1999 benim çok harala gürele yaşadığım bir yıldı.17 yaşında hayatın en süper zamanlarında, üniversiteye hazırlanan bir garip serçeydim işte o zamanlar. mekanları insanlarla, kokularla ve en çok da şarkılarla hatırlarız ve kafamıza öyle kodlarız ya, işte benim ilk aşık olduğum yaz çok dinlediğim bir albüm vardı: "post orgasmic chill", o zamanlar skunk anensie idi, sonradan skin olarak bize bir çok damar şarkı da hediye etti o muhteşem sesli kadın. ama o albümün yeri bende ayrıydı. ilk şarkının, daha doğrusu "charlie big potato"nun ezan sesinin deforme edilerek başlaması meselesi dikkatli kulaklardan kaçmadı ama ota boka hohlanan islami çevrenin gözünden kaçtı zannediyorum. yoksa skin rahat rahat rock'n coke'a gelemezdi herhalde. taşlarlardı kadını! kaldı ki, bu albümden iki sene sonra "charlie's angels 2"de, drew barrymore'un dansöz olup göbek attığı sahnede de arkada deforme edilmiş bir ezan sesi duyulmaktadır ve duyarlı çevirmenlerimiz "kınıyoruz" yazarak o sahnedeki diyalogları türkçeye çevirmemiştir. bu da hassas kulaklı arkadaşlarımızın "post orgasmic chill" adlı şahane albümden haberleri yoktur, bu da müzik özgürlüğümüzü sınırlamamıştır! şükür ya bismillah!
fakat gene de ilk aşkıma hastalanarak aşık olduğum o yazın şerefine, youtube'da skunk anensie'nin "lately"sini dinleyip bu durumun şerefine vişne suyu kaldırdım... "LATELY I CAN'T SEEM TO COLOUR WHAT WE'VE LOST IT ALL SEEMS LIKE BAD MEANSWHEN LOVERS TURN FROM LUSTTHEN I TRY, TRY TO SMOKE ALONE" diyor sanatçı şarkısında!!
