sonra grupta değişiklikler oldu, bülbülses Fatma geldi ve ekip Model adını aldı. (Aşkın'ın telefonda "ayakkabı kutusu üzerinde gördük, model hoşumuza gitti, koyduk öylece, ilk adımız zordu" demesini unutamıyorum. Bir de sürekli Aşkın arayınca bu görevi Okan devralmıştı ve "biraz da ben arayayım" demişti, çok komikti.) Can derseniz, grubun tam anlamıyla evrimini geçiren adamıydı herdaim.

Model esasında önce "Perili Sirk" adında bir EP kaydetti ama o EP biraz güme gitti. Dönem ve şartlar deyip geçelim, yoksa asıl nedenleri saymaya kalksak herhalde ortalık birbirine girer. Ne zaman ki Model GNL kanatları altında Demir Demirkan ve Sertab Erener'in sihirli ellerine teslim oldu, işte "Diğer Masallar"ın ve grubun miladı o oldu. Geçtiğimiz sene ve bu sene marka konferansında ortalığı inim inim inlettiler. Arada başlarına talihsizlikler de gelmedi değil ama ben inanıyorum, bu yıl Model'in yılı. Bunu çoktan hak etmişlerdi. Zaten çalmadıkları yer kalmamıştı. (Laf aramızda, fıstık gibi ska yaparlar kendileri, bayılırız.)

Ne yalan söyleyeyim, bu albüm 2011'in en iyi albümlerinden biri. Heyecan verici! O kadar çok göğsüm kabardı ki, yerden birkaç feet yükseldim, "çorbada benim de tuzum var, minicik, minicik de olsa!" diye kendi kendime gurur duydum Model'le. Albümü çantaya atıp eve yollanırken Beşiktaş çarşısı içinde "Buzdan Şato"yu duydum, iyice mutlu oldum. Şimdi albüm dönüp duruyor. Sürekli dönüp duruyor. Hiçbir şarkıyı geçmeden, bayıla bayıla dinliyorum. "Şey...Belki"ye şimdilik vurulmuş durumdayım. Ama diğer şarkılara haksızlık etmek istemem. Hepsi birbirinden nefis.

Model'in ilk "doğru dürüst" albümünün en dikkat çeken yanı, sözleri. Hani denir ya, "girly" ama öyle uçuş uçuş değil. Hüzünlü ama kederli değil. Sevimli ama soytarı değil. Yer yer güneşli, yer yer sağanak yağışlı. Can Temiz'e temiz bir alkış daha. Sözlere bayıldım. Bu kadar "yalnızlıklı, sensizlikli, yüreğine sağlıklı, aşklayalımlı, kışlayalımlı" zırvalığın içinde dimdik duruyorlar.

Baksanıza "Benim Tatlı Kanserim"e:

Bu aşk bir kanser hücresi

Belli yok tedavisi

Sardıkça her yerimizi

Tutkuyla bağlanıyoruz

Bu kanlı yaratık nereni sardıysa

Hiç düşünmeden hani kesip atarsın ya...

Tut ki bu illet kalbine dadandıysa

Kalbini de söküp atamazsın ya

Varsın solsun çiçeklerim

Ben ölmeyi de beklerim

Yine de kesip atamam seni

Benim tatlı kanserim...

Fatma deseniz vokalini iyiden iyiye tırmandırmış, güçlendirmiş, geliştirmiş. Zaten bülbüller gibi şakıyordu, şimdi artık devler ligine girecek kadar randımanlı olduğunu düşünüyorum. Son dakika Serkan neden gruptan ayrıldı, bilemiyorum ama üzülmedim diyemem. Dilerim bundan sonra herkes için en iyisi olur.

Ellerine sağlık Model. Kusura bakmayın bunu diyeceğim, hakkımdır:

Ben biliyordum!

En iyi 10 albüm mü? Eyvah!

2011-03-25T21:50:00.001+02:00

“Issız bir adaya düşüp de yanınızda sadece bir mp3çalar olsa, hayatınızın sonuna kadar döne döne hangi 10 albümü dinlerdiniz?”

….dedi bana bugün bana Dekatlon Buzz ekibi. Yani, dolaylı olarak böyle dedi. Tam da o sırada hiç yazmak istemediğim bir şey yazıyordum. Yazıyor gibi yapıyordum yani. İkide bir kahve içmeye gidiyordum, dışarı çıkıp dolanıyordum, telefonlara bakıyordum, maillere cevap yazıyordum, yeter ki o yazıyı yazmayayım diyordum. Neyse, efendim.

Philips’in GoGear Aria modelinin hem mp3 hem mp4çalar’ı çıkmış. Bu ara satın alanlara tüm operatörlerin dahil olduğu bir kampanya yapmış, 30 TL/75 kontör hediye ediyor. Kampanya 18 Nisan’a kadar geçerli. Buraya kadar güzel. Anlattı da anlattı ekip. Sonra da dediler ki, “hadi en iyi 10 albümünüzü yazın!”

Tabii ben bloke oldum. 10 albüm mü? Epi topu 10 albüm mü seçebiliyoruz yani? Yani Allah muhafaza ıssız adadaki hayatımız birkaç aya kalmadan sonlanıyorsa bile çok az o 10 albüm! Nasıl seçeceğim? Nasıl edeceğim?

Bu “all time favourite” çok sakat bir iş. Dream TV’nin “2010’un en iyileri”ne giderken bile üç gün düşündüm ne seçeceğim diye. Hayır, grunge kimliğiyle tanınan bir insanım. Üniversite yıllarım sık sık Seattle’dan Ohio’ya gidiyormuş gibi düşünerek, dinleyerek geçti. Fakat son iki üç senedir La Roux, Lily Allen, Chromeo diye elektroniğin dibine vurmuş durumdayım. Trip hop’la samimiyim, house’la kankayım. E ama, klasik metal de var, çocukluğumuzun vazgeçilmezi pop da? Ve bazen, çalışırken jazz çok nefis gidiyor, ve fakat Türk rock gruplarının da iyi işleri var… ? 80’leri ne edeceğiz, 90’lar yokmuş gibi mi yapacağız? Nasıl? Nasıl?

Kafam yeterince çorba değilmiş gibi ilk listeyi çıkardım. Biraz lise- üniversite yıllarında gömüldüğüm albümlere öncelik verdim. Onlar olmasa ben olmazmışım gibi olduğundan herhalde. Ağlıyorum şimdi. Kesin iki üç gün sonra aklıma “ah bu albümü koymazsam olmaz!” diyeceğim adamlar da gelecek. Neyse dur bakalım, belki yeni nesil bunun faydasını görür!

BUNLARI YÜKLEMEZSEM ÖLÜRÜM LİSTESİ

1- Pearl Jam, Ten

2- Alice in Chains, Dirt

3- Daft Punk, Alive [Live]

4- Nirvana- In Utero

5- Lily Allen- It’s Not Me, It’s You

6- Def Leppard- Retro Active

7- Alice in Chains- Black Gives Way to Blue

8- Metallica- Reload

9- Audioslave- Audioslave

10- The Offspring- Americana

Off hüzünlendim şimdi. Şimdi ben bütün bu albümleri dinleyip anıları yad etmeye kalkarsam büyük içerim! Yaktın beni Philips…

Not: İnşallah adada internet vardır.

Kaybedenler Kulübü: Bu da size kapak oldu!

2011-03-18T01:10:00.002+02:00

Çok güzel oldu, çok da iyi güzel oldu

"Kaybedenler Kulübü" ekibiyle geçenlerde o çok kar yağdığı günlerden birinde buluştuk. Sabahın erken saatlerinde ilk gelen Ahu Türkpençe'ydi. Ne kadar güzel bir insan kendisi anlatamam! Bir insanın sırf kaşıyla gözüyle güzel olmadığının ayaklı bir kanıtı. Sabahın kör saatinde bile neşeli ve iyi görünüyordu, gelir gelmez herkesi motive etti. Biz röportaja başlasak mı derken Yiğit Özşener damladı. Kendisi "Kaybedenler Kulübü"nde Mete rolünde. Tam sohbet harlandı, Rıza Kocaoğlu göründü ufukta. Assolist de tabii Nejat İşler'di. Demeçler ilginç, çekimler de Ceren Can'ın objektifinden hayli iddialı. Üstelik 90'ların Kent FM'deki fenomen programı "Kaybedenler Kulübü"nün gerçek sahipleri Kaan Çaydamlı ve Mete Avunduk da haberin içinde. Röportaj Emre Ünsallı ve bendeniz imzalı. Alır da okursanız mutlu oluruz.

Bunun dışında Aktüel'in yeni sayısında bir Cartel röportajı, muhteşem sanatçı Brian Dettmer ve müzik sayfaları da bana aittir, reklamlar bitti, dağılabilirsiniz :)